Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Διογένης

     
                                     Αποσπάσματα από το ποιητικό έργο του Γιάννη Διογένη
                                          Πρωϊνό Σεργιάνι  Στον όμορφο Κόσμο Του Ποιητή
                                               Γλυκό Σεργιάνι Στο  Πιο όμορφο Όνειρο
                                             
Σκόρπιες στιγμές,
μάζεψε
ο χρόνος
έξω
απ' την πόρτα σου.
Χιλιάδες
αναμνήσεις,
ταινία βουβή...

που
σου μιλά,
το παρελθόν ΄

αγάπες,
όνειρα,
τόσό κοντά...
και τόσο
μακρια μαζί.

Και
στην αρένα
το χθες,
παλεύει
με το σήμερα,

το αύριο
περιμενει,
καρτερικά...
τον νικητή,

μα
νικητής
δεν θα βγει,
σε τούτο
το παιχνίδι,

η μοναξιά
φωνάζει
πως υπάρχει,

το δάκρι
κυλά,
ο καιρός
περνά,

η ζωή
μια
καινούργια
σελίδα ανοίγει

Με
μιά καλημέρα
καθ' αυγή....




Καταμεσής,
τ' ονείρου μου...
..................
είδα
..................
έναν άγγελο
πάνω στην πλώρη...
........................
με τ'άσπρα του φτερά ...
.....
μου χαμογέλασε
......................
κι είδα στο πλάι του...
να 'χει τη μάνα μου
...εσένα...
και την Παναγιά,
.....................
πέρναγα
λέει,
απ' άγρια κύμματα!..
....................
..μα είχα,
της μάνας την ευχή..
.της Παναγιάς την προσευχή...
κι εσύ,μου κράταγες το χέρι..
......................
...κι ο άγγελός μου οδηγός...
.....................
Κι έτσι μονάχα.....
μέρεψε ο καιρός.

        


 Κι έπεφτε,
το δάκρι μου
...βροχή,
στο διψασμένο χώμα...
.....................
Κι,
ένα μικρό λουλούδι...
ξεπρόβαλε,
..........................
θα τανε γιασεμί...
ή κρίνο,
ή ένα λευκό τριαντάφυλλο...
...................................
που,
απ' τ' άρωμά του
...μεθυσμένα,
τα πουλιά,μυνάνε...
μιά ΚΑΛΗΜΕΡΑ,αλλοιώτικη
........................................
που 'διωξε το δάκρι,
κι έφερε στη θέση του...
χαμόγελο γλυκό ...
.......................................
και το λουλούδι μεγάλωνε,
όσο κυλούσε η μέρα..
...........................................
μιά μέρα,
τόσο διαφορετική,
........................................
γεμάτη...
αγάπη,
ομορφιά,
χαμόγελο,
κι ελπίδα
.............................
μέρα,
από κείνες,
που δύσκολα συναντάς




Γιάννης Διογένης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …