Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλεγμένα ποιήματα, Μαίρη Σουρλή

                                                         


                                                
                                                       

ΥΠΕΡΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Θεά αθέατη
ανθοβολά
στίχους με γύρη
αγγίζοντας τον ύπερο
σε ύψος καρδιάς!
Αγάπη φιλεύεις!
εξαίρετη πανοπλία
υφαίνεις...
Δείκτης ψυχής
προβάλλεις
σε πάθος λέξεων
τρυφερό
μαγνητικών σκέψεων
ξαποστείνεις,
αγγίζοντας
ευαίσθητες χορδές
ανοίγουν εράσμια
νυχτολούλουδα
σ' αξημέρωτες νυχτιές,
μοιράζοντας φως
χορεύει η χαραυγή
αγέρωχες ανάσες
διψάς,
τεντώνει ο πόνος
χαράς ορίζοντες...



ΦΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ
Αύρας μαρμαρυγή
σε θάλασσα ερωμένη,
κοραλλένια χείλη
που λαχταρούν…
το στέρνο τ’ ουρανού,
σάρκα και πνεύμα
μέθεξη αλμυρή,
πώς παθιασμένα
αγγίζουν
του έρωτα βυθό
μακριά στο ορίζοντα
καημοί της μοίρας,
διάφανα ακρογιάλια
μια γοργόνα
ολόδροση αναδύεται,
σαν την ψυχή αχνοφέγγει
κι αλαλάζοντας
την πεθυμιά φιλεύει…




ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ
Φεγγίσματα ψυχής
ζωγραφιστά, όνειρα
θαλασσιά, στεφανωμένα
ανθοί ασάλευτης ομορφιάς,
μελωδίες το αγέρι σηκώνει
μιας αναμμένης αγκαλιάς,
το φως αχνοφέγγει δειλό
κι η οπτασία χάνεται μακριά
με απλωμένο χέρι.
Δέντρα βαθύρριζα σκυφτά
στο ξέφωτο τού πόθου,
έρωτα τροπές φιλιά
αλαλάζει η ψυχή μεθά
στο πυροφάνι του ήλιου.
Μια ευτυχία ολόκορμη
λυγερή σαν άγια λεύκα
πράσινη 'νείρεται ελευθερία
με ανοιχτά πανιά
με χρυσά φτερά...





ΤΑΓΜΕΝΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Ονείρων ανθισμένες σιωπές
σβήνουν κάποτε σαν ίσκιοι,
ψυχών φτερουγίσματα
ταξίδι αδιάκοπης φυγής
η φθορά,
σιγοσβήνει το γέρμα
ελπίδα που περνά στο αίμα,
χαράς λυγμοί,
κύματα μελωδίας πόνου                                      
στα κύτταρα,
ίδια η φύση που γεννά
αεράκι ίδιο η ζωή,
που ανασαίνει και πάει
πεταλούδες του έρωτα
στο θάνατο που περιμένει,
βυθισμένοι ορίζοντες
στο δέος…
Νάμα ότι καλό
αποχτήσεις στους χρόνους,
η μόνη τιμή που αξίζεις
να συναντήσεις το αιώνιο.
Της καρδιάς οι ρωγμές
τ’ ασημένια φιλιά
οι αβάσταχτοι πόθοι
σηκώσανε φωνές,
νεφέλες αταξίδευτες
σαν απαλές ψυχές!

Μαίρη Σουρλή









Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε μες στην άνοιξη, που ξεφυτρώνουν λουλούδια, ψυχές, χαμόγελα και λόγια! Μεγάλωσε στο γραφικό χωριό Βαμβακού Λακωνίας.
Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Μούλκι (Κιάτου) Κορινθίας.

Ασχολείται με την ποίηση και τον πεζό λόγο.
Έχει εκδώσει τα πεζά:
<<Το παιδί που νοστάλγησα>>, << Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής >>,  <<Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση>>
και τις ποιητικές συλλογές:
 << Μονοπάτια αφύπνισης>> και <Καθρεφτίζοντας την ψυχή>>
Έχει ακόμη πολύ ανέκδοτο υλικό για τέσσερις ποιητικές συλλογές.

Έχει διακριθεί σε δυο διαγωνισμούς ποίησης: στον Παγκορινθιακό ποιητικό διαγωνισμό του Σωματείου Λόγου και τέχνης ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ και στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του Δήμου Ξυλοκάστρου. Έχει πάρει μέρος στο διαγωνισμό ποίησης στα ΒΑΒΡΩΝΙΑ 2014.

Είναι μέλος λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων της Κορινθίας. [Μέλος της Εταιρείας Κορίνθιων Συγγραφέων, μέλος του Συλλόγου Στέγης Πολιτών Σικυωνίων και του Συλλόγου Δραστηριοτήτων των Γυναικών Μουλκίου. ]
Επίσης συνεργάζεται με το περιοδικό <<ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ>>

Το αγαπημένο της μότο είναι, αντιστεκόμαστε, χαμογελάμε!! Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας! Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε, να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε!
Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί  ν‘ αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου! Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή. Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.
Νιώθει πως δοκίμασε να; φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …