Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση: Βασίλης Σιουζουλής



ΠΟΙΗΣΗ


 Η ποίηση
 Βάζει σε κίνδυνο
το θάνατο.
 Όταν γεννιέται ,
 Eκείνος φεύγει
Γίνεται η ώρα παιδί
Αγαπάει και χαίρεται
Ο ποιητής στη σκιά της

 Η αισιοδοξία βγαίνει απ’ τις πράξεις του, η ποίηση είναι πράξη, ο λόγος, να την ντύνει καθώς της ταιριάζει.

***

Ήρθε κοντά μου
 ένα δάκρυ
Βράδυ ήταν
 Με δρόσισε και με πήρε
Φύγαμε για τον κόσμο του
 Δεν θέλω τίποτε άλλο
 Μου είπε

Τίποτε άλλο απόψε Αυτό μου είπε και το αγάπησα πιο πολύ.




ΧΑΡΑ

Μια ζωή χωλή
 Απ’ το αριστερό σου
Περπατάς όμως
 Ζεις
Φαντάσου να μου πέθαινες
 Παιδί
Και όπως είσαι
Χαρά μου
 Εγώ σ’ αγαπώ
Σε θέλω

Δε λες πάλι καλά που έζησες έστω κι έτσι .


***
Λίγη σιωπή
 Ηρεμία ποιότητας μετρίας
Αέρα που ακριβοπλήρωσε
Για καθαρό
 Με μια δραχμή απέσπασε
Μισό χαμόγελο παιδιού
 Στη στάση που περίμενε
 Το πράσινο ν’ ανάψει
(έτρεχαν σαν αστραπή
Οι σύγχρονοι Θεοί)
Αυτά με το δελτίο
 Όπως και τότε το κίτρινο ψωμί
 θυμάσαι; μάνα
Πεινάω και τώρα, πολύ

Και επειγόντως θέλω μια φέτα άσπρης μέρας για να ζήσω.




***
Όμορφη η γνωστή πλατεία
βρεγμένη φόρεμα λευκό
που φέγγει
και ζώνης της ο Πηνειός
Άδεια εκτεθειμένη
κι όμορφη
Το μεσημέρι κοιμάται
ως έφηβος
και η απουσία του απαλύνει
τη σκληρή λιακάδα
της Τετάρτης
Ωραία αυτή η σιωπή
με το κίτρινο αδιάβροχο
Η φθινοπωρινή βροχή τον βρήκε με καλοκαιρινό ντύσιμο κι έκαναν έρωτα.

Θεσσαλός Σεπτέμβρης-τα τραμάκια,Θεσσαλονίκη 2000

***
"Άλλαξε δρόμο
Σε κάθε γωνιά
Τον περίμενε
Και μια αγάπη παιδική
Η ζωή του ύστερα
Άθροισμα έγινε
Τέτοιων στιγμών

Η μαγεία τους , να ντύνουν κάθε μέρα το σώμα
και με καινούργιο ένδυμα"




"Πόσους έρωτες
του άρπαξαν παιδί
κι έμεινε εκεί
χωρίς τον παράδεισό του
Τον έπαιρνε ύστερα
ο στείρος ο καιρός
και τιμωρούσε
Και τις πιο απλές επιθυμίες
Ως που μεγάλωσε
Συνάντησε το Σεπτέμβρη
Εκ φύσεως χαρωπό
Τον φιλοξενεί
και σιγά σιγά
έκανε τους φόβους
να έρθουν με το μέρος του
Αρκετές φορές
ντύνει τις επιθυμίες του κοσμικά
και τις αφήνει
Για έναν περίπατο
Ή και ταξίδι αναψυχής

Ύστερα πάλι πίσω στο δωμάτιο τις περιποιείται μια αγάπη,
που γλίτωσε, γιατί δεν ήθελε και τόσο να περιφέρεται στην αγορά."

Από την Συλλογή "Αδέξιος περιποιητής ανθέων"..



Τέντωσαν το νου
 Για να δουν τη μέρα
Τη σεργιανούν σε δρόμους
Και πλατείες
Τα χειροκροτήματα τη λεηλατούν
Καίγεται εν χορδαίς και οργάνοις
 Θα βγάλω την καρδιά μου
Και θα τη ρίξω στα πόδια τους
Δεν θα μάθουμε ποτέ
Πως ο θάνατος μπορεί
Κάποτε να χαθεί
απ’ το άγνωστο
Ποιος ξέρει.
 Σημαδεύουμε το χρόνο για να ρίξουμε την Ανάσταση






***
Ο Μάης πήγε να περάσει
 Στο δωμάτιο
 Έτσι που ήταν
 Δεν τον γνωρίσαμε
 Και του κλείσαμε την πόρτα
 Η επιθυμία μας
Να κλάψουμε τους ελεύθερους
Στ’ αυτιά μας έρχονται
Καθαρά τα λόγια.
Καλέστε την περσινή σας αγάπη
Και φιλέψτε την
Καλό παιδί σε τι φταίξαμε;
 Η απάντηση
Μας πήγαινε σπίτι



 Γεννήθηκε στο Δομένικο Ελασσόνας από Μακεδόνες γονείς. (Δοτσικό). Διορίστηκε στο Γυμνάσιο Αρρένων Ελασσόνας το 1972 και έμεινε εκεί ως το καλοκαίρι του 1976. Από το 1976 ως σήμερα μένει στη Λάρισα Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε το 1972 στη δημόσια Μέση Εκπαίδευση ως φιλόλογος, απ’ την οποία και συνταξιοδοτήθηκε το 2005 Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές: και ένα μυθιστόρημα. 1) Δωμάτιο Λάρισα 1980. 2) Χειραψίες εκδ « Οδυσσέας»1981 , 3) Τραγούδια για το Νίκο εκδ. ΕΛΜΕ Λάρισας 1991 , 4) Η ήττα του Απογεύματος, εκδ. « τα Τραμάκια» Θεσσαλονίκης 1994 , 5) Θεσσαλός Σεπτέμβρης , εκδ. «Τα Τραμάκια» Θεσσαλονίκης 2000, 6) Αδέξιος Περιποιητής Ανθέων, εκδ. ΓΡΗΓΟΡΗ 2012 και το μυθιστόρημα « Η Ευτυχία του ’50, εκδ. «Οδός Πανός», Αθήνα Μάιος του 2006 Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού ‘ Γραφή ‘ του δήμου Λαρισαίων, Αδέξιος περιποιητής Ανθέων, Ποιητική Συλλογή Ποιήματά του και διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.

*Παραθέτω το ποίημα:''Καλοσύνης Δότης''  του ποιητή,Γιώργη Βώδινα.
(Το έγραψε σε ένδειξη,αγάπης και σεβασμού, προς τον φίλο,δάσκαλο και ποιητή Βασίλη Σιουζουλή)

ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ ΔΟΤΗΣ
Λιμπρέτο όλη του η ζωή στίλβη από χαρμολύπη
Τραγούδι πολυφωνικό πεντατονίας χτύποι
Ρίζες από ψηλά βουνά μ' ελάτια λιολουσμένα
Στα όνειρά του συντροφιά λαγκάδια πλουμισμένα
Χάρμα πηγές κελαρυστές στο νου του αντιλαλούνε
Μες στη καρδιά οι ταξιμιές γλυκά μοιρολογούνε
Στον Όλυμπο έχει φωλιά αγάλλεται η Ραψάνη
Μαλάζει λιθαριών νερά ψυχής γρικά φιρμάνι
Σε θεατράκι λαξευτό το κάλλος φτερουγίζει
Τ' Αύγουστου κάποιο δειλινό το ''ΜΗΤΙΑ'' δακρύζει
Πλατάνια έχει συντροφιά τον Πηνειό για ταίρι
Οίστρων ρουφά μεταλαβιά λόγου κεντά ξαθέρι
Όπου σαλεύει ανθοβολεί της Λάρισας ο κάμπος
Στις φλέβες του περγαμηνή μ' αγάπης βέρο λάμπος
Χρόνια στη τάξη λαλητής φύτευε γνώσης σπόρους
Κρουνός πηγαίας θαλπωρής σ' αυλόγυρους με ντόρους
Δάσκαλος φάρος τηλαυγής φίλος λαμπρός της νιότης
είναι ο Βασίλης Σιουζουλής της καλοσύνης δότης
01 / 01 / 2016
Vg Gv





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …