Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Διογένης ''Πρωινό Σεργιάνι Στον Κόσμο Του Ποιητή/Γλυκό Σεργιάνι Στο Πιο Όμορφο Όνειρο''



                      




1)
Περπάτησα,
σ' έναν ουρανό
γεμάτο αγάπη...
που παράδεισος έμοιαζε...

Είδα,
την αγάπη,
που,
μ' απλοχεριά
μοίρασε ο ΘΕΟΣ.

Μα,
και τον πόνο
το δάκρυ...

που σκορπούν,
οι ανθρώποι
στο διάβα του χρόνου

Χιλιάδες πουλιά,
λεύτερα να πετάνε
στους ουρανούς

κι άλλα τόσα μαχαίρια
να τα σημαδεύουν

Σε είδα
ν’ αγαπάς
και να μισείς,
το τίποτα
με τόση ευκολία,

που τρόμαξα!
            
2)
Βάφτισα τα χέρια μου φτερά
κι άρχισα να πετώ

Εκεί.

ανάμεσα απ' τα σύννεφα

κρατώντας.
σφιχτά στα χέρια μου,

την αγάπη.

Μα είδα
τον κόσμο
άδειο,
από ψηλά

κι άνοιξα,
τα χέρια μου

και γέμισε ,
μ'αγάπη
ο ουρανός!

Που παίρνουν
τα πουλιά.

και σεργιανούν
στις γειτονιές

τραγουδώντας την!

ΤΙ ΛΑΘΟΣ!

Στις γειτονιές του κόσμου
χιλιάδες κυνηγοί,
παραμονεύουν.

Και της αγάπης,
τα πουλιά ,
δεν είναι πια εδώ
Και σκόρπισε η αγάπη
 
την πήρε ο άνεμος μακριά

και μείναν οι κυνηγοί

και τα όπλα τους

 
Τέλος φόρμας

3)
Κι αντάμωσα,

σ' ετούτο το ταξίδι.

ποιητές
στην άκρη τ' ουρανού

Εκείνα
τα μικρά,
σοφά ανθρωπάκια,
που
γεμίζουν,
αγάπη,
την ψυχή σου,

και τη ζωή σου
κάνουν,
πιο όμορφη,

απ' το λιοβασίλεμα

ίσα με το δειλινό.

Κι ακόμα

τη νύχτα,
κάνουν,
πιο φωτεινή,

μ' όλα της τ' αστέρια
στεφάνι,
στα μαλλιά σου.
Αρχή φόρμας



Τέλος φόρμας


4)
Θέλω
να βλέπω,
ποιητές,

πολλούς ποιητές,

να γεμίσουν,
οι δρόμοι,
κι όλες,
οι πλατείες

να γεμίσει ο ουρανός.

Κι
απ όλες,
τις γωνιές,
της γης,

μηνύματα αγάπης,
ν ακούγονται

και περιστέρια,
να πετάνε
της ειρήνης,
τα παιδιά.

Κι οι ποιητές,
να τραγουδάνε!

να τραγουδάνε…

όσα δεν μπόρεσες να πεις

κι εσύ,
στη μέση της πλατείας

να ζεις!

Τ΄ όνειρο που σου στέρησαν

κι ότι αγάπησες σ’ αυτόν τον κόσμο.
Αρχή φόρμας



Τέλος φόρμας

5)

Παίρνω μαζί μου
το γαλάζιο τ' ουρανού

το πιο βαθύ,
της θάλασσας,
γαλαζοπράσινο
το χρώμα...

Του καναριού
θα πάρω
το κελάηδημα

και μια
πρωινή,
των λουλουδιών,
δροσοσταλιά

τραγούδι να σου γράψω.
.
Να
σου το λεν
για καλημέρα
τα πουλιά

μ' ένα χαμόγελο,
ήλιου
ζεστό

ελπίδας
πόρτα,
θα σου ανοίξω .


Για να διαβείς ,

μ'αγάπη
μες
τον κόσμο αυτόν,

σαν κάθε μέρα.
Αρχή φόρμας
 


 
Τέλος φόρμας
 
6)
Ψάχνω
το όμορφο αύριο
που μου είχαν υποσχεθεί

Και
χαιρετίσματα μου στέλνουν
αυτοί ,
που μου το κλέψανε!
ΧΑΜΟΓΕΛΩ

Ξέρω,
πως φταίω γι αυτό

τους πίστεψα...

τους κλέφτες
των παιδικών μου, ονείρων.

Τους εμπόρους ,
των
παιδικών μου χρόνων.

Τους αγωνιστές ,
του βολέματος

που αμοίβονται τις μετρητοίς
κάποι
οι, απ' αυτούς
κι επί πιστώσει.

Αρχή φόρμας
 


 
Τέλος φόρμας

7)
Πέτρα την πέτρα
χτίζανε τείχη γύρω μου

γιατί,
δεν πήρα δράμι,
από τη ρόγα τους

τα’βλέπα
χαμογέλαγα

Μα,
που να φανταστώ
πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο.
Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

8)
Κι ένα
‘ 'δήθεν''
ανήσυχο πρωινό
-σε σκηνοθετημένη απόδραση-

Κι αφού εκείνοι δεν φταίξανε ποτέ

δραπέτευσα,
μαζί με τα όνειρά μου

Μια αγαλλίαση ,
γέμισε την άδεια τους ψυχή

μια δικαίωση
πλανάται στα σωθικά τους

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
το ΕΓΩ,
ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ!
Γιάννης Διογένης






            ''Πρωινό Σεργιάνι Στον Κόσμο Του Ποιητή/Γλυκό Σεργιάνι Στο Πιο Όμορφο Όνειρο''
                                                          Εκδόσεις Διάνυσμα 2016
 http://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/diogenis_e-book_




Βιογραφικό Σημείωμα
Ο Γιάννης Διογένης γεννήθηκε στον Τύρναβο της Λάρισας το 1967,όπου και ζει εργάζεται και δημιουργεί. Γράφει από μικρό παιδί κι έχει ασχοληθεί με διάφορα είδη γραφής: [Θεατρικά, Μυθιστόρημα, Σάτιρα κ.ά. ] Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και έχουν αποδοθεί χορωδιακά σε διάφορα χορωδιακά φεστιβάλ. Συμμετείχε στο 22ο παγκόσμιο συνέδριο ποίησης που έγινε στην Λάρισα τον Ιούνιο του 2011 Επίσης ενεργή συμμετοχή σε πολλά πολιτιστικά περιοδικά Έργα του: 1.Καθημερινές Σκέψεις(1997)ποιήματα, έκδοση του ιδίου.
 2.Σημείο Αναφοράς(2002),έκδοση του ιδίου.
3.Μπορώ να Ημερέψω τη Θάλασσα(2006). έκδοση Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Τυρνάβου.












Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».