Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                               Αντώνης Χρ.Περδικούλης,Τα Φώτα Στα Νερά
                     
                                                   
                             https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/perdikoylis_final_e-book_


                                                      
Δείγμα γραφής:


                                          
                                                   
ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Η   πληγή του ονείρου ξανανοίγει
 Η νύχτα σαβανώνει τα βουνά
Μεσοστρατίς ελλοχεύει ο άνεμος
Εκκωφαντικός με το λιγνό του άτι
Οι καρδιές παλιννοστούν στο διάσελο
Ούτ’ ένα λάλημα ούτε κι αχός
Τα ελέη του ονείρου σεργιανίζουν
Ανάβουν  τους φανούς της νύχτας..
                                            


                                                              
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΟ

 Μετά τον έσπερο ο παφλασμός
Κρουνός βαρύς σαν κέρβερος
Πείνασα κι έψαξα τους λιγοστούς
Να φάω λωτούς κι ανάβλεψα
Τότε μεθούσε στην ποταμιά
Με ‘ μυγδαλιά και δυόσμο η άνοιξη
Ήταν αστεία και χαρωπή
Κόρη σκυφτή πάνω στα βρύα
Μα τώρα γύρνα να δεις που εχάθη
Χυμάνε λύκοι, ψυχή, τα λάθη..
                                          
                                                             

ΤΗΣ ΧΛΟΗΣ

Ένας  αλλοπαρμένος άνεμος
Απλώνει ρίγη στα κορμιά
Τρυγά καρδιές
Παίζει κουπιά
Κιθάρες αφρογάλαζες
Σε αβρούς λυγμούς μοιράζεται
Της Χλόης τα χρυσόμαλλα
                          Κεντά ερωτοκορδέλλες..
                                  

                           
  ΜΙΑ ΙΔΕΑ

 Μια  ιδέα
  Κουβαλά τον Λόγο
  Σέρνει
  Μεγάλες πέτρες
 Φυλάγει
 Ψωμωμένα όνειρα
 Σφιγμένες γροθιές
 Σαν ουρανός αθλητής
                          Σαν ποταμός ξιφομάχος.  
                                              




1.         <<Κάποιες κριτικές ματιές στο ποιητικό έργο του Αντώνη Χρ.Περδικούλη>>
       Το δίχως άλλο βρισκόμαστε μπροστά σ’έναν αληθινό ποιητή, που φέρνει κάτι καινούργιο στη Νεοελληνική Ποίηση. Νοιώθει την Τέχνη σαν χρέος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο και τον ποιητή ζωσμένον απ’ τις ευθύνες του.. Ποίηση με νεύρο, με μηνύματα κι έναν έξοχα δομημένο λόγο..»
Μιχάλης Σταφυλάς, 1988 « Πνευματική Ζωή και ΔΙΝΛ».

2.          « Ο Αντώνης  Περδικούλης είναι ένας αληθινός ποιητής, λυρικός, ρεαλιστής ,που δεν απορρίπτει τον επαναστατικό ρομαντισμό. Ο στίχος του θυμίζει καλές μεταφράσεις αρχαίων ελληνικών.  Δρα σε διονυσιακό  τοπίο, που το μεταφέρει παντού..»
Δημήτρης Μητρόπουλος,1998, Δημοσιογράφος.

3.        «..Ποίηση βιωματική, ως απόρροια μιας πολυσχιδούς δραστηριότητας με τεράστιες μεταπτώσεις είναι το έργο του Αντώνη  Περδικούλη..»
 ΚώσταςΜπεκιαρόπουλος,2003, εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λαρίσης.


                                                            



ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΑΝΤΩΝΗ ΧΡ. ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗ

Γεννήθηκα στην Λάρισα το 1964. Μεγάλωσα στην Αγυιά, όπου και έκανα τις εγκύκλιες σπουδές μου. Ακολούθησε η φοίτησή μου στην Παραγωγική Στρατιωτική Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Τρικάλων.
Πρωτοεμφανίστηκα στα Γράμματα τον Φεβρουάριο του 1980, δημοσιεύοντας
πρωτόλεια ποιήματα στην τοπική εφημερίδα «Αγιώτικα Νέα» και στο πολιτιστικό-
ιστορικό περιοδικό «Θεσσαλικό Ημερολόγιο» του Κώστα Σπανού.
Ακολούθησε η γνωριμία μου με την «Θεσσαλική Εστία» του Μιχάλη Σταφυλά(
μετέπειτα «Πνευματική Ζωή»)το 1981, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο «Δέκα Φιλήματα για Συναυλία», όντας ακόμα μαθητής στο Λύκειο. Με την Πνευματική Ζωή διατηρώ συνεργασία έως και σήμερα. Ακολούθησαν τα ποιητικά έργα: «Αλισάχνη», «Γράμμα στον άνθρωπο από σταφύλι», « Ο Ξανθός Αύγουστος και η Ηλέκτρα», «Απόψε ο Αίολος κοιμήθηκε νωρίς», « Ο Αναχωρητής» και «Αόρατος Ήλιος» και «Θλίψης Τρόπαια». Έτοιμα προς έκδοση είναι τα πεζά «Νυχτερινά κείμενα» και «Μονόλογοι Αυτοεξορίας», με στοχασμούς , κριτικά κείμενα, και αισθητικά δοκίμια για την ποίηση. Επίσης εν πλώ βρίσκεται η μεταφραστική μου άσκηση Ρουμάνων λυρικών ποιητών, μια πολύχρονη κι επίπονη προσπάθεια απόδοσης ποιητικής ανθολογίας από την ρουμανική στη νεοελληνική γλώσσα, καθώς και ένα χειρόγραφο με Τροπάρια Αγίων της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, που συνέγραψα για να ψάλλονται σε βυζαντινή μουσική.

Από το 1982 άρχισε μια συνεχής και παράλληλη λογοτεχνική συνεργασία με διάφορα έγκριτα έντυπα Λόγου και Τέχνης σε μηνιαία ή διμηνιαία ή ετήσια βάση:
«Ηπειρωτική Εστία» του Δημοσθ. Κόκκινου, «Θρακικά Χρονικά» του Στέφανου Ιωαννίδη, «Γραφή» του ΠΟΔΛάρισας, «Νέα Εστία» του Πέτρου Χάρη, καθώς και με άλλα περιοδικά και εφημερίδες όπως «Αγυιά», «Ο Τύπος της Αγυιάς», «Ποιητικό Φως» και «Πνευματική Λάρισα» της ΕΛΟΣΥΛάρισας, «Ελευθερία Λαρίσης», «Ημερήσιος Κήρυκας» και «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» των αδερφών Μαυρίδη.
Σήμερα διατηρώ τακτική συνεργασία με τα λογοτεχνικά περιοδικά ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Αθηνών , Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Κοζάνης την εφημερίδα Ανατολή και τα ηλεκτρονικά Φύλλα «Αγιώτικα Νέα» και «Microstory».
Ασχολήθηκα συστηματικά με το ποιητικό έργο του Τάκη Βαρβιτσιώτη, δημοσιεύοντας δέκα λογοτεχνικά δοκίμια σχετικά.
Στα έργα μου η τεχνοτροπία αρχικώς υπήρξε υπερρεαλιστική, μετασχηματίστηκε όμως στα επόμενα σε ρομαντική-συμβολιστική , για να αποκρυσταλλωθεί από τον «Αόρατο Ήλιο» και μετά σε καθαρά συμβολιστική , με αδιάλλειπτη την λυρική έξαρση της υπερρεαλιστικής εικόνας και την αφαιρετική γραφή κυρίαρχη.
Στις χειρόγραφες εργασίες μου χρησιμοποιώ το πολυτονικό σύστημα γραφής, όντας θερμός θιασώτης της ωραίας ιστορικής ορθογραφίας.
Κρίσεις και απόψεις για το έργο μου έγραψαν έγκριτοι Νεοέλληνες λογοτέχνες, όπως: Δημοσθένης Κόκκινος, Μιχάλης Σταφυλάς, Κώστας Σπανός, Δημήτρης Μητρόπουλος, Κώστας Μπεκιαρόπουλος, Δήμητρα Μπαρδάνη, Ηλίας Κατσάνος, Γ. Πολ. Παπαδάκης, Νίκος Ψημμένος , Άγγελος Πετρουλάκης.

   



*Τα φώτα στα νερά, Εκδόσεις Διάνυσμα,2016
Διαβάζεται δωρεάν:https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/perdikoylis_final_e-book_




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)