Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μαΐου 15, 2015
Χρίστος Γεωργούσης
                                                         (όσα δεν είπαμε στην ώρα τους)

Χρίστος Γεωργούσης
ΖΩΗ ΑΤΡΥΓΗΤΗ (απόσπασμα) Μιλούσε κάποτε το μαγγανοπήγαδο,γυάλιζαν και στρίγγλιζαν τα μέταλλα,και τα ζώα που το γύριζαν ανέσερναν νερό να ξεδιψάσουν τους κήπους και τους ανθρώπους μέσα στο κατακαλόκαιρο.Έσβησαν πολλά με τα χρόνια,τη στάχτη την πήραν οι άνεμοι,μπόλικη σάρκα βουνού αλέστηκε σε άμμο και την κατέβασαν οι βροχές στις παραλίες.Έρχονται άλλα μαντάτα,ίσως έφτασαν κιόλας,άνοιξαν νέοι δρόμοι,πάμε τώρα πιο πέρα,φύτρωσε νέα ζωή,άλλοι ήχοι μας συνεπήραν και καινούριο αίμα συγκίνησης σκίρτησε.



ΑΓΩΝΙΑ ΤΗς ΠΟΙΗΣΗς
''ΝΑΜΗ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ'' Λέμε Ελύτης και κολλούν τα χείλη μας στα λάμδα των λέξεων. Θάλασσα,ήλιος,σελήνη και λύπη που στο χωριό του τη λένε Λάμπουσα. <<Αναγαλλιάζει το πέλαγος>> και μιλούν τα άλαλα χείλη των ασεβών. Λύπη Λάμπουσα πολλά αμίλητα που λάμπουν και φάροι αυγερινοί για ν'ανατείλει το ανέλπιστο και να μη λυγίσουμε.
Χρίστο…
ΘΑΝΟς  ΠΑΣΧΟς



                                                               ΦΩΣ ΟΔΥΝΗΡΟ

Στην απειροελάχιστη γραμμή
                                                      ανάμεσα στον ουρανό και στην θάλασσα 
                                                      κρατώ με το ένα χέρι το σώμα σου 
                                                      με το άλλο το φως το οδυνηρό.


                                                                       Δείγμα γραφής

Θάνος Πάσχος

ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Κρατάω την ανάσταση
του έρωτα
ως επανάσταση ενάντια στον θάνατο
ατόφια.

Πάντα αποτυχημένη,
μία φορά θα τον νικήσει.




ΈΓΝΟΙΑ

Κάθε βράδυ κάνω ταμείο.
Αφήνω το σώμα
στο ράφι του
και πηγαίνω στον κήπο
για να ποτίσω τα ξεχασμένα άστρα.
Να δώσω σημασία στην σελήνη.
Μαζεύω τα σκουπίδια της μέρας και τις αθλιότητες,
καθαρός να ξαπλώσω δίπλα σου.

Πελώρια ανθισμένη έγνοια.
                ***



Ο ΗΧΟς ΤΩΝ ΣΥΝΝΕΦΩΝ

Τι είναι τα σύννεφα;
Μια ασυναρτησία ασπρόμαυρη
στο κενό του ουρανού.

Τι …
Στρατής Παρέλης  Η διάθεσή μου...




Όταν δεν μιλώ η διάθεσή μου παίζει με την σιωπή όπως η γάτα με την φουντωτή ουρά της.
Σκοτείνιασε· έχω ελευθερία για μια τόλμη τιποτένια·
Δεν μου χρειάζονται οι συμβιβασμοί· θα βρεθώ Στην πλευρά που δεν θέλω· αυτόκλητος μάρτυρας μιας αστείας χαράς.
Και οι συσσωρεύσεις των νεφών απόψε πάνω απ' το κεφάλι μου, μελαγχολία θα φέρουν, καθώς Η εβδομάδα ανοίγεται σαν μια κονσέρβα ξεχασμένη Στο ράφι ενός παντοπωλείου που την έδωσε άσκεφτα Σ' έναν πελάτη ο μπακαλόγατος..
Στρατής Παρέλης