Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νίκος Βαρδάκας

                                     
                                        
            


Εκλεγμένα ποιήματα από την συλλογή:''Νοσταλγία''


Νοσταλγία
Βράδια  με  αστέρια, φεγγάρι  με  ταίρια  στην
άμμο  αγναντεύαμε  τα  καλοκαίρια.
Μπάνιο  στη   θάλασσα, μπύρες  και  ροκ  να
πλανεύει  τα αφτιά  μας  το  στερεοφωνικό.
Νοσταλγία  και  αγάπη, ζήλεια  και  πλάτη  στου
φίλου  τους  έρωτες, απατούσε  τη  Μάχη!
Φέρτε  μου  πίσω  την  καντίνα  του  Γιώργου  δίπλα
απ΄ το  κύμα  σέρβιρε “ βρόμικο”.
Φέρτε  μου  πίσω  τα  σινέ  εκείνα, με  ποπ  κορν  στο
αμάξι  και  το  κάθισμα  πίσω. Είναι  πλέον  αργά, η  ζωή  μαρτυρά.
Στο  αφτί  μου  τα  χρόνια, μου  θυμίζει  με  νόημα.
Γυναίκα, παιδιά  χωρίς  συντροφιά. Μόνος  είμαι  θαρρώ, και
έχω  όλο  παράπονο. Νοσταλγία  και  αγάπη, όλα  πλέον  είναι
μια  απάτη.


Φωτογραφία
Κάθε  λέξη  που  ταξιδεύει, από  τη  σιωπή
που  μας  χωρίζει  είναι  μια ανάμνηση  που
περιμένει.
Μια  φωτογραφία  είναι  η  έρημος, που  στην  όαση
της  τα  καραβάνια  μας  ξαποσταίνει. Αυτή  που  στην
τσέπη  μου  κρυμμένη  γοργά  το  κενό  της  ψυχής  μου
γοητεύει.
Οι  αλήθειες  που  φωλιάζουν  με  χρώματα, αποτυπώθηκαν
με  την  ένωση  των  ψυχών. Μακριά  μας  βαδίζει  το  ψέμα
μέχρι  το  πέταγμα  των  δειλών…


Σέλας
Κάτω από τα ψέμματα,που φύτρωσαν στο Σέλας
ξαπλωμένος στο έδαφος αντικρίζω εσένα.
Η ματιά μου πνιχτά καλεί το όνομά σου,σαν τις ελπίδες
που κυλάνε στο ρυάκι του έρωτα.Η αντανάκλαση του φωτός
παγιδεύει τον χρόνο σε μια ρωγμή του ουρανού.Το σκοτάδι
παντρεύει το μέλλον μου με στιγμές,με μικρές εκδρομές στο
παζάρι του φόβου.
Το Σέλας είναι η έλξη μας,μία όμορφη έξη με το άγνωστο πριν
να ανατείλει το άβατο.Εκεί που φωλιάζουν οι δικές μας στιγμές..



Εσένα ψυχή μου!
Γιατί οι λέξεις να είναι νεκρές,σαν ελπίδες
στις ξέρες;Στην αγάπη το θέλω είναι πικρό
σαν μονοπάτι σε απάτητο βουνό.

Γιατί η αλήθεια να έχει τραγούδια ειπωμένα
από κρίνα που γέρνουν στο δέρμα σου;

Μαζί σου βαδίζω στα σύννεφα,αυτά που
εγκλωβίζουν τα πέλαγα του απείρου.Κολυμπάνε
τα αστέρια και καθρεφτίζουν το ουρί του παραδείσου...
Εσένα ψυχή μου!



 Νίκος Βαρδάκας

*Από την συλλογή:''Νοσταλγία''Εκδόσεις Διάνυσμα,2016
 *Διαβάζεται δωρεάν:https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/vardakas_e-book

* Το προσωπικό ιστολόγιο του ποιητή,Νίκου Βαρδάκα: http://nicosvardakas.blogspot.com

 

Βιογραφικό:
Γεννήθηκα το 1976 στήν Θεσσαλονίκη όπου και μένω.Το 2013 εκδόθηκε το έργο "Πλατεία Συντάγματος" απο τις εκδόσεις "Ρώμη".Το 2014 επίσης κυκλοφόρησε σε συλλογή για το έτος Ελ Γκρέκο το κείμενο μου με τίτλο "Τολέδο εν καιρώ καταιγίδος"απο τον ίδιο εκδοτικό οίκο όπως και το 2015 η ποιητική μου συλλογή με τίτλο "2015".Το 2015 κυκλοφόρησε το κείμενο μου με τίτλο "Αφιερωμένο" απο την 2η ομαδική ποιητική συλλογή απο τις εκδόσεις Διάνυσμα.
Σε μορφή free ebook κυκλοφόρησε με αυτοέκδοση το έργο μου
"Μέχρι την Λύτρωση" το 2015.Με τις εκδόσεις Διάνυσμα κυκλοφόρησαν το 2016 τα έργα μου σε μορφή free ebook "Σαν νύχτες μοιάζουνε οι ελπίδες" και η "Νοσταλγία".Την ίδια χρονιά το κείμενο μου "Διαδρομή" συμμετέχει στην συλλογή Τρενογραφίες του tovivlio.net.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)