Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κυρα-Λάμπραινα, η μαμή~ Της Μαριάνθης Παπάδη~






-Θεια-Λάμπραινα, θεια-Λάμπραινα. Τρέξε γρήγορα, ακούστηκε συρτή η φωνή του μπάρμπα Γιάννη στην πλακόστρωτη αυλή.

-Ποιος είναι; ρώτησε αλαφιασμένη η Λάμπραινα βγαίνοντας στον μπαξέ, ισιώνοντας το τσεμπέρι, που κρέμονταν  στο κεφάλι της.  

-Έσπασαν τα νερά της Αντώνας. Τρέξε.

-Ουφ! Σε καλό σου Γιάννη. Λάμπρο, το νου σου στο φαί. Πάω στα Ζαφειρακαίϊκα.

Η κυρά Λάμπραινα, έβγαλε την μπροστέλα, έπλυνε τα χέρια, έστρωσε το φόρεμά της και κίνησε για το σπίτι της ετοιμόγεννης. Μπήκε φουριόζα, χαμογελαστή και ευχήθηκε με το πλατύ χαμόγελό της, στολίδι μοναδικό στο καθάριο, φωτεινό της πρόσωπο. Ύστερα έπλυνε ξανά τα χέρια της με νερό και σαπούνι χωριάτικο, φτιαγμένο με αλισίβα και ελαιόλαδο, έδεσε την καθαρή ποδιά που της έδωσαν, σήκωσε τα μανίκια της και ετοιμάστηκε για τη γέννα.

-Έλα Αντώνα, ήρθε η στιγμή να καρτερέψω και το τέταρτο. Σε λίγο θα κρατάς το γιο σου στην αγκαλιά. Ήταν σίγουρη για το αγόρι. Το είχε πει στη μάνα και στον πατέρα, που την εμπιστευόταν τυφλά, όταν τη ρώτησε με αγωνία, αν είχε τούτη τη φορά αγόρι η γυναίκα του. Η μυτερή κοιλιά, δείγμα αλάθητο για την ίδια, της μαρτύρησε το φύλο του παιδιού και του το έκανε καλά.

-Αχ! Γεωργία μου, (αυτό ήταν το βαφτιστικό της κυρα-Λάμπραινας) της αποκρίθηκε ξέπνοα, λουσμένη στον ιδρώτα η γυναίκα. Έχουν αρχίσει μικροί, κοφτοί πόνοι. Της χαμογέλασε βρέχοντας της το φλογισμένο μέτωπο με ένα καθαρό πανάκι, βουτηγμένο σε δροσερό νερό. Τα μακριά της δάχτυλα με επιδέξιες κινήσεις χάιδευαν την κοιλιά της Αντώνας, την ηρεμούσαν και βοηθούσαν με τις απλές μαλάξεις, να καθησυχάσουν μητέρα και μωρό, που πίεζε να βγει. Το πρόσωπό της ξαφνικά συνοφρυώθηκε, τα μάτια άστραψαν αλλά η γλυκύτητα δεν την εγκατέλειψε. Η γέννα δεν πήγαινε όπως επιθυμούσε. Το μικρό ερχόταν ανάποδα με τα πόδια του να προσπαθούν, πρώτα αυτά, να βγουν έξω. Δεν πανικοβλήθηκε. Το γιατρό δεν γινόταν να τρέξουν να τον φωνάξουν, αφού ήταν Κατοχή και οι Γερμανοί είχαν απαγορεύσει την κυκλοφορία μετά τις 8 το βράδυ. Έστρεψε το βλέμμα της στο εικονοστάσι, να κοιτάξει τη Μεγάλη Μητέρα.

Με ένα σάλτο ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι. Με γρήγορες κινήσεις άρπαξε τα πόδια της μάνας από τους αστραγάλους και άρχισε να τα στριφογυρίζει δεξιά αριστερά στον αέρα, για να γυρίσει το μωρό. Παιδεύτηκε αρκετά, μιλώντας ταυτόχρονα και στην ετοιμόγεννη, καθησυχάζοντάς την. Το γοερό κλάμα του νεογέννητου κάποια λεπτά αργότερα την αποζημίωσε, την έστειλε στα ουράνια.

-Καλορίζικο, καλότυχο Αντώνα μου. Να’ ναι ανθοσπαρμένο το διάβα του. Στράφηκε στα εικονίσματα, έκανε το σταυρό της και ευχαρίστησε για άλλη μια φορά την Παναγιά τη Σκαφιδιώτισσα*,  για τη βοήθειά της στο καρτέρεμα, όπως έλεγε των παιδιών. Χωρίς να σταθεί, έπλυνε το μικρό, ναι ήταν αγόρι, ποτέ της δε λάθευε, περιποιήθηκε τη λεχώνα, το έβαλε στον κόρφο της να τη νιώσει, να τη μυρίσει και έφυγε για το σπίτι της, να φροντίσει τη φαμελιά της.

Ο δρόμος της επιστροφής είχε αλαφρύνει. Η ψηλόλιγνη φιγούρα βάδιζε αργά, σταθερά μέσα στο σκοτάδι. Έκλεισε το μπελερίνι* της σφιχτά στο λαιμό, αγροικώντας τους ήχους της νυχτιάς. Τα πέλματά της δεν πατούσαν στο χώμα, μα πάνω από αυτό. Τα πόδια της έβγαλαν φτερά και πέταγε με τη χαρά ζωγραφισμένη στο καθάριο, δωρικό της πρόσωπο, για το θαύμα της ζωής, που κι απόψε την ευλόγησε η Παναγιά της να δει.

*Παναγία Σκαφιδιώτισσα: Μοναστήρι, 10 χμ. έξω από τον Πύργο κοντά στις εκβολές του ποταμού Ιάρδανου.
*Μπελερίνι : σάλι

ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΑΠΑΔΗ (ανέκδοτο κείμενο)

                                                    
Μικρό βιογραφικό:
Η Μαριάνθη Παπάδη είναι δασκάλα Ειδικής Αγωγής και εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Αγαπημένες της ασχολίες είναι η κατασκευή χειροποιημάτων, όπως κοσμήματα από ασήμι, αλπακά και μπρούτζο, καράβια με ξύλα θαλάσσης και αντικείμενα με φυσικά υλικά. Λατρεύει τη χρυσόσκονη που αναδύεται στην ψυχή, όταν το μολύβι της τρέχει πάνω στη λευκή κόλλα γεμίζοντάς τη με λέξεις και εικόνες, τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών, την άνοιξη, το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.





Αναδημοσίευση από το :book tour (e-magazine)
: http://www.booktourmagazine.com/news/kyra-lampraina-i-mami1/

 Ζωγραφικός πίνακας:Π. Πικάσο, Μητέρα και παιδί. 1922. Ιδιωτική Συλλογή.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».