Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Φώτης Μοσχολιός



 Το φεγγάρι, τα φεγγάρια ή τα μάτια τ' ουρανού
καθώς φεύγουν
 τα βλέπω να γλιστρούν στο νερό και να χάνονται.
Την πρώτη νύχτα, του πρώτου μήνα, της πρώτης χρονιάς, των
χαμένων στιγμών
θα είμαι καταδικασμένος να παλεύω με τη διάρκεια.
Την αίσθηση της διάρκειας δεν την αντέχω˙
ολημερίς, σαν τεμπέλα ηχώ
κατεβαίνει από κάποια αδιόρατη άβυσσο και νύχτα
 πια, αφού πρώτα έχει γεράσει,
σκαρφαλώνει με πείσμα, στο σβέρκο του ανθρώπου
και γράφει…
Ο άνεμος ή το χάδι,
 έστω και για μια φορά στη ζωή του
ακόμα κι αν με φθείρει, δεν χάνεται.
Μεταλλάσσεται σε νέκταρ και χύνεται στο στήθος μου.
 Επιστρέφει στον εαυτό μου˙ μπροστά σε μια μικρή εσοχή -
μπαίνει και βγαίνει
και φυσικά, αυτό θα συνεχίσει να κάνει και μετά από ένα
εκατομμύριο χρόνια.

© φώτης mοσχολιος






Ο τοκετός, ο λόγος και οι ποιητές
το γάβγισμα και οι αστραπές
το ανώμαλο, το νοσηρό, το τίποτα
οι ατάλαντες σιωπές προ χθες
και συ
το πρώτο κλάμα και οι κραυγές


© φώτης mοσχολιος

Δεν απαντάμε, ποτέ, σε ποίημα
μα αν το θελήσουμε, νοερά μαζί του ταξιδεύουμε
και ίσως, βρούμε, κάπου παραπέρα
απαντήσεις, που οι απατήσεις μας, δεν έδωσαν.

© φώτης mοσχολιος


Πες, θάλασσα
πως η βροχή 'ναι αθάνατη!
Ενώ εσύ, πονετική!
© φώτης mοσχολιος




Τη νύχτα
ο πνιγμός του εντυπωσιασμού παύει να μ' επηρεάζει
φανερώνονται οι στίχοι στο τραγούδι της ανάσας σου.
Ακούω την βρύση να σταλάζει
τον άγρυπνο χρόνο να σαλεύει
το ξυπόλυτο χαμόγελο των νεογνών
το θρόισμα˙
πλαγιάζει ο χρυσός κι όλα ημερεύουν.
Τη νύχτα ζωντανεύω τα μέσα μου
όλ’ αυτά που η αχλή της μέρας τα ισοπέδονε
Ντύνομαι παιδί και βλέπω
κρεμώ πολύχρωμα σημαιάκια στο δάσος
κλείνω το μάτι στα φαντάσματα
κι αφήνω το μολύβι μου να χρωματίσει τα χνότα τους
οι ανταύγειες στα μαλλιά σου το δικό μου φως.
Τη νύχτα η σκέψη δρόμος παράκαμψης
η αυθεντία της αυστηρότητας του τοπίου
η ανακούφιση…
Τη νύχτα νιώθω την Ύπαρξη
δεν είμαι μόνος!

© φώτης mοσχολιος



Στάχυνοι λεπτοδείκτες, κάθετοι
δίχως πόνο
ένας γρύπας, μας τρώει το χρόνο
τα μαύρα, καθώς στενεύουν
με κουράζουν
τα μάτια σου, όταν τα βλέπω με το φως της μέρας
μου μοιάζουν


© φώτης mοσχολιος

*στάχυνοι : δεν ξέρω αν υφίσταται - μου αρέσει.


Σχετικά απαλά και όμορφα
το πρόσωπο της έλαμπε
γελούσε˙
πάνω της
να ξεδιπλώσει - βιαστικά

ένας ήλιος έσταζε έρωτα
βάζοντας
για πρώτη φορά στο στοίχημα
τα φίδια που την έτρωγαν.

Άλλες φορές
απλά κι αθέλητα
με δαγκωνιές άρχιζε η μέρα˙
λαιμός και στήθη γεμάτα αίματα.
© φώτης mοσχολιος







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης