Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Θεόδωρος Σαντάς





ΜΕ ΠΟΙΟ ΠΟΙΗΜΑ
Με ποιο ποίημα
μπορείς να περάσεις στην ίαση
με ποιον ύμνο Αγίου
με ποια χάρη Θεού
να σε βλέπω να λάμπεις
κι ο αγέρας να θωπεύει τη λάμψη σου;
Ομορφιά της ποιητικής
ποιον γιατρό να φωνάξω
να σε απαλλάξει απ' τα άλγη
να μπορώ να μιλάω μαζί σου
με τραγούδια του Αιγαίου
κι εσύ να ταξιδεύεις
στον Θερμαϊκό να με βρεις
να μου μιλήσεις για ποίηση
και για το τελευταίο σου στίχο που έσβησες
μη μάθω τη γραμμική της καρδιάς.
Όμως στη Φαιστό θα σε ακολουθήσω
να μου μιλάς για τον Μίνωα
και τον μίτο της Αριάδνης
που ξοδεύεται για τα μάτια του έρωτα
να καταργήσει τον Θάνατο!

Θεόδωρος Σαντάς



ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Όλα για σένα απόψε μιλούν
σε μια πόλη χιλιετηρίδων
σ'ένα θαύμα θαυμάτων
με μια ασκητική των αγίων
που πίστεψαν στη δική σου ποιητική
ως κι εκείνα τα ποιήματα τα παλιά
που εγκατέλειψες,γιατί αγάπησες
τα όψιμα Καλοκαίρια σου
και στένεψαν οι μέρες πολύ
να πάρεις στα χέρια σου
τα ποιήματα του έρωτα
που γεννιούνται μ'ένα
αθώο σου βλέμμα
στο αλώνι των φεγγαριών
την δεκάτη τρίτη μέρα του Ιουλίου
εν έτει 2016!

Θέοδωρος Σαντάς


ΜΟΝΟ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ
Μόνο η ψυχή σου έφτανε
να αποδιώχνει τους φόβους μου
και να τραγουδάω στις ολονυχτίες
στους Πύργους της Ιερισσού
το φέγγος των φεγγαριών
όταν οι παλίρροιες επιστρέφουν
κι εγώ πνίγομαι μοναχός
στο ακρωτήρι της ποίησης
εκεί που κουβαλώ την ερημία μου
να μπορώ απ'τη γύμνια μου να κρατάω
όσα δεν πληγώνουν τον άνθρωπο
κι ερωτεύονται το αλλότριο
και την Άνοιξη που κυοφορείς
να ανανεώνεις το στίχο
με κοράλλι και φίλντισι!
Μόνο ένα ρήμα έφτανε
να γιατρέψω το βλέμμα μου
να ερωτεύομαι το χαμόγελο
που αναδύθηκε στων Κυθήρων το πέλαγο!
Μόνο η φωνή σου έφτανε
να αγαπήσω την αυγή των πουλιών
και το χρώμα το ήλιου σου
στην ακροστιχίδα απ'το ποίημα
που είχες γράψει για μένα
τη μέρα των γενεθλίων μου!

Θεόδωρος Σαντάς



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης