Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανδρέας Κάλβος - Βιογραφικό




Ο Ωκεανός

                                    Γη των θεών φροντίδα,                                       
Ελλάς, ηρώων μητέρα,
φίλη, γλυκεία πατρίδα μου,
νύκτα δουλείας σ' εσκέπασε,
νύκτα αιώνων.
 




Ο Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1792, έξι χρόνια πριν από το Σολωμό. Η μητέρα του καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, ενώ ο πατέρας του ήταν ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του εγκατέλειψε πολύ νωρίς τη γυναίκα του και ξενιτεύτηκε στην Ιταλία, παίρνοντας μαζί του και τα δυο παιδιά του, τον Ανδρέα και το μικρότερο γιο του. Ο Ανδρέας ήταν τότε μόλις δέκα χρονών, γι' αυτό και η στέρηση της μητέρας του στα παιδικά του χρόνια τού στοίχισε πάρα πολύ. Κάθε φορά που τη θυμόταν έκλαιγε, ενώ συχνά την έβλεπε στα όνειρά του. Ο Ανδρέας είχε εγκατασταθεί με τον πατέρα του στο Λιβόρνο. Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει και να μορφωθεί. `Εμαθε ιταλικά και γαλλικά και εργάστηκε ως γραμματέας του Μ. Ζωσιμά. Αποφασιστική για τη ζωή του στάθηκε η γνωριμία του στη Φλωρεντία με το μεγάλο Ιταλό ποιητή Ούγο Φώσκολο, το 1812. Ο Ανδρέας γίνεται αμέσως γραμματέας του και τον συνοδεύει παντού, πρώτα στην Ελβετία και ύστερα στο Λονδίνο, όπου τσακώνονται και χωρίζουν. Η επίδραση του Φώσκολου πάνω στον Κάλβο ήταν αναμφίβολα πολύ μεγάλη, ενώ οι συμβουλές του και η καθοδήγηση του έκαναν τον Κάλβο να στραφεί στη μελέτη των κλασικών συγγραφέων.
Το 1821 ο Ανδρέας έφυγε από την Αγγλία και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Εκεί τυπώνει το 1824 την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Λύρα", που αποτελούνταν από δέκα ωδές. Το 1826 τυπώνει άλλες δέκα ωδές, στο Παρίσι αυτή τη φορά, με τίτλο "Λυρικά". Οι περισσότερες ωδές του Κάλβου είναι εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση, που είχε ξεσπάσει εκείνα τα χρόνια. Οι είκοσι ωδές είναι ουσιαστικά όλη η ελληνική παραγωγή του Κάλβου, μικρές σε έκταση, αλλά πολύ αξιόλογες. `Ο,τι άλλο έγραψε μετά το 1826 είναι πεζό και στα ιταλικά.
Οι ωδές του, εμπνευσμένες από τον αγώνα των Ελλήνων κατά των Τούρκων, διακρίνονται για το θερμό πατριωτισμό τους, τον υψηλό και σοβαρό τους τόνο, καθώς και την ιδιόρρυθμη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένες.
Το 1826 ο Κάλβος ήρθε στην Ελλάδα, και από το 1827 ως το 1852 έμεινε στην Κέρκυρα όπου εργάστηκε ως καθηγητής στην Ιόνιο Ακαδημία. Αν και έζησε είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια στην Κέρκυρα, δεν είχε καμιά απολύτως επαφή με το Σολωμό. Στα 1852 έφυγε για την Αγγλία, όπου έζησε μέχρι το θάνατο του (1869). Τα οστά του Κάλβου μεταφέρθηκαν το 1960 στην ιδιαίτερη του πατρίδα, τη Ζάκυνθο, μετά από ενέργειες του ελληνικού κράτους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».