Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Ajmer Rode -Μετάφραση,Manolis Aligizakis

Ajmer Rode
~Παιδί της ερήμου~
Είμαι παιδί της ερήμου, λέει ο Σαγιέτ
αγαπώ τα χρώματά της, τη φωνή, τη σιωπή της.
Σταματά το άλογο με τη τόνγκα
εκεί που τελειώνει ο δρόμος κι αρχίζει η έρημος
κοντά στις πυραμίδες και δείχνει:
εκεί είναι το σπίτι μας, το βλέπετε
μένω με τους γονείς μου.
Η αδερφή μου ζει στη Νέα Υόρκη
αλλά έρχεται πίσω κάθε χρόνο.
Χτυπάει την πόρτα και λέει: Σαγιέτ
γύρισα. Αυτή τη φορά δεν ξαναφεύγω.
Και μετά πάει πάλι στη μεγάλη πόλη
και ξαναγυρίζει.
Τόση είναι η έλξη της ερήμου
Και πιάνοντας μια χούφτα άμμο
την αφήνει να γλυστρήσει απ’ τα δάχτυλά του


Child of the Desert

I am a child of the desert, says Sayed,
I love its colors its voice its silence.
He lets his horse and tonga stop
at the end of a desert road
around the pyramids and points out:
there, you see, our house, I live
with my parents
My sister -she lives in New York
but comes back here every year.
She knocks our door, says: Sayed,
here I am. This time I don’t go back.
Then she goes back to the big city and
comes back.
Such is the call of the desert.
He lifts a fistful of sand and
lets it slip through his fingers.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης