Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανδρέας Κάλβος - Βιογραφικό




Ο Ωκεανός

                                    Γη των θεών φροντίδα,                                       
Ελλάς, ηρώων μητέρα,
φίλη, γλυκεία πατρίδα μου,
νύκτα δουλείας σ' εσκέπασε,
νύκτα αιώνων.
 




Ο Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1792, έξι χρόνια πριν από το Σολωμό. Η μητέρα του καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, ενώ ο πατέρας του ήταν ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του εγκατέλειψε πολύ νωρίς τη γυναίκα του και ξενιτεύτηκε στην Ιταλία, παίρνοντας μαζί του και τα δυο παιδιά του, τον Ανδρέα και το μικρότερο γιο του. Ο Ανδρέας ήταν τότε μόλις δέκα χρονών, γι' αυτό και η στέρηση της μητέρας του στα παιδικά του χρόνια τού στοίχισε πάρα πολύ. Κάθε φορά που τη θυμόταν έκλαιγε, ενώ συχνά την έβλεπε στα όνειρά του. Ο Ανδρέας είχε εγκατασταθεί με τον πατέρα του στο Λιβόρνο. Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει και να μορφωθεί. `Εμαθε ιταλικά και γαλλικά και εργάστηκε ως γραμματέας του Μ. Ζωσιμά. Αποφασιστική για τη ζωή του στάθηκε η γνωριμία του στη Φλωρεντία με το μεγάλο Ιταλό ποιητή Ούγο Φώσκολο, το 1812. Ο Ανδρέας γίνεται αμέσως γραμματέας του και τον συνοδεύει παντού, πρώτα στην Ελβετία και ύστερα στο Λονδίνο, όπου τσακώνονται και χωρίζουν. Η επίδραση του Φώσκολου πάνω στον Κάλβο ήταν αναμφίβολα πολύ μεγάλη, ενώ οι συμβουλές του και η καθοδήγηση του έκαναν τον Κάλβο να στραφεί στη μελέτη των κλασικών συγγραφέων.
Το 1821 ο Ανδρέας έφυγε από την Αγγλία και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Εκεί τυπώνει το 1824 την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Λύρα", που αποτελούνταν από δέκα ωδές. Το 1826 τυπώνει άλλες δέκα ωδές, στο Παρίσι αυτή τη φορά, με τίτλο "Λυρικά". Οι περισσότερες ωδές του Κάλβου είναι εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση, που είχε ξεσπάσει εκείνα τα χρόνια. Οι είκοσι ωδές είναι ουσιαστικά όλη η ελληνική παραγωγή του Κάλβου, μικρές σε έκταση, αλλά πολύ αξιόλογες. `Ο,τι άλλο έγραψε μετά το 1826 είναι πεζό και στα ιταλικά.
Οι ωδές του, εμπνευσμένες από τον αγώνα των Ελλήνων κατά των Τούρκων, διακρίνονται για το θερμό πατριωτισμό τους, τον υψηλό και σοβαρό τους τόνο, καθώς και την ιδιόρρυθμη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένες.
Το 1826 ο Κάλβος ήρθε στην Ελλάδα, και από το 1827 ως το 1852 έμεινε στην Κέρκυρα όπου εργάστηκε ως καθηγητής στην Ιόνιο Ακαδημία. Αν και έζησε είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια στην Κέρκυρα, δεν είχε καμιά απολύτως επαφή με το Σολωμό. Στα 1852 έφυγε για την Αγγλία, όπου έζησε μέχρι το θάνατο του (1869). Τα οστά του Κάλβου μεταφέρθηκαν το 1960 στην ιδιαίτερη του πατρίδα, τη Ζάκυνθο, μετά από ενέργειες του ελληνικού κράτους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …