Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλεγμένα ποιήματα, Μαίρη Σουρλή

                                                         


                                                
                                                       

ΥΠΕΡΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Θεά αθέατη
ανθοβολά
στίχους με γύρη
αγγίζοντας τον ύπερο
σε ύψος καρδιάς!
Αγάπη φιλεύεις!
εξαίρετη πανοπλία
υφαίνεις...
Δείκτης ψυχής
προβάλλεις
σε πάθος λέξεων
τρυφερό
μαγνητικών σκέψεων
ξαποστείνεις,
αγγίζοντας
ευαίσθητες χορδές
ανοίγουν εράσμια
νυχτολούλουδα
σ' αξημέρωτες νυχτιές,
μοιράζοντας φως
χορεύει η χαραυγή
αγέρωχες ανάσες
διψάς,
τεντώνει ο πόνος
χαράς ορίζοντες...



ΦΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ
Αύρας μαρμαρυγή
σε θάλασσα ερωμένη,
κοραλλένια χείλη
που λαχταρούν…
το στέρνο τ’ ουρανού,
σάρκα και πνεύμα
μέθεξη αλμυρή,
πώς παθιασμένα
αγγίζουν
του έρωτα βυθό
μακριά στο ορίζοντα
καημοί της μοίρας,
διάφανα ακρογιάλια
μια γοργόνα
ολόδροση αναδύεται,
σαν την ψυχή αχνοφέγγει
κι αλαλάζοντας
την πεθυμιά φιλεύει…




ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ
Φεγγίσματα ψυχής
ζωγραφιστά, όνειρα
θαλασσιά, στεφανωμένα
ανθοί ασάλευτης ομορφιάς,
μελωδίες το αγέρι σηκώνει
μιας αναμμένης αγκαλιάς,
το φως αχνοφέγγει δειλό
κι η οπτασία χάνεται μακριά
με απλωμένο χέρι.
Δέντρα βαθύρριζα σκυφτά
στο ξέφωτο τού πόθου,
έρωτα τροπές φιλιά
αλαλάζει η ψυχή μεθά
στο πυροφάνι του ήλιου.
Μια ευτυχία ολόκορμη
λυγερή σαν άγια λεύκα
πράσινη 'νείρεται ελευθερία
με ανοιχτά πανιά
με χρυσά φτερά...





ΤΑΓΜΕΝΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Ονείρων ανθισμένες σιωπές
σβήνουν κάποτε σαν ίσκιοι,
ψυχών φτερουγίσματα
ταξίδι αδιάκοπης φυγής
η φθορά,
σιγοσβήνει το γέρμα
ελπίδα που περνά στο αίμα,
χαράς λυγμοί,
κύματα μελωδίας πόνου                                      
στα κύτταρα,
ίδια η φύση που γεννά
αεράκι ίδιο η ζωή,
που ανασαίνει και πάει
πεταλούδες του έρωτα
στο θάνατο που περιμένει,
βυθισμένοι ορίζοντες
στο δέος…
Νάμα ότι καλό
αποχτήσεις στους χρόνους,
η μόνη τιμή που αξίζεις
να συναντήσεις το αιώνιο.
Της καρδιάς οι ρωγμές
τ’ ασημένια φιλιά
οι αβάσταχτοι πόθοι
σηκώσανε φωνές,
νεφέλες αταξίδευτες
σαν απαλές ψυχές!

Μαίρη Σουρλή









Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε μες στην άνοιξη, που ξεφυτρώνουν λουλούδια, ψυχές, χαμόγελα και λόγια! Μεγάλωσε στο γραφικό χωριό Βαμβακού Λακωνίας.
Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Μούλκι (Κιάτου) Κορινθίας.

Ασχολείται με την ποίηση και τον πεζό λόγο.
Έχει εκδώσει τα πεζά:
<<Το παιδί που νοστάλγησα>>, << Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής >>,  <<Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση>>
και τις ποιητικές συλλογές:
 << Μονοπάτια αφύπνισης>> και <Καθρεφτίζοντας την ψυχή>>
Έχει ακόμη πολύ ανέκδοτο υλικό για τέσσερις ποιητικές συλλογές.

Έχει διακριθεί σε δυο διαγωνισμούς ποίησης: στον Παγκορινθιακό ποιητικό διαγωνισμό του Σωματείου Λόγου και τέχνης ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ και στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του Δήμου Ξυλοκάστρου. Έχει πάρει μέρος στο διαγωνισμό ποίησης στα ΒΑΒΡΩΝΙΑ 2014.

Είναι μέλος λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων της Κορινθίας. [Μέλος της Εταιρείας Κορίνθιων Συγγραφέων, μέλος του Συλλόγου Στέγης Πολιτών Σικυωνίων και του Συλλόγου Δραστηριοτήτων των Γυναικών Μουλκίου. ]
Επίσης συνεργάζεται με το περιοδικό <<ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ>>

Το αγαπημένο της μότο είναι, αντιστεκόμαστε, χαμογελάμε!! Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας! Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε, να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε!
Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί  ν‘ αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου! Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή. Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.
Νιώθει πως δοκίμασε να; φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης