Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση, Δήμητρα Σοφιανού

                                                   


ΑΣΠΡΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
(απόσπασμα)
Μικρό δωμάτιο αντικρίζει με δυο μάτια Αιγαίο.
Η χαραυγή εισχωρεί στο σώμα του φορτωμένη οσμή γαζίας και λεμονιάς, δυο δέντρα μάρτυρες των χεριών που τα φύτεψαν. Σωροί ξεχυλισμένα αποτσίγαρα στο τραπέζι ποτίζουν πικρίλα τη γεύση του.
Μια καρέκλα. Ένα κρεβάτι εφάπτεται τον Άσπρο Τοίχο. Σκορπισμένα θρύψαλα παντού. Ήταν κάποτε καθρέπτης και τηλέφωνο. Πού και πού σταλαγματιές από νωπό αίμα, δικό της.
Συναντήθηκαν τυχαία. Όταν η αρνητική γροθιά της χτύπησε το θετικό σώμα του. Μια αστραπή κατακεραύνωσε το ουδέν. Άνοιξε τρύπα στο κενό, ξεχύθηκαν περίεργα σχήματα αόρατης λάβας χωρίς χαλινό, φρέαρ εκχέον κραυγές, τις άκουγαν μόνον οι δυο τους. Έσκασαν χρόνια κουκούλια, πεταλούδες φτεροκοπούν έντρομες στην πρώτη συνάντησή τους με το φως. Ήχοι διαλογικού μονόλογου σκεπάζουν βόγγους. Χέρια εναγώνια προσπαθούν να πιάσουν αόρατα σχήματα αέρα λες και κυνηγούν μάταια να συλλάβουν μύγες.
Ο Τοίχος ζωγραφίζει ανταύγειες λευκού καθώς κοιτάζει τον βοριά στο απέναντι ντουβάρι. Μια αράχνη μόνιμα υφαίνει γοητεία στην πάνω δεξιά γωνία. Δεν πληγώνει, είναι λευκός. Δεν καταλαβαίνει, είναι λευκός. Δεν ακούει, δεν μιλάει, είναι λευκός. Μυρίζει ασβέστη, πολύτιμη οσμή, όταν δεν τον λερώνει ο ιδρώτας της. Μάτια πολύχρωμα, χαμαιλεοντικά. Σμαράγδια, φαιά, λαδιά, γκριζωπά. Παίζει πεντόβολα με τις νύχτες το φεγγάρι να μην το βλέπει η καλή του, γιατί βαραίνει την ψυχή της. Δυο μακρύτατα χέρια, προέκταση της επίπεδης μορφής του, με τους καπνούς του τσιγάρου της κεντούν αραβουργήματα παράνοιας στο κενό του δωματίου.

Όνομα δε αυτού Γλαύκος και τα σχετικά παράγωγα, που δεν δηλώνουν χρώμα’ μόνο λάμψη:Γλαυκειούς-Γλαυκίδιον-Γλαύκινος-Γλαυκιόων-Γλαυκίων-Γλαυκινίδιον-Γλαύκιον-Γλαυκίσκος-Γλαυκός .

Όνομα δε αυτής Καλλιθυία ,κορυφαία ηχητικού χορού:Καλιθύεσα-Καλλιστώ-Καλλίστη-Καλλιστοτάτη.

Εκείνη κατειλημμένη από το εγώ της δεν πρόσεξε τη συνάντηση.
Εκείνος μάταια προσπαθεί να άηχους ήχους και αόρατες κινήσεις να δηλώσει την ύπαρξή του στον παρακρουσματικό διάλογο της σιωπής της.
Να διασκεδάσει την αγάπη και την περιφρόνηση συνάμα, που φτύνει μαζί με τους καπνούς του
τσιγάρου της.


ΙΙ
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Άγρευσε την τύχη της φυλής σου. Βαπτίσου στον ωκεανό της γλώσσας και των προγόνων. Μέσα σε εκρηκτικό εγωισμό, ισχυρή διάνοια δεν προνόησαν για τους εκγόνους. Καρπερές μήτρες μυαλού και ψυχής γεννοβόλησαν ανελέητα. Μεφιστοφελήδες παλαιών χρόνων σαρκάζουν με ηδονή την ευτέλεια του νου. Εμείς ρόπαλα που συνθλίβουμε λες για εκδίκηση που μας απόμεινε η λεπτομέρεια υψηλής τεχνολογίας να την θωρούμε από μακριά.
Γίγνου ακρίδα και χόρτασε χλωροφύλλη προγονική.



ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Στύβω παράφορα μια σταγόνα δυόσμο
στην καλαμένια σύριγγα της ποίησης
στις ξεσκισμένες σάρκες του Ορφέα.
Στην εξουσία του παρόντος χρόνου.


ΓΛΑΥΚΟΣ:
Δάος ράος σάος χάος
το ασυναίρετο των φωνηέντων
ηδονίζει την ακοή
ανοίγοντας το στόμα.
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:


Πλαταίνει η ψυχή
έλυτρα φωνής αντίλαλος ψυχής.


ΓΛΑΥΚΟΣ:
Πένθος-πάθος Βένθος-Βάθος
Ωκυπέτης-Ωκυπόδη-Ωκυθόη
Καλλικέλαδες λέξεις αναβλύζουν σκέψεις.
Ξεθηλυκώνω το στήθος σου να κολυμπήσει στο φως το δικά μας τραγούδι.


ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Ποιες δυνάμεις σπλάχνων πίεσαν το τριχωτό κορμί του η άναρθρη κραυγή στην εκπνοή έγινε λέξη ενσάρκωση της αγάπης του πόνου της αλήθειας πολυπρόσωπης διφορούμενης.
Τη γεννά κάθε φορά ο Λοξίας.


ΓΛΑΥΚΟΣ:
Τα μάτια έχουν δύναμη
να κάνουν την αλήθεια κομμάτια.



ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Τα μάτια έχουν δύναμη
να κάνουν την αγάπη θάλασσα λευκή.


Σειρά:Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία
Δήμητρα Σοφιανού:Άσπρος Τοίχος







                                     
                                                          
                                                  




 <<θυμάσαι τότε που μυρίζαμε λεμονανθούς και δάκρυα κυλούσαν;>>



  Δήμητρα  Σοφιανού 


Τόλμα στους σάλους των τριγμών
Πελάγιος βόμβος η ορμή
Στροβιλίζει οδοφράγματα ονείρων

Τρομοκρατούμε τη ζωή με βόμβες μενεξεδένιες
Ό,τι ανθρώπινο Ό,τι ανθρώπινο
Είναι όμορφη η ζωή όταν υπάρχει αγάπη.




 <<Η Τρομοκρατία  Των  Λέξεων>>

Άργυρος πεπυρωμένος
Η καρδιά μου κραυγάζει

Στίλβουσα λήθη της χαράς
Διαφωνείς
Είναι όμως αλήθεια
Αγέρωχη

Ο χρόνος ιππεύει ξέφρενος
Μην υπολογίζοντας τη φθορά

Αυτήν που
Καταλύει η τρομοκρατία των λέξεων
Αυτήν που
Καταλύει η δύναμη  της αγάπης

Ελθέ θησαυρέ μου Ακατονόμαστε.






Τι γυρεύεις
Τι γυρεύεις
Πού ψάχνεις απόθεμα χαράς
Ποιο ταξίδι μελετάς
Ποια φωτιά ν' αγγίξεις
Ποια λύτρωση Ζητάς
Άπνοια δέρνει το λιμάνι
Τραυματισμένος ο βοριάς

  (από την ποιητική συλλογή ,<<Η Τρομοκρατία  Των  Λέξεων>>

































ΠΕΛΑΓΟς

Π εριπαθής πορεία
Έ ρως ακατονόμαστος
Λ άβρος
Α νασασμός ψυχής
Γ οητευτής
Ο ιστρηλάτης ονείρων
Σ αγηνευτικό φως

Θάλασσα της γλαυκής μου ψυχής ανάγκη
Ελθέ


 Δήμητρα Σοφιανού    
(από την ποιητική συλλογή ,<<Η Τρομοκρατία  Των  Λέξεων>































Δύο εποχές συναντώνται

Στο άκουσμα της μουσικής
Καταλαγιάζει η ηχώ της σιωπής

Πνευστά υγρά λεβεντιάς
Πλάτανος
Κρουστά ασήκωτα σκιάς
Καρυδιά
Ρευστή αιμάτινη χαρά
Λέλουδα
Τρέμουσα ανάσα θλίψης
Φρέζια
Άπνοια ισχυρή της κοιλάδος
Επίμονοι νυχτερινοί κοασμοί
Του παιδικού κόσμου στρατηλάτες
Άλλαξαν όψη και φωνή

  Δήμητρα  Σοφιανού 

 <<Η Τρομοκρατία  Των  Λέξεων>>

                                            






 ΔΗΜΗΤΡΑ  ΣΟΦΙΑΝΟΥ*
Γεννήθηκε στη Μακρακώμη  Φθιώτιδος το 1954.Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.Ζει στην Πάρο .Εργάστηκε στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση .Συνεργάστηκε με την τοπική εφημερίδα<<Παριανή Γνώμη>>και τώρα συνεργάζεται με <<Τα Νέα της Πάρου>>Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού<<Εκπαιδευτικές Αναζητήσεις>>Έργα της: <<Ιστορία  της Πάρου-Αντιπάρου ,Λαογραφικά θέματα>>έκδοση Παριανή του Δήμου Πάρου 1989(συνεργασία με τον Χρίστο Γεωργούση),<<Θαλασσινές Σκέψεις>>σε συνεργασία με τον Χρίστο Γεωργούση,έκδοση Παριανής Γνώμης 1994<<Άσπρος Τοίχος>>,ποίημα,εκδόσεις ΔΕΛΦΙΝΙ,1996,<<Οδ.Ελύτης,Ανατρεπτικός και ελπιδοφόρος>>,εκδόσεις ,Φιλιππότη1996,<Πάρος-Εκατονταπυλιανή.1700 έτη>>έκδοση Γεωργικών  Συνεταιρισμών Πάρου1996>> <<Οδ.Ελύτης.Η απεραντοσύνη του άνευ ορίων>>τόμος Β' εκδόσεις Φιλιππότη 1996,<<Οδ.Ελύτης.Στη Σχολή των ανέμων,των βράχων και των άστρων>>τόμος Γ',εκδόσεις Φιλιππότη 1997










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …