Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Ουρανία Βασιλάτου




ΓΟΡΓΟΝΑ ΣΤΗΝ ΞΗΡΑ

Να επιστρέψω θέλησα.
Λάθος μέγα να εξερευνήσω
της γης εικόνες και δεξιότητες.
Δέλεαρ οι αχτίδες
που διαπερνούν το νερό
όταν ξημερώνει.
Σαγήνη η θέρμη του ήλιου
σαν αγγίζει το πλάσμα του βυθού.

Αποπλανήθηκα και παραπλανήθηκα.
Κολύμπησα ως την ακτή
εκεί που ξεκινά η διαφορετικότητα.
Στην γραμμή της άμμου καθισμένη,
έγδαρα τα λέπια, αιμορράγησα
κι η αλμύρα της θάλασσας
ξέπλυνε τα περιττά.
Μεταμορφώθηκα..
Μεταλλάχθηκα...
Φοβήθηκα..
Άκρα εκκολάφθηκαν
καθώς στράγγιξε το αίμα
και δημιούργησαν κορμί.
Στην καυτή άμμο πάτησα
μετέωρη
ως βρέφος στα πρώτα του βήματα.
Πρωτόγνωρη η αίσθηση της ντροπής.
Με πέπλο φυκιών κεντημένο
με ευχές του Ποσειδώνα
έντυσα εκείνα τα σημεία στο σώμα
που φυλάκισαν τα βλέμματα
των ξένων στα μάτια μου θνητών.
Ξυπόλητη
απομακρύνθηκα απ’ την αγκαλιά των κυμάτων.
Αντί της δροσιάς των υδάτων
τον ιδρώτα ένοιωσα να γλείφει πάνω μου
σαν οξύ που διαβρώνει τους πόρους
και εισέρχεται στα σπλάχνα
βασανιστικά αργά
μέσα απ’ τις φλέβες και τις αρτηρίες.
Φθάρθηκα..
Αλλοιώθηκα..
στα πρώτα λεπτά.
Τους δρόμους της πόλης διέσχισα.
Η οσμή απ’ το άχρωμο υλικό του πλήθους
απωθητική.
Η γεύση της ασυδοσίας στα χείλη
πικρή.
Οι σκιές των ανύπαρκτων αξιών
που είδαν τα μάτια,
εικόνες φρικτές.
Έμαθα να τρέχω.
Να ξεφύγω.
Επέστρεψα εκεί που πάντα άνηκα.
Κοντά στα πλάσματα
που δαγκώνουν και σκοτώνουν
σα θεριά
μοναχά για να επιβιώσουν.
Στο παγωμένο νερό
που δεν καταφέρνει να ψύξει την καρδιά.
Έσφαλα..
Μετάνιωσα..
Ποτέ δεν μαρτύρησα
την όση ασχήμια έζησα σε μία μέρα.
Δεν θέλησα να θανατώσω
την καθαρότητα των ψυχών της θάλασσας.
Ουρανία Βασιλάτου


ΤΕΛΕΤΗ

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα
δίπλα στου ωκεανού τους αφρούς
να κηδέψουμε την ψευτιά.
Με τιμές
ως της αρμόζουν,
αφού χρόνια κυκλοφορεί
αλόγιστα σ' όλες τις σκέψεις.

Θάβουμε μαζί
στο ξύλινο φέρετρο
τις αλυσιδωτές αντιδράσεις
που προκλήθηκαν
από κείνο το πρώτο
το της "ανάγκης" ψέμμα.
Αιώνια
στης λήθης τον ύπνο
συντροφιά να ταξιδεύουν
με τις εικόνες σπαραγμού κι οδύνης
που πλάσαν μ' ιδιαίτερη ευκολία.
Μαζί με τις λέξεις
που περίτεχνα κέντησαν ιστούς
κι άφησαν απάνω τους
να σαπίσουν
η αγάπη κι ο έρωτας.
Βαριά ταφόπλακα
θα στολίσει τα κύματα
σαν την οδηγούν στ' αχαρτογράφητο
τ' απύθμενου βυθού.
Ποτέ να μη βρεθεί
απ' ανθρώπου λόγο.
Χείλη μην την αναζητήσουν
κι αναζωπυρωθεί
μέσα απ' τα πνευμόνια.
ΟυρανίαΒασιλάτου




ΦΥΣΗΣ ΑΠΟΠΑΙΔΙ

Φύτρωσε στην πορφυρή αυλή.
Καταπράσινο στικτά γραμμωμένο
με λευκά περιστρεφόμενα άνθη στολισμένο.
Μικροκαμωμένο παιδί της φύσης.
Κρυμμένο σε μια γωνιά.
Αδιάφορο στο βλέμμα.

Δίχως του νερού την τροφή.
Δίχως των αχτίδων την αγκαλιά.
Στην σκιά αφημένο.
Παράταιρο.
Αποπαίδι
που δεν αποδέχθηκε η ομήγυρης.
Του χαρακτήρα του η διαφορετικότητα,
οι ιδιότητες που του δόθηκαν
φρίκης αποτελέσματα επιφέρουν.
Με αυτά γεννήθηκε.
Η επιλογή
απ’ τα γονίδια της μητρός του
μεταφέρθηκε στ’ αίμα του.
Αναίμακτη γέννα.
Βρέφους κλάμα δεν ακούστηκε.
Της σιωπής βλαστάρι.
Σπορά νάρκωσης.
Τα χείλη της οδύνης σχηματισμένα.
Άγγιγμα μ’ απώλεια μυϊκών δυνάμεων
και θανάτωση αισθητήριων νεύρων.
Φιλί που τρόμο σπέρνει
και το σώμα σε σπασμούς ηγείται.
Ύπνος εγκεφαλικός.
Νάρκη αισθητήριων οργάνων.
Σκότους ανάκλαση διαχέεται στον αέρα.
Εκχύλισμα θανάτου στις αρτηρίες κυλά.
Το τέλμα της καρδιάς
ανώδυνα γράφηκε στον κήπο της ψυχής μου.
Με διαλογή φυλλωμάτων
για τ’ αναλγητικό ρόφημα.
Κέρασμα για των πληγών μου
τους λυγμούς.
Ουρανία Βασιλάτου



                                                          

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)