Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημήτριος Γκόγκας

Αγάπη μου….
Προσπαθώντας να γράψω ένα ποίημα για σένα
Αγόρασα ένα καινούργιο άροτρο, μια πευκοβελόνα
κι ένα σβηστήρι άσπρο να λιώνει στη κάψα του κάμπου,
να λιώνει στο σώμα σου.
Για την αγάπη μου,
κέντησα τη καρδιά σου πάνω στο στήθος μου
Να χτυπά στο ρυθμό της
Μάζεψα τα μαλλιά σου ένα κότσο να φιλώ το λαιμό σου
Και κείνο τον κρεμαστό λοβό του μικρού σου αυτιού
Πήρα το χρώμα των ματιών σου και άνοιξα τη κάμαρα της Άνοιξης
nα μπούνε πετροχελίδονα στη φωλιά της ψυχής μου.

Τι είναι τούτη η λάβα που ρέει στο καταχείμωνο του κόσμου
Τι είναι τούτο το θειάφι που κυκλώνει τη καψερή λιμνούλα
Μέσα στο δάσος
Κάτω απ΄ τα πεύκα
Είσαι αγάπη μου εσύ.

Δημήτριος Γκόγκας




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης