Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Δημήτριος Γκόγκας


Κρυφτό

Ήταν απόγευμα , μου χτύπαγες την πόρτα
έσφιγγες μες στα χέρια ουρανό
πίσω απ΄ τα μάτια σου, κρυφτήκαν δυό ραπόρτα
για της Πατρίδας τον μηχανισμό.

Σε κυνηγούσανε, από νωρίς οι τύψεις
και χτύπησες το χέρι καταγής
μες στης πλατείας τα σοκάκια, οι ενδείξεις
και οι δυνάμεις μας, ανασταλτικές.
Μ΄ αγκάλιασες ,και έκλαψες θυμάμαι
και έπλυνες το δάκρυ με νερό
μου ψέλλισες , δεν ξέρω που θα πάμε
και σου έπνιξα το αναφιλητό.
Τα βράδια τώρα γίνεσαι σκοτάδι
τη μέρα ο ήλιος είναι κατηφής
το φίδι που δωσε το χέρι για τον Άδη
ήταν η φλόγα μιας άλλης εποχής
Χτύπησες το ταμπούρλο στον αιώνα
στην Αλαμάνα έγινες φτερό
στο Ζάλλογο πετούσες σαν αηδόνα
και το σαράντα έπαιζες κρυφτό.
Σήμερα πίνεις τον καφέ σου και λυπάσαι
ρωτάς τι έγινε, κρυφά χαμογελάς
την ευκαιρία της Πατρίδας τώρα πιάσε
κρεμάσου απ΄ την σημαία που κρατάς.
       Δημήτριος Γκόγκας

                    ***

Αναζητώντας την αγάπη μου για σένα

Στέναξα πάνω στο στήθος μια πέρδικας που σε γέννησε
πέταξα με τα φτερά μιας πεταλούδας στους λόφους
που ηδονιζόσουνα με τα όνειρα που έχτιζες
Αναζητώντας την αγάπη μου
φίλησα τ’ αυλακωμένα χέρια του πατέρα
που έσπειρε το στάρι πάνω σε κείνη την όαση
και θύμωσα με το Θεό, ναι θύμωσα με τον έναν που σε έντυσε,
πριν εγώ κλείσω το φόρεμα.
Ένα περίβολο – εγωιστικό ακούγεται-
για να καρπίσει εντός του, όλη σου τη ζωή.
Αναζητώντας
Σκουπίζω ακόμα τα δάκρυά σου
Μαζεύω τους εγωισμούς σου
Φτυαρίζω τις λύπες
Καρφιτσώνω τις χαρές στους πίνακες του σπιτιού μας
Αναζητώντας την αγάπη μου για σένα.
                  Δημήτριος Γκόγκας

                              ***

Ψάχνω

Τι να αξίζει άραγε.
πιότερο από το χαμόγελό σου;

Ο ήλιος;
Η πέτρα;
Ο άνεμος;

Ψάχνω να βρω το χαμόγελό σου.
 
Στον πέτρινο ήλιο.
Στην ηλιοκαμένη πέτρα.
Στον άνεμο.
Δημήτριος Γκόγκας
Από την ποιητική συλλογή:Ανάσες από τη Καμπούλ




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».