Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 24, 2015
Πέντε δάκρυα 3ο βραβείο  του 4ου  Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ (Μάιος 2015) του Δημητρίου Γκόγκα
Χιόνι Σπογγισμένο αίμα που στράγγιξε κι έγινε λάβα που καίει στα σπλάχνα της. Κάποτε, μέσα απ’ τις ρωγμές του σώματός της, γίνεται γραμμή κόκκινου μολυβιού. Καίει ό,τι την πόνεσε. Κι ύστερα στάχτη και χιόνι που πέφτει στο έρημο σπίτι.
Βροχή Κάθε χρόνο την ίδια μέρα, μικρή ώρα δειλινού, βρέχει. Επέτειος θλίψης, απώλειας και χωρισμού. Ρίγη στα μάρμαρα. Μια ξαφνική μπόρα τον ύπνο των νεκρών ταράζει.

Ιδρώτας Της πατρίδας το χρέος ξεπληρώθηκε. Είπες: Με το παραπάνω Και –θυμούμαι- έκανες και μια κίνηση με το χέρι σαν να ‘θελες να ξεφύγεις. Τώρα ήρθε η σειρά της. Βάλανε κάτω όλα τα ίχνη και τις υπογραφές, οι πέτρες και τα σίδερα έτοιμα
Στρατής Παρέλης

Εκεί που έχασες μια ξαφνική ευχή….




Κάπου εκεί ξύπνησα. Έβρεχε. Τόση χειμωνιάτικη έμπνευση
μέσα στο καλοκαίρι. Άκουσα. Τίποτα δεν ακούγονταν.
Κάθε στάλα μεγάλωνε το μαρτύριο του ευκαλύπτου.
Κάθε στάλα μια αιώνια επιστροφή
Σ’ αυτό που θα ‘λεγες, ανυπαρξία.
Νομίζω, σφάλλουν οι ψυχές μας να λυπούνται για όλα.
Νομίζω πρέπει να δουλεύει υπερωρίες η γομολάστιχα.
Είναι ελάχιστο αυτό που ανήκει στην χαρά
Άκουσα. Τίποτα δεν ακούγονταν ίδιο.
Πήγαινε για ξημέρωμα.
Ο τρύπιος ουρανός, όπως μια τσέπη του παντελονιού ενός γίγαντα,
άφηνε σταθερά να πέφτουν
νομίσματα άστρα πάνω στο βρεγμένο χώμα.
Εκεί που έχασες μια ξαφνική ευχή….