Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2016

Ποίηση,Ajmer Rode, Μετάφραση,Manolis Aligizakis

GIZA PYRAMIDS
Their stony grandstanding
urges you to look at your hands.
See what is possible with them.
I stand among those
looking in awe
the apex stone at 140 meters
the one that communes with gods
to receive blessings
coded in seven colors of sun.
Still under the spell
something in me moves my feet
to go and touch in reverence
the lowermost slab
supporting all those above it. To the apex.
ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΓΚΊΖΑΣ
Η πέτρινη περήφανή τους στάση
σε κάνει να κοιτάζεις τα χέρια σου.
Να δεις τί είναι εφικτό να φτιάξεις.
Στέκομαι μαζί μ’όλους
που θαυμάζουν
τον τελευταίο ογκόλιθο στην κορυφή
εκατό σαράντα μέτρα ψηλά
αυτόν που επικοινωνεί με τους θεούς
να αποσπάσει την ευλογία τους
κωδικοποιημένη στα επτά χρώματα του ήλιου.
Είμαι ακόμα υπνοτισμένος
καθώς κάτι μέσα μου υποκινεί τα πόδια μου
ν’ανέβω και μ’ ευλάβεια ν’αγγίξω
τον πιο χαμηλά τοποθετημένο ογκόλιθο
που υποβαστάζει όλους τους άλλους από πάνω του.
Μέχρι την κορυφή.
Ajmer Rode, translated by Manolis Aligizakis
 Από την υ…

Ποίηση,Ajmer Rode -Μετάφραση,Manolis Aligizakis

Ajmer Rode
~Παιδί της ερήμου~
Είμαι παιδί της ερήμου, λέει ο Σαγιέτ
αγαπώ τα χρώματά της, τη φωνή, τη σιωπή της.
Σταματά το άλογο με τη τόνγκα
εκεί που τελειώνει ο δρόμος κι αρχίζει η έρημος
κοντά στις πυραμίδες και δείχνει:
εκεί είναι το σπίτι μας, το βλέπετε
μένω με τους γονείς μου.
Η αδερφή μου ζει στη Νέα Υόρκη
αλλά έρχεται πίσω κάθε χρόνο.
Χτυπάει την πόρτα και λέει: Σαγιέτ
γύρισα. Αυτή τη φορά δεν ξαναφεύγω.
Και μετά πάει πάλι στη μεγάλη πόλη
και ξαναγυρίζει.
Τόση είναι η έλξη της ερήμου
Και πιάνοντας μια χούφτα άμμο
την αφήνει να γλυστρήσει απ’ τα δάχτυλά του


Child of the Desert

I am a child of the desert, says Sayed,
I love its colors its voice its silence.
He lets his horse and tonga stop
at the end of a desert road
around the pyramids and points out:
there, you see, our house, I live
with my parents
My sister -she lives in New York
but comes back here every year.
She knocks our door, says: Sayed,
here I am. This time I don’t go back.
Then she goes back to the big city and

Τρία ποιήματα,της Όλγας Κανελλοπούλου- Ντινοδήμου

ΑΝΑΤΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Με έχουν επισημάνει οι άνεμοι
κι οι καταιγίδες της ζωής,
παγίδα εφήμερης κατάστασης.
Εσαεί χορογράφος της ποίησης
με λάβα στην ψυχή για μουσική,
νίκησα τα σκοτάδια και προχωρώ’
οδοιπόρος ουρανού, ταξιδιώτης φωτός,
αφήνω τον έναστρο ουρανό
κι ακροβατώ σε άλλων διαστάσεων
τις πύλες.
Διάκειμαι χιλιόχρονος, εποχής Φαραώ’
ακόμα ζωντανός και ορθός,
το φεγγάρι ζωγραφίζει τις στιγμές
κι εγώ στέλνω διαχρονικά λουλούδια,
στεφάνια αμάραντα,
για ελευθερία και ανάταση πνεύματος!

Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από το βιβλίο μου<< Σεληνόφως>>




ΑΚΤΙΝΕΣ ΑΙΩΝΙΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Ο αφρός του κύματος χαράκωμα τ’ ορίζοντα,
ακτίνες χαρίζει η σελήνη στο πέλαγος
ομορφιά δίνοντας και λάμψη.
Το τραγούδι μελωδικό ακούγεται
από πουλιών το στόμα.
Κούρσευες τη στιγμή ζητώντας
να παγώσει ο χρόνος.
Χείμαρρος ξεπηδούσαν οι ανάσες...
αιχμαλωσία ερωτική!
Η μελωδία των συναισθημάτων μαγική
πέρασμα στον παράδεισο υποδηλώνει,
πληρότητα ευτυχίας σ’ ένα ταξίδι θαυμάτων
στο σύμπαν!
Οι Δαναοί με μένος,…

Τρία ποιήματα,του Τόλη Νικηφόρου

λέξεις αμετανόητες
τα χρόνια μου έζησα εξόριστος ένας μισοσβησμένος στίχος σ' αρχαία μετόπη της γενέθλιας πόλης μέσα στο κάθε κύτταρό μου ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει ο καθημερινός τριγύρω θάνατος πάντα ταξίδευα αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε και το άλφα της αγάπης σου με σφράγισε, πατρίδα αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα την ποίηση δεν εγκατέλειψα τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται πέρα ως πέρα φωταγωγημένα από τα μάτια των παιδιών (από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994) 

λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο
λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω/ λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο/ ένα όνειρο του φανοστάτη πάνω απ’ τη θάλασσα/ εκεί που ο δρόμος μόλις άρχισε εκεί που κάνει η δίψα το αδύνατο να ανθίσει/ εκεί που η προσμονή θαμπά φωτίζει/ χιλιάδες μυστικά και θαύματα (από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)




ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

Τρία ποιήματα,της Φωτεινής Γεωργαντάκη Ψυχογιού

ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΟΝΥΠΕΤΗΣ
Πώς να προλάβω της μοναξιάς σου
την αοριστία;
Πώς να εντοπίσω τον ομόκεντρο θυμό,
τους λαθραίους επισκέπτες της νύχτας;
Το κατρακύλισμα της ομόηχης ησυχίας,
την παράξενα ανερχόμενη σιωπή;
Στα γλυκόπιοτα μονοπάτια της φυγής
στροβιλίζεται ο άμαχος πληθυσμός.
Κομμάτι κι εγώ στο ατέλειωτο κομβόι
στης ερήμου τα ηλιοκαμένα σωθικά.
Άγνωρα σημάδια, σκουραίνει ο καιρός.
Θεριεύει η σκέψη ανάμεσα στο φως
και στο τίποτα.
Στο λυγμό που κατάπιε η οργή μου,
βούλιαξε η θύμηση.
Γέρνω απαλά στο μαξιλάρι της νύχτας.
Ηρέμησαν οι ρίζες της καρδιάς.
Οι χτύποι της, ψαλμοί απαλοί,
αβίαστα εκδίδουν πιστοποιητικά
κατανόησης.
Γαία! Γύρω απ’ τον ομφαλό σου
κινείς τα νήματα, σαν ο ουρανός
γονυπετής εμπρός σου στοχάζεται.
13/8/2016
Ποιητική Συλλογή----- ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ-----


ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Τ'ΑΛΩΝΙ
Όποτε ξεμακραίνει η Δύση,
ονειροπιάνομαι.
Ακροπατώ στο διάφανο του πέπλου της,
βαφτίζοντας νύχτα το δρόμο μου.
Έτσι, για να συμπράττω με τα αίθρια
των στίχων της.
Αγαπησιάρικες οι ώρες τ…

Κώστας Καρούσος,Ήρθες...

Η Ρ Θ Ε Σ ..

Ήρθες του νόστου πρωτόπλαστη
με πλήρη εξάρτηση λέξεων
ευλογίας-αρμονίας-θανάτου !!

όπως γιατρεύεις τις αποστάσεις
κι απασφαλίζεις τις ιδέες
κύτταρο-φιλί-κάνιστρο !!

με την αντιστροφή του ήλιου,
με πλήρη αφύπνιση σώματος,
ηδονής-υδρίας-απέραντης !!.....
Κώστας Καρούσος.16/7/2016

.

''Ψυχή άδεια'' ,του Μάριου Λεβέντη

"Ψυχή άδεια"

Αν δεν αγαπήσεις
από ποια αγάπη να κρυφτείς;
Αν δεν πονέσεις
από ποιο δάκρυ να πιαστείς;
Αν δεν φοβηθείς
πώς θα νιώσεις ελπίδα;
Αν δεν νιώσεις μοναξιά
πώς θα ακούσεις βήματα;
Αν δεν μισήσεις
από ποια κακία να γλιτώσεις;
Αν δεν νιώσεις ντροπή
πώς θα πορφυριστείς;
Μάριος Λεβέντης
Από τη ποιητική συλλογή «Η Δεύτερη Άνοιξη»
Εκδ. Γαβριηλίδης (2/2016)


https://www.facebook.com/h.defterh.anoixh/



.ΜΑΡΙΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ:



Γεννήθηκε το 1997 στο Ηράκλειο Κρήτης. Ποιητής, Θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Φοιτητής Πανεπιστήμιου σε σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών.Το Φθινόπωρο του 2015 κάνει το πρώτο βήμα στον δρόμο της λογοτεχνίας και του θεάτρου με τον θεατρικό μονόλογό του " Μωβ με γκρι" που εμπιστεύτηκαν οι Εκδόσεις Διάνυσμα. Με τις ίδιες εκδόσεις συνεργάστηκε στις λογοτεχνικές προτάσεις μιας ομαδικής ποιητικής συλλογής και της ποιητικής του εφημερίδας "Poetry News". Δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο και στο διαδίκτυο. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο…

Federico García Lorca 3 ποιήματα

Τα χέρια μου αν μπορούσαν να μαδήσουν

Τ’ όνομά σου προφέρω
μες στις σκοτεινές νύχτες,
σαν έρχονται τ’ αστέρια
να πιούνε στο φεγγάρι
και τα κλαδιά κοιμούνται
των κούφιων φυλλωμάτων.
Νιώθω, μ’ έχει κοιλώσει
η μουσική και το πάθος.
Ρολόι τρελό, που ψάλλει
ώρες νεκρές, αρχαίες.

Τ’ όνομά σου προφέρω
τη σκοτεινή τούτη νύχτα
και μου ηχεί τ’ όνομά σου
μακρινό όσο ποτέ.
Μακρινότερο απ’ όλα
τ’ άστρα και θρηνώδες
κι από βροχή γαλήνια.

Θα σε θέλω, όπως τότε,
καμιά φορά; Ποιο λάθος
έχει η καρδιά μου κάνει;
Αν διαλύεται η καταχνιά,
άραγε, ποιο άλλο πάθος
με περιμένει; Θα ‘ναι
ήρεμο κι αγνό, τάχα;
Αχ, αν τα δάχτυλά μου
μπορούσαν να μαδήσουν
ετούτο το φεγγάρι!

Τραγούδι της άκαρπης πορτοκαλιάς

Ξυλοκόπε,
κόψε τη σκιά μου.
Γλίτωσέ με από το μαρτύριο
να βλέπω τον εαυτό μου χωρίς καρπό.

Γιατί γεννήθηκα περιτριγυρισμένη
από καθρέπτες;Η μέρα γυρίζει γύρω μου.
Και η νύχτα με γεννά
σε κάθε αστέρι της.

Θέλω να ζήσω χωρίς να βλέπω
τον εαυτό μου.Και θα οινειρευτώ
ότι τα μυρμήγκια και τα φλούδια
έχουν γίνει
π…

Νίκος Βαρδάκας

Εκλεγμένα ποιήματα από την συλλογή:''Νοσταλγία''


Νοσταλγία Βράδιαμεαστέρια, φεγγάριμεταίριαστην άμμοαγναντεύαμετακαλοκαίρια. Μπάνιοστηθάλασσα, μπύρεςκαιροκνα πλανεύειτα αφτιάμαςτοστερεοφωνικό. Νοσταλγίακαιαγάπη, ζήλειακαιπλάτηστου φίλουτουςέρωτες, απατούσετηΜάχη! ΦέρτεμουπίσωτηνκαντίνατουΓιώργουδίπλα απ΄ τοκύμασέρβιρε “ βρόμικο”. Φέρτεμουπίσωτασινέεκείνα, μεποπκορνστο αμάξικαιτοκάθισμαπίσω. Είναιπλέοναργά, ηζωήμαρτυρά. Στοαφτίμουταχρόνια, μουθυμίζειμενόημα. Γυναίκα, παιδιάχωρίςσυντροφιά. Μόνοςείμαιθαρρώ, και έχωόλοπαράπονο. Νοσταλγίακαιαγάπη, όλαπλέονείναι μιααπάτη.

Φωτογραφία Κάθελέξηπουταξιδεύει, από τη σιωπή που μαςχωρίζειείναιμια ανάμνηση που περιμένει. Μιαφωτογραφίαείναιηέρημος, πουστηνόαση τηςτακαραβάνιαμαςξαποσταίνει. Αυτήπουστην τσέπημουκρυμμένηγοργάτοκενότηςψυχής μου γοητεύει. Οιαλήθειεςπου φωλιάζουν με χρώματα, αποτυπώθηκαν μετηνένωσητωνψυχών. Μακριά

Διήγημα:Η μετακόμιση των χρωμάτων,της Μαριάνθης Παπάδη