Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα, του Δημήτρη Κοκαβέση



 (Νικηφόρος Λύτρας,''Μητρότητα'' 1870)




ΜΑΝΑ.

Ένοιωσα, κάθε πνοή
μάνα μου
να δίνεις, την ζωή
μια αγκαλιά
πιο δροσερή
την πιο θωρακισμένη σου
χαρά!... Την ζω
και μες το πόνο σαν με πνίγει
σκέψη!...
Μου άφησες, μας χάρισες
στην αγκαλιά σου
ο ύπνος μου!... Πιο παιδικός
ζωής, το κείμενο
στοργής σου, σε κάθε παράκληση
γλυκιά
αξία αίσθησης, συναίσθημα
μου έδωσες
με την ζωή, έστω μικρή
και βάσανο
που κάποιος, «καλόψυχος» την ξέρει
να την τιμωρεί
σε αξίες της αντίθεσης μανά!...
Δεν ξέρω
δεν ξέρω τι τον τάισε σε μετοχές
τον κόσμο μας
υψώνουν;.... Ας επιστρέψει με την μάνα του
λίγο στοργή
αυτή!... Του την χρεώνω.
Dhjk © 08-05-2016



GRI.
Hije!... Gri.
Ato, reflektonin dhe mbulonin
gurët dhe ne!...
Mbi mendime rrëshqisnim
përplasjeve tona
dhe hijet?... Edhe ato
të gurrta
konkuronin natën, gjithësisë.
Sa pak dritë!
Sa shumë hije dhe drita?...
Merrte zbehtësinë
e burimeve të saj. Ç’farë ndëshkim!...
Se si më duket kjo dritë.
Më ngjason, të paditurit kur lëshon
shkrime dhe turpëron
gërmat, u zbërthen brinjët
në drejtëshkrim. Analfabet?!...
Sa shumë e ndjej veten
të braktisur, të fyer.
Braktisur!.... Normave, të gjuhësisë?...
Ndryçuese
karakteristikat e saj, i mundonin
dhe mua më tmeronin
padijes së tyre, gërryhet shpirti.
Nuk e di nëse aty!...
Gjejnë mbështetje… hijet.
Hijeve përplaseshim
dhe thyheshim, porsi guri
ngrinim dhe ngrinin!...
Bashkë me gurin ngrinim sfidave
të rikthehej
jeta, nga një trup amorf
gdhëndur!...
Në daltat e mjeshtërisë hijet!...
Po linin!… Shpirtin.
Dhjk07-05-2014






ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Την άνοιξη διατηρούσα
μια αγκαλιά
ουρανού, οι ομορφιές!...
Λουλούδια
και το άρωμα, το ανοιχτό
παράθυρο
ψυχής, σε ζαριές
καταστάσεις
του χαμόγελου, διατηρώ
και το χαμόγελο;...
Σε σχέση αθωότητας
η αδιαφορίας
θωράκιση, το προφυλάσσω
και μέσα μου
όταν υπάρχει... η απειλή
ανόητη
καθρεπτίζεται στις σκέψεις
σαν γνήσιες
και οι γνήσιες;!… Αθώρητες
δίπλα
κάπου εκεί στα σκοτάδια
κρύβει
ολέθρια, γαλανά γεμίζουν
το εσύ;!...
Του έρωτα, άνοιξη
πιο φωτεινή
των αποφάσεων της άνοιξης!...
Δεν αγνοώ.
Dhjk©23.04.2015

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)