Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 6, 2015
                                                   Federico Garcia Lorca ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ (1898-1936) Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στο Φουεντεβακέρος,στην πλούσια πεδιάδα της Γρανάδας στις 5 Ιούνη 1898.Τον Ιούλη του 1936 δολοφονήθηκε από μια ομάδα αγνώστων,στις πρώτες μέρες του εμφυλίου πολέμου της Ισπανίας.Η δολοφονία έγινε,ως φαίνεται,στοΒισνάρ,στους λόφους έξω απ’τη Γρανάδα,αλλά το πτώμα του(όπως προφητικά προείδε ο ίδιος) δεν βρέθηκε ποτέ:
…Ένιωθα πως θα με δολοφονούσαν. Ψάχνανε τα καφενεία,τα νεκροταφεία και τις εκκλησιές, Ανοίγανε βαρέλια και ντουλάπια, Τσακίσανε τρεις σκελετούς να βγάλουν τα χρυσόδοντα. Δε με βρήκαν. Δε με βρήκαν ποτέ: Όχι,Δε με βρήκαν



***


Γιατί να γεννηθώ ανάμεσα σε καθρέφτες; Η μέρα με γυρωφέρνει, Κι η νύχτα μ’ανανεώνει Στ’άστρα της.




***


ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ (απόσπασμα) Τραγουδάνε τα παιδιά Στης νύχτας τη γαλήνη: Γάργαρο ρυάκι Βρύση χαδιάρικη!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Ποια Θεία χαρά Την καρδιά μου σκιρτά;

ΕΓΩ Αντιλαλούνκαμπάνες Στην καταχνιά χαμένες.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Άσε μας να τραγουδάμε …
Στρατής Παρέλης

Ποιήματα από την συλλογή,Χημεία Των Μελωδικών Λέξεων


Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας
σαν λαμπυρίζουν
σε απέραντες μέρες ήλιου
ή
σε νύχτες στέκονται με το  ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο
βαριές και μάγκικες
φουμάροντας μ'ανυπομονησία
στον σταθμό ενός τραίνου
και περιμένουν το κορίτσι τους
και το φεγγάρι..

Όλα συντελούνται πίσω απ'το τζάμι που κάποιος κοιτάζει
τις γάμπες των ωραίων γυναικών
που περνούν
ή
μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη
που βαρέθηκε ν'αναβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..

Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη
και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει
τα δόντια της όρεξης της ευωδιά του..

Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος...
Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.
Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο
από βοήθεια στην ιστορία
που προχωρά
μέσα στον θόρυβο του κόσμου
που ακροάται
και την πράττει..
 Ζούμπερι 27.10.1983
                      ***


Αν είμαι ολόκληρος μες τον βυθό της τραγωδίας,νικημένος
από το ίδιο μου βάθος,το ύψος
της ψυχής μου ονειρεύο…