Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 5, 2015
                     Ποιητής δεν είναι ο εμπνευσμένος, είναι εκείνος που εμπνέει.




Paul Éluard (1895-1952)

Πωλ Ελυάρ: Οχτώ ποιήματα

Μεταφράση Ανέστης Μελιδώνης
Μια

Σωριάστηκα απ' την οργή μου, η κούραση με παραμορφώνει, αλλά σας διακρίνω ακόμη, γυναίκες θορυβώδεις, άστρα βουβά, θα σας διακρίνω πάντα, τρέλα.

Κι εσένα, το αίμα των άστρων κυλάει μέσα σου, το φως τους σε συντηρεί. Πάνω στα λουλούδια, υψώνεσαι με τα λουλούδια, πάνω στις πέτρες με τις πέτρες.

Λευκή κενή από αναμνήσεις, απλωμένη, έναστρη, ακτινοβολώντας απ’ τα δάκρυά σου που χάνονται. Είμαι χαμένος.


(1926 – Πρωτεύουσα της οδύνης)


H μεγάλη μέρα

Στη Γκαλά Ελυάρ

Έλα, ανέβα. Όπου να ‘ναι τα πιο ανάλαφρα φτερά, σκάφανδρο του αέρα, θα σε κρατήσουν απ’ τον λαιμό.

Η γη κομίζει μόνο το αναγκαίο και τα πανέμορφά σου πουλιά, χαμόγελο. Στους τόπους της θλίψης σου, όπως μια σκιά πίσω απ’ τον έρωτα, το τοπίο καλύπτει τα πάντα.

Έλα γρήγορα, τρέξε. Και το σώμα σου πάει πιο γρήγορα απ’ τις σκέψεις σου, αλλά τίπ…
Dhimitër Kokaveshi,


ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΑ.
Μου μέθυσες
τις σκέψεις, μες τις λύπες
συνήθιζες
υπερβολές, μου έκφραζες
σε κατοχή
της αίσθησης δεν γέμιζες
ποτήρια!...
Ανεξάρτητα κι ελευθερία
δεν τα γνώρισα
σαν γέμιζαν... υπόνοιες
στον πόνο τους
κι ο πόθος
της εκτίμησης!... Απληροφόρητος
της ευχαρίστησής
τον ιδεάζω ιδανικά
ευδαιμονίας
δεν σου γνώρισα
ζωή!... Των στεναγμών
το φαγητό σου...
ονειρεμένο!...
Νηστικού που δεν το ήπιε
το κρασί.
Κρασί!... Απ το κρασί σου
αχόρταγος
ποτήρια που δεν βάφτισα
τις νοσταλγίες
άβυσσος
κρατούσες!... Την ψυχή.
Dhjk©02-06-2015
Dhimitër Kokaveshi ΣΚΙΤΣΟ.

Στο σκοτεινό φόντο και σήμερα οι ακτίνες,… ισχυρές.
Ισχυρές, σε δώσεις συμβιβασμών δεν την κάλυπταν και αντιδρούσε να φορέσει τη καρδιά της.
Την καρδιά της πώς να την σύγκρινε σε σύμβολα σαν ένα είδος χαρτάκι αναγνώρισης πιστοποιητικού γεννήσεως γεμάτο… αδιαφορίες του χαρακτήρα, δεν την έντυναν.
Κι όμως, προσπαθούσε ακολουθώντας πάνω στα δήθεν της… αδιαφορίες, συναντούσε στους ρυθμούς και τα περίεργα συντηρητικά της ζωής.
Μα τόσο, τόσο πιεστικά αυτά, παραμένουν;...
Παραμένουν, σε ρίγους, κι αυτή... τους άντεχε σαν ένα μάθημα της ρουτίνας.
Ποτέ δεν προσπάθησε να αντιδρούσε στις αδιαλλαξίες της κι έτσι, έψαχνε δήθεν σε σύμβολα της ζωής, κι ας δεν την εκφράζουν οι προσποιήσεις όμως, την άγγιζαν,… σε ψύξεις.
Ωχ!... Αυτές, επιβάλλονται των τιμωριών!... …
Έτσι την έντυνε αυτή την ψυχή της, πάνω σε ποτάμια, τιμωριών σκορπούσε και νανούριζε τις τρικυμίες…
Δεν ξέρω αν πνίγονταν η, πνίγοντας... την σκέψη, την οδηγούσε σε ταξίδια, άπειρα και οι σκέψεις, φορτωμέν…