Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Φώτης Μοσχολιός



 Το φεγγάρι, τα φεγγάρια ή τα μάτια τ' ουρανού
καθώς φεύγουν
 τα βλέπω να γλιστρούν στο νερό και να χάνονται.
Την πρώτη νύχτα, του πρώτου μήνα, της πρώτης χρονιάς, των
χαμένων στιγμών
θα είμαι καταδικασμένος να παλεύω με τη διάρκεια.
Την αίσθηση της διάρκειας δεν την αντέχω˙
ολημερίς, σαν τεμπέλα ηχώ
κατεβαίνει από κάποια αδιόρατη άβυσσο και νύχτα
 πια, αφού πρώτα έχει γεράσει,
σκαρφαλώνει με πείσμα, στο σβέρκο του ανθρώπου
και γράφει…
Ο άνεμος ή το χάδι,
 έστω και για μια φορά στη ζωή του
ακόμα κι αν με φθείρει, δεν χάνεται.
Μεταλλάσσεται σε νέκταρ και χύνεται στο στήθος μου.
 Επιστρέφει στον εαυτό μου˙ μπροστά σε μια μικρή εσοχή -
μπαίνει και βγαίνει
και φυσικά, αυτό θα συνεχίσει να κάνει και μετά από ένα
εκατομμύριο χρόνια.

© φώτης mοσχολιος






Ο τοκετός, ο λόγος και οι ποιητές
το γάβγισμα και οι αστραπές
το ανώμαλο, το νοσηρό, το τίποτα
οι ατάλαντες σιωπές προ χθες
και συ
το πρώτο κλάμα και οι κραυγές


© φώτης mοσχολιος

Δεν απαντάμε, ποτέ, σε ποίημα
μα αν το θελήσουμε, νοερά μαζί του ταξιδεύουμε
και ίσως, βρούμε, κάπου παραπέρα
απαντήσεις, που οι απατήσεις μας, δεν έδωσαν.

© φώτης mοσχολιος


Πες, θάλασσα
πως η βροχή 'ναι αθάνατη!
Ενώ εσύ, πονετική!
© φώτης mοσχολιος




Τη νύχτα
ο πνιγμός του εντυπωσιασμού παύει να μ' επηρεάζει
φανερώνονται οι στίχοι στο τραγούδι της ανάσας σου.
Ακούω την βρύση να σταλάζει
τον άγρυπνο χρόνο να σαλεύει
το ξυπόλυτο χαμόγελο των νεογνών
το θρόισμα˙
πλαγιάζει ο χρυσός κι όλα ημερεύουν.
Τη νύχτα ζωντανεύω τα μέσα μου
όλ’ αυτά που η αχλή της μέρας τα ισοπέδονε
Ντύνομαι παιδί και βλέπω
κρεμώ πολύχρωμα σημαιάκια στο δάσος
κλείνω το μάτι στα φαντάσματα
κι αφήνω το μολύβι μου να χρωματίσει τα χνότα τους
οι ανταύγειες στα μαλλιά σου το δικό μου φως.
Τη νύχτα η σκέψη δρόμος παράκαμψης
η αυθεντία της αυστηρότητας του τοπίου
η ανακούφιση…
Τη νύχτα νιώθω την Ύπαρξη
δεν είμαι μόνος!

© φώτης mοσχολιος



Στάχυνοι λεπτοδείκτες, κάθετοι
δίχως πόνο
ένας γρύπας, μας τρώει το χρόνο
τα μαύρα, καθώς στενεύουν
με κουράζουν
τα μάτια σου, όταν τα βλέπω με το φως της μέρας
μου μοιάζουν


© φώτης mοσχολιος

*στάχυνοι : δεν ξέρω αν υφίσταται - μου αρέσει.


Σχετικά απαλά και όμορφα
το πρόσωπο της έλαμπε
γελούσε˙
πάνω της
να ξεδιπλώσει - βιαστικά

ένας ήλιος έσταζε έρωτα
βάζοντας
για πρώτη φορά στο στοίχημα
τα φίδια που την έτρωγαν.

Άλλες φορές
απλά κι αθέλητα
με δαγκωνιές άρχιζε η μέρα˙
λαιμός και στήθη γεμάτα αίματα.
© φώτης mοσχολιος







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».