Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Φώτης Μοσχολιός



 Το φεγγάρι, τα φεγγάρια ή τα μάτια τ' ουρανού
καθώς φεύγουν
 τα βλέπω να γλιστρούν στο νερό και να χάνονται.
Την πρώτη νύχτα, του πρώτου μήνα, της πρώτης χρονιάς, των
χαμένων στιγμών
θα είμαι καταδικασμένος να παλεύω με τη διάρκεια.
Την αίσθηση της διάρκειας δεν την αντέχω˙
ολημερίς, σαν τεμπέλα ηχώ
κατεβαίνει από κάποια αδιόρατη άβυσσο και νύχτα
 πια, αφού πρώτα έχει γεράσει,
σκαρφαλώνει με πείσμα, στο σβέρκο του ανθρώπου
και γράφει…
Ο άνεμος ή το χάδι,
 έστω και για μια φορά στη ζωή του
ακόμα κι αν με φθείρει, δεν χάνεται.
Μεταλλάσσεται σε νέκταρ και χύνεται στο στήθος μου.
 Επιστρέφει στον εαυτό μου˙ μπροστά σε μια μικρή εσοχή -
μπαίνει και βγαίνει
και φυσικά, αυτό θα συνεχίσει να κάνει και μετά από ένα
εκατομμύριο χρόνια.

© φώτης mοσχολιος






Ο τοκετός, ο λόγος και οι ποιητές
το γάβγισμα και οι αστραπές
το ανώμαλο, το νοσηρό, το τίποτα
οι ατάλαντες σιωπές προ χθες
και συ
το πρώτο κλάμα και οι κραυγές


© φώτης mοσχολιος

Δεν απαντάμε, ποτέ, σε ποίημα
μα αν το θελήσουμε, νοερά μαζί του ταξιδεύουμε
και ίσως, βρούμε, κάπου παραπέρα
απαντήσεις, που οι απατήσεις μας, δεν έδωσαν.

© φώτης mοσχολιος


Πες, θάλασσα
πως η βροχή 'ναι αθάνατη!
Ενώ εσύ, πονετική!
© φώτης mοσχολιος




Τη νύχτα
ο πνιγμός του εντυπωσιασμού παύει να μ' επηρεάζει
φανερώνονται οι στίχοι στο τραγούδι της ανάσας σου.
Ακούω την βρύση να σταλάζει
τον άγρυπνο χρόνο να σαλεύει
το ξυπόλυτο χαμόγελο των νεογνών
το θρόισμα˙
πλαγιάζει ο χρυσός κι όλα ημερεύουν.
Τη νύχτα ζωντανεύω τα μέσα μου
όλ’ αυτά που η αχλή της μέρας τα ισοπέδονε
Ντύνομαι παιδί και βλέπω
κρεμώ πολύχρωμα σημαιάκια στο δάσος
κλείνω το μάτι στα φαντάσματα
κι αφήνω το μολύβι μου να χρωματίσει τα χνότα τους
οι ανταύγειες στα μαλλιά σου το δικό μου φως.
Τη νύχτα η σκέψη δρόμος παράκαμψης
η αυθεντία της αυστηρότητας του τοπίου
η ανακούφιση…
Τη νύχτα νιώθω την Ύπαρξη
δεν είμαι μόνος!

© φώτης mοσχολιος



Στάχυνοι λεπτοδείκτες, κάθετοι
δίχως πόνο
ένας γρύπας, μας τρώει το χρόνο
τα μαύρα, καθώς στενεύουν
με κουράζουν
τα μάτια σου, όταν τα βλέπω με το φως της μέρας
μου μοιάζουν


© φώτης mοσχολιος

*στάχυνοι : δεν ξέρω αν υφίσταται - μου αρέσει.


Σχετικά απαλά και όμορφα
το πρόσωπο της έλαμπε
γελούσε˙
πάνω της
να ξεδιπλώσει - βιαστικά

ένας ήλιος έσταζε έρωτα
βάζοντας
για πρώτη φορά στο στοίχημα
τα φίδια που την έτρωγαν.

Άλλες φορές
απλά κι αθέλητα
με δαγκωνιές άρχιζε η μέρα˙
λαιμός και στήθη γεμάτα αίματα.
© φώτης mοσχολιος







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …