Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κυρα-Λάμπραινα, η μαμή~ Της Μαριάνθης Παπάδη~






-Θεια-Λάμπραινα, θεια-Λάμπραινα. Τρέξε γρήγορα, ακούστηκε συρτή η φωνή του μπάρμπα Γιάννη στην πλακόστρωτη αυλή.

-Ποιος είναι; ρώτησε αλαφιασμένη η Λάμπραινα βγαίνοντας στον μπαξέ, ισιώνοντας το τσεμπέρι, που κρέμονταν  στο κεφάλι της.  

-Έσπασαν τα νερά της Αντώνας. Τρέξε.

-Ουφ! Σε καλό σου Γιάννη. Λάμπρο, το νου σου στο φαί. Πάω στα Ζαφειρακαίϊκα.

Η κυρά Λάμπραινα, έβγαλε την μπροστέλα, έπλυνε τα χέρια, έστρωσε το φόρεμά της και κίνησε για το σπίτι της ετοιμόγεννης. Μπήκε φουριόζα, χαμογελαστή και ευχήθηκε με το πλατύ χαμόγελό της, στολίδι μοναδικό στο καθάριο, φωτεινό της πρόσωπο. Ύστερα έπλυνε ξανά τα χέρια της με νερό και σαπούνι χωριάτικο, φτιαγμένο με αλισίβα και ελαιόλαδο, έδεσε την καθαρή ποδιά που της έδωσαν, σήκωσε τα μανίκια της και ετοιμάστηκε για τη γέννα.

-Έλα Αντώνα, ήρθε η στιγμή να καρτερέψω και το τέταρτο. Σε λίγο θα κρατάς το γιο σου στην αγκαλιά. Ήταν σίγουρη για το αγόρι. Το είχε πει στη μάνα και στον πατέρα, που την εμπιστευόταν τυφλά, όταν τη ρώτησε με αγωνία, αν είχε τούτη τη φορά αγόρι η γυναίκα του. Η μυτερή κοιλιά, δείγμα αλάθητο για την ίδια, της μαρτύρησε το φύλο του παιδιού και του το έκανε καλά.

-Αχ! Γεωργία μου, (αυτό ήταν το βαφτιστικό της κυρα-Λάμπραινας) της αποκρίθηκε ξέπνοα, λουσμένη στον ιδρώτα η γυναίκα. Έχουν αρχίσει μικροί, κοφτοί πόνοι. Της χαμογέλασε βρέχοντας της το φλογισμένο μέτωπο με ένα καθαρό πανάκι, βουτηγμένο σε δροσερό νερό. Τα μακριά της δάχτυλα με επιδέξιες κινήσεις χάιδευαν την κοιλιά της Αντώνας, την ηρεμούσαν και βοηθούσαν με τις απλές μαλάξεις, να καθησυχάσουν μητέρα και μωρό, που πίεζε να βγει. Το πρόσωπό της ξαφνικά συνοφρυώθηκε, τα μάτια άστραψαν αλλά η γλυκύτητα δεν την εγκατέλειψε. Η γέννα δεν πήγαινε όπως επιθυμούσε. Το μικρό ερχόταν ανάποδα με τα πόδια του να προσπαθούν, πρώτα αυτά, να βγουν έξω. Δεν πανικοβλήθηκε. Το γιατρό δεν γινόταν να τρέξουν να τον φωνάξουν, αφού ήταν Κατοχή και οι Γερμανοί είχαν απαγορεύσει την κυκλοφορία μετά τις 8 το βράδυ. Έστρεψε το βλέμμα της στο εικονοστάσι, να κοιτάξει τη Μεγάλη Μητέρα.

Με ένα σάλτο ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι. Με γρήγορες κινήσεις άρπαξε τα πόδια της μάνας από τους αστραγάλους και άρχισε να τα στριφογυρίζει δεξιά αριστερά στον αέρα, για να γυρίσει το μωρό. Παιδεύτηκε αρκετά, μιλώντας ταυτόχρονα και στην ετοιμόγεννη, καθησυχάζοντάς την. Το γοερό κλάμα του νεογέννητου κάποια λεπτά αργότερα την αποζημίωσε, την έστειλε στα ουράνια.

-Καλορίζικο, καλότυχο Αντώνα μου. Να’ ναι ανθοσπαρμένο το διάβα του. Στράφηκε στα εικονίσματα, έκανε το σταυρό της και ευχαρίστησε για άλλη μια φορά την Παναγιά τη Σκαφιδιώτισσα*,  για τη βοήθειά της στο καρτέρεμα, όπως έλεγε των παιδιών. Χωρίς να σταθεί, έπλυνε το μικρό, ναι ήταν αγόρι, ποτέ της δε λάθευε, περιποιήθηκε τη λεχώνα, το έβαλε στον κόρφο της να τη νιώσει, να τη μυρίσει και έφυγε για το σπίτι της, να φροντίσει τη φαμελιά της.

Ο δρόμος της επιστροφής είχε αλαφρύνει. Η ψηλόλιγνη φιγούρα βάδιζε αργά, σταθερά μέσα στο σκοτάδι. Έκλεισε το μπελερίνι* της σφιχτά στο λαιμό, αγροικώντας τους ήχους της νυχτιάς. Τα πέλματά της δεν πατούσαν στο χώμα, μα πάνω από αυτό. Τα πόδια της έβγαλαν φτερά και πέταγε με τη χαρά ζωγραφισμένη στο καθάριο, δωρικό της πρόσωπο, για το θαύμα της ζωής, που κι απόψε την ευλόγησε η Παναγιά της να δει.

*Παναγία Σκαφιδιώτισσα: Μοναστήρι, 10 χμ. έξω από τον Πύργο κοντά στις εκβολές του ποταμού Ιάρδανου.
*Μπελερίνι : σάλι

ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΑΠΑΔΗ (ανέκδοτο κείμενο)

                                                    
Μικρό βιογραφικό:
Η Μαριάνθη Παπάδη είναι δασκάλα Ειδικής Αγωγής και εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Αγαπημένες της ασχολίες είναι η κατασκευή χειροποιημάτων, όπως κοσμήματα από ασήμι, αλπακά και μπρούτζο, καράβια με ξύλα θαλάσσης και αντικείμενα με φυσικά υλικά. Λατρεύει τη χρυσόσκονη που αναδύεται στην ψυχή, όταν το μολύβι της τρέχει πάνω στη λευκή κόλλα γεμίζοντάς τη με λέξεις και εικόνες, τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών, την άνοιξη, το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.





Αναδημοσίευση από το :book tour (e-magazine)
: http://www.booktourmagazine.com/news/kyra-lampraina-i-mami1/

 Ζωγραφικός πίνακας:Π. Πικάσο, Μητέρα και παιδί. 1922. Ιδιωτική Συλλογή.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …