Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Γρηγορία Πελεκούδα






Χαμένη ματιά στους ορίζοντες
χαμένες στιγμές στις δίνες
στα μαύρα νερά της αρμύρας
ορθόπλο καράβι στην φουρτούνα
ενάντια πάντα αρμένιζες.

Μάινα τα πανιά ξάφνου φωνή τραχιά
αντηχεί τόσο κοντά στον θάνατο
για την πατρίδα ορέ
χτυπιέται με στοιχειά του χαμού.

Ε! εσείς της νιότης με ορμή
όρτσα τα πανιά στη φουσκοθαλασσιά
για το ταξίδι κινάμε
στα αιώνια κύματα της πέτρας του ήλιου
σε πύρινες καταιγίδες γυμνωμένοι
από άστρα αν μπορείτε ανυψωθείτε!....

Ω! πέτρινα πουλιά
από το στόμα σας ας φτερουγίσει
η λέξη στις στιγμές
στο μπλάβο πέλαγος όπου βαραίνει το φως
με τα μάτια ακονίστε
τα αβυσσώδη βάρη τους.

Ω! δαιμόνιε χρόνε στήσε χορό
στις δίνες σπάσε τους δείκτες
το μέλλον ωρύεται
στα σύνορα της αυγής με τόσο ρίγος
στις νυχτιές πόσο μας ερημώνεις;
Γρηγορία Πελεκούδα
3/4/15

            ***
 Άσε με δεν μπορώ τώρα να σου μιλήσω
για μελωδίες χωρίς ρυθμό,
για τα οξειδωμένα όνειρα, γι΄αυτά που
εκλιπαρούν σκορπισμένα λόγια
όταν βλέπω αστραποβροντές καθώς φυσάει
στις σιωπές.
Γιατί φοβάμαι τη μοναξιά του Αυγούστου
που φτάνει μέχρι το φεγγάρι,
γιατί δεν είδες ένα αστέρι πως τολμά
να περνά του Αιγαίου τον οίστρο
κι εγώ να του λέω,
που πήγε η αγάπη σου;

 Γρηγορία Πελεκούδα

           ***

Είναι κάτι νύχτες που
ακούω ήχους
ταμ ταμ χορευτικούς
σαν να χορεύουν
διαβόλοι και άγγελοι
βυθισμένοι σε νύστα
υπνωτική.

Κι έρχεται μια λάμψη
με τη δύναμη
ελευθερωμένης
οργής,
εκτοξεύει στ΄άστρα
θραύσμα
σ΄έναν, μεγαλειώδους
αστραποβροντή
κεραυνό.
Οργή Θεού!
Γρηγορία Πελεκούδα






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης