Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Α. Ποπκιώση – Χαραλαμπίδου,Ασημένιες Φωταψίες








Λίγα λόγια

Η συλλογή αποτελείται από τριάντα πέντε ποιήματα με καθαρά ερωτικό χαρακτήρα. Το ταξίδι της συγγραφής,  μολονότι είναι μια μοναχική διαδρομή  είναι τόσο ελκυστικό, που προκαλεί μεγάλες δονήσεις  στη χώρα της φαντασίας, διατρέχει αποστάσεις και κυριαρχεί σε λέξεις και  συναισθήματα.  Η ποίηση διανυκτερεύει στα φυλλώματα των δέντρων, σε ερωτικά τοπία, παρασύρεται από χείμαρρους, λικνίζεται στη χάση του φεγγαριού.
Σας την παραδίδω με απόλυτο σεβασμό στον έρωτα και την αγάπη.





 




~Θλιμμένη ωδή~

Θλιμμένη ωδή η ανάσα σου

αγάπη μου 

 βαριά από το γρίφο που μολύνει το αίμα
προσπαθεί ν’ αποτυπώσει μ’ εσωτερικές πινελιές
τα χνάρια της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

Στροβιλίζεται άκομψα η ανάσα σου
στο χορό των δακρύων λικνίζεται
κι ας έχει δει υψωμένα τα λάβαρα του έρωτα
τα συνθήματα στους τοίχους με μυριάδες «σ’ αγαπώ»
το άρωμα των νυχτολούλουδων.








~Κραυγές νοσταλγίας~

Το φόρεμα της μοναξιάς
έχει τα χρώματα της θλίψης
μην το φοράς.

Δονείται η ψυχή σου
απ’ την έξαψη της νοσταλγίας
που να σταθείς χωρίς να δακρύσεις;

Οι γυμνές θύμησες ξυπνούν εφιάλτες του νου
ακριβές πεθυμιές
πώς να πληρώσω το τίμημα;

Ταξιδέψατε βαθιά όνειρα
και παραμείνατε άσβηστα
ανταριασμένοι ποταμοί στην ερημιά της νύχτας…






~Ασάλευτη μορφή~

Ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου να σ’ αγκαλιάσω
σαν περιστέρι μ' ανοιχτά φτερά
που τραγουδά τον έρωτα παράφωνα
μα στέκεσαι με βλέμμα βλοσυρό, ασάλευτη μορφή
βυθίζεις μαχαίρι κοφτερό στην τρυφερή μου σάρκα.

Οι κεραυνοί σκόρπισαν την καρδιά μου στους πέντε ανέμους
σταμάτησε το αίμα να κυλά
στις φλέβες πάγωσε
καυτές στάλες βροχής τα δάκρυα
χείμαρρος που κυλά ορμητικά
διαβρώνοντας το φως της έξαψης
απ’ τους ήχους του φθινοπώρου.

Και φύσαγε ο άνεμος με ορμή
μαστίγωνε τις αισθήσεις μου
λύγιζαν τα φύλλα της ψυχής
απ’ την ανελέητη χροιά των λόγων σου
σαν τρυφερά βλαστάρια που παγώνει ο χιονιάς
σαν  άστρα που χαμήλωσαν το φως τους.

Με πελεκάς
με αιχμηρά κοπίδια με λαξεύεις
καθώς γυμνώνομαι και καρτερώ
χαμόγελο της Άνοιξης
ν’ αγγίξει την καρδιά μου.

Έμεινα ολόγυμνη στο φως της αλήθειας
με τ’ όνειρο να προσπαθεί
τα βλέφαρα που τρεμοπαίζουν να γαληνέψει.




~Το μαβί  του δειλινού~

Μη σπαταλάς την πνοή
που σου χάρισε κείνο το δροσερό φιλί
το θαμπό υγρό χάραμα.

Νιώσε τη βροχή στη σάρκα σου…
Μην κλαις!
Ο πόθος σε περιμένει
στη συννεφιασμένη ακρογιαλιά.

Άνοιξε τα χέρια διάπλατα
δέξου το μεγάλο άνεμο
το σιωπηλό χάδι της ομίχλης
το λιβάδι που χαμηλώνει τα φώτα του
κι έρχεται με αφροδίσια χάρη η ρώμη του φεγγαριού
σαν θεές φαίνονται οι μυστικές αμαζόνες τ’ ονείρου
που ρίχνουν ρόδινα κοχύλια
καθώς περπατούν στο γκρενά του δειλινού
μαζί σου
δίπλα σου
κοντά σου.






~Ασημένιες φωταψίες~

Μυρωμένες αποβροχάρισες ανάσες
πότισα τ’ όνειρο να δυναμώσει στο χρόνο
να λάμψει σαν μέταλλο στο σπλάχνο της νύχτας
ασημένιες φωταψίες στου φεγγαριού τη χάση.

Στην ανατριχίλα του φθινοπώρου
βρήκα γκρίζες στάχτες σκορπισμένες
στα μελιχρά φύλλα και στο φρυγμένο χόρτο
γύρω από το βράχο του αρχαίου Θεού στην πόλη μου.



                                                               





Μαρία Α. Ποπκιώση – Χαραλαμπίδου




 Βιογραφικά στοιχεία:


Η Μαρία Ποπκιώση γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά από μικρή ηλικία έζησε και μεγάλωσε στα Γιαννιτσά.  Εργάζεται στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Γιαννιτσών.  Ασχολείται με τη συγγραφή από το 2000.  Τιμήθηκε σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ποιήματά της έλαβαν συμμετοχή σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στην Αγγλική γλώσσα. 
Εργογραφία
(2014)   Ασημένιες  Φωταψίες, ποιητική συλλογή, Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2006)
Ήρθε το καλοκαιράκι, παιδικό, Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2006)
Καλωσήλθες φθινόπωρο, παιδικό,  Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2006)
Το χρώμα της φωτιάς, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2005)
Ο χειμώνας ήρθε, παιδικό, Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2005)
Παιδιά ήρθε η άνοιξη!, παιδικό, Εκδόσεις Αιγαίο - Papier Land
(2004)
Εμπορική αλληλογραφία, Εκδόσεις Έλλην
(2004)
Πρακτική γραμματείας, Εκδόσεις Έλλην
(2002)
Παλιές Θύμησες, ποιητική συλλογή, Εκδόσεις Τυποεκδοτική
(2000)
ΑμΕΑ η διαφορά είναι δικαίωμα, Εκδόσεις Τζιόλα
(2000)
To χρέος, συλλογή διηγημάτων Εκδόσεις Τζιόλα
(2000)
Δακτυλογραφία, Εκδόσεις Τζιόλα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)