Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Διογένης ''Πρωινό Σεργιάνι Στον Κόσμο Του Ποιητή/Γλυκό Σεργιάνι Στο Πιο Όμορφο Όνειρο''



                      




1)
Περπάτησα,
σ' έναν ουρανό
γεμάτο αγάπη...
που παράδεισος έμοιαζε...

Είδα,
την αγάπη,
που,
μ' απλοχεριά
μοίρασε ο ΘΕΟΣ.

Μα,
και τον πόνο
το δάκρυ...

που σκορπούν,
οι ανθρώποι
στο διάβα του χρόνου

Χιλιάδες πουλιά,
λεύτερα να πετάνε
στους ουρανούς

κι άλλα τόσα μαχαίρια
να τα σημαδεύουν

Σε είδα
ν’ αγαπάς
και να μισείς,
το τίποτα
με τόση ευκολία,

που τρόμαξα!
            
2)
Βάφτισα τα χέρια μου φτερά
κι άρχισα να πετώ

Εκεί.

ανάμεσα απ' τα σύννεφα

κρατώντας.
σφιχτά στα χέρια μου,

την αγάπη.

Μα είδα
τον κόσμο
άδειο,
από ψηλά

κι άνοιξα,
τα χέρια μου

και γέμισε ,
μ'αγάπη
ο ουρανός!

Που παίρνουν
τα πουλιά.

και σεργιανούν
στις γειτονιές

τραγουδώντας την!

ΤΙ ΛΑΘΟΣ!

Στις γειτονιές του κόσμου
χιλιάδες κυνηγοί,
παραμονεύουν.

Και της αγάπης,
τα πουλιά ,
δεν είναι πια εδώ
Και σκόρπισε η αγάπη
 
την πήρε ο άνεμος μακριά

και μείναν οι κυνηγοί

και τα όπλα τους

 
Τέλος φόρμας

3)
Κι αντάμωσα,

σ' ετούτο το ταξίδι.

ποιητές
στην άκρη τ' ουρανού

Εκείνα
τα μικρά,
σοφά ανθρωπάκια,
που
γεμίζουν,
αγάπη,
την ψυχή σου,

και τη ζωή σου
κάνουν,
πιο όμορφη,

απ' το λιοβασίλεμα

ίσα με το δειλινό.

Κι ακόμα

τη νύχτα,
κάνουν,
πιο φωτεινή,

μ' όλα της τ' αστέρια
στεφάνι,
στα μαλλιά σου.
Αρχή φόρμας



Τέλος φόρμας


4)
Θέλω
να βλέπω,
ποιητές,

πολλούς ποιητές,

να γεμίσουν,
οι δρόμοι,
κι όλες,
οι πλατείες

να γεμίσει ο ουρανός.

Κι
απ όλες,
τις γωνιές,
της γης,

μηνύματα αγάπης,
ν ακούγονται

και περιστέρια,
να πετάνε
της ειρήνης,
τα παιδιά.

Κι οι ποιητές,
να τραγουδάνε!

να τραγουδάνε…

όσα δεν μπόρεσες να πεις

κι εσύ,
στη μέση της πλατείας

να ζεις!

Τ΄ όνειρο που σου στέρησαν

κι ότι αγάπησες σ’ αυτόν τον κόσμο.
Αρχή φόρμας



Τέλος φόρμας

5)

Παίρνω μαζί μου
το γαλάζιο τ' ουρανού

το πιο βαθύ,
της θάλασσας,
γαλαζοπράσινο
το χρώμα...

Του καναριού
θα πάρω
το κελάηδημα

και μια
πρωινή,
των λουλουδιών,
δροσοσταλιά

τραγούδι να σου γράψω.
.
Να
σου το λεν
για καλημέρα
τα πουλιά

μ' ένα χαμόγελο,
ήλιου
ζεστό

ελπίδας
πόρτα,
θα σου ανοίξω .


Για να διαβείς ,

μ'αγάπη
μες
τον κόσμο αυτόν,

σαν κάθε μέρα.
Αρχή φόρμας
 


 
Τέλος φόρμας
 
6)
Ψάχνω
το όμορφο αύριο
που μου είχαν υποσχεθεί

Και
χαιρετίσματα μου στέλνουν
αυτοί ,
που μου το κλέψανε!
ΧΑΜΟΓΕΛΩ

Ξέρω,
πως φταίω γι αυτό

τους πίστεψα...

τους κλέφτες
των παιδικών μου, ονείρων.

Τους εμπόρους ,
των
παιδικών μου χρόνων.

Τους αγωνιστές ,
του βολέματος

που αμοίβονται τις μετρητοίς
κάποι
οι, απ' αυτούς
κι επί πιστώσει.

Αρχή φόρμας
 


 
Τέλος φόρμας

7)
Πέτρα την πέτρα
χτίζανε τείχη γύρω μου

γιατί,
δεν πήρα δράμι,
από τη ρόγα τους

τα’βλέπα
χαμογέλαγα

Μα,
που να φανταστώ
πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο.
Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

8)
Κι ένα
‘ 'δήθεν''
ανήσυχο πρωινό
-σε σκηνοθετημένη απόδραση-

Κι αφού εκείνοι δεν φταίξανε ποτέ

δραπέτευσα,
μαζί με τα όνειρά μου

Μια αγαλλίαση ,
γέμισε την άδεια τους ψυχή

μια δικαίωση
πλανάται στα σωθικά τους

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
το ΕΓΩ,
ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ!
Γιάννης Διογένης






            ''Πρωινό Σεργιάνι Στον Κόσμο Του Ποιητή/Γλυκό Σεργιάνι Στο Πιο Όμορφο Όνειρο''
                                                          Εκδόσεις Διάνυσμα 2016
 http://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/diogenis_e-book_




Βιογραφικό Σημείωμα
Ο Γιάννης Διογένης γεννήθηκε στον Τύρναβο της Λάρισας το 1967,όπου και ζει εργάζεται και δημιουργεί. Γράφει από μικρό παιδί κι έχει ασχοληθεί με διάφορα είδη γραφής: [Θεατρικά, Μυθιστόρημα, Σάτιρα κ.ά. ] Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και έχουν αποδοθεί χορωδιακά σε διάφορα χορωδιακά φεστιβάλ. Συμμετείχε στο 22ο παγκόσμιο συνέδριο ποίησης που έγινε στην Λάρισα τον Ιούνιο του 2011 Επίσης ενεργή συμμετοχή σε πολλά πολιτιστικά περιοδικά Έργα του: 1.Καθημερινές Σκέψεις(1997)ποιήματα, έκδοση του ιδίου.
 2.Σημείο Αναφοράς(2002),έκδοση του ιδίου.
3.Μπορώ να Ημερέψω τη Θάλασσα(2006). έκδοση Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Τυρνάβου.












Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …