Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2015

Πάμπλο Νερούντα ~ Ο άνεμος στο νησί

~Ο Άνεμος Στο Νησί~
Ο άνεμος είναι άλογο
άκου το πώς τρέχει
στη θάλασσα, στον ουρανό.


Θέλει να με πάρει, άκου
πώς περιτρέχει όλη τη γη
για να με πάρει μακριά.


Κρύψε με στην αγκαλιά σου
γι' αυτή τη νύχτα μόνο,
που η βροχή θρυμματίζει
πάνω στη θάλασσα και στη στεριά
τα αμέτρητα στόματά της.


Άκου πώς ο άνεμος
με καλεί καλπάζοντας
για να με πάρει μακριά.


Με το μέτωπό σου στο μέτωπό μου,
με τα χείλη σου στα χείλη μου,
δεμένα τα κορμιά μας
στον έρωτα που μας καίει,
άσε τον άνεμο να φύγει
χωρίς να με πάρει μαζί του.


Άσε τον άνεμο να φύγει
αφροστεφανωμένος,
να με καλεί και να με ψάχνει
καλπάζοντας μες στο σκοτάδι,
κι εγώ, βυθισμένος
στα μεγάλα σου μάτια,
γι' αυτή τη νύχτα μόνο
να ξαποσταίνω αγάπη μου.





Ποίηση, Δήμητρα Σοφιανού

ΑΣΠΡΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
(απόσπασμα)
Μικρό δωμάτιο αντικρίζει με δυο μάτια Αιγαίο.
Η χαραυγή εισχωρεί στο σώμα του φορτωμένη οσμή γαζίας και λεμονιάς, δυο δέντρα μάρτυρες των χεριών που τα φύτεψαν. Σωροί ξεχυλισμένα αποτσίγαρα στο τραπέζι ποτίζουν πικρίλα τη γεύση του.
Μια καρέκλα. Ένα κρεβάτι εφάπτεται τον Άσπρο Τοίχο. Σκορπισμένα θρύψαλα παντού. Ήταν κάποτε καθρέπτης και τηλέφωνο. Πού και πού σταλαγματιές από νωπό αίμα, δικό της.
Συναντήθηκαν τυχαία. Όταν η αρνητική γροθιά της χτύπησε το θετικό σώμα του. Μια αστραπή κατακεραύνωσε το ουδέν. Άνοιξε τρύπα στο κενό, ξεχύθηκαν περίεργα σχήματα αόρατης λάβας χωρίς χαλινό, φρέαρ εκχέον κραυγές, τις άκουγαν μόνον οι δυο τους. Έσκασαν χρόνια κουκούλια, πεταλούδες φτεροκοπούν έντρομες στην πρώτη συνάντησή τους με το φως. Ήχοι διαλογικού μονόλογου σκεπάζουν βόγγους. Χέρια εναγώνια προσπαθούν να πιάσουν αόρατα σχήματα αέρα λες και κυνηγούν μάταια να συλλάβουν μύγες.
Ο Τοίχος ζωγραφίζει ανταύγειες λευκού καθώς κοιτάζει τον βοριά στο απέναντι…

Γιάννης Διογένης

Αποσπάσματα από το ποιητικό έργο του Γιάννη Διογένη
                                          Πρωϊνό Σεργιάνι  Στον όμορφο Κόσμο Του Ποιητή
                                               Γλυκό Σεργιάνι Στο  Πιο όμορφο Όνειρο

Σκόρπιες στιγμές,
μάζεψε
ο χρόνος
έξω
απ' την πόρτα σου.
Χιλιάδες
αναμνήσεις,
ταινία βουβή...

που
σου μιλά,
το παρελθόν ΄

αγάπες,
όνειρα,
τόσό κοντά...
και τόσο
μακρια μαζί.

Και
στην αρένα
το χθες,
παλεύει
με το σήμερα,

το αύριο
περιμενει,
καρτερικά...
τον νικητή,

μα
νικητής
δεν θα βγει,
σε τούτο
το παιχνίδι,

η μοναξιά
φωνάζει
πως υπάρχει,

το δάκρι
κυλά,
ο καιρός
περνά,

η ζωή
μια
καινούργια
σελίδα ανοίγει

Με
μιά καλημέρα
καθ' αυγή....




Καταμεσής,
τ' ονείρου μου...
..................
είδα
..................
έναν άγγελο
πάνω στην πλώρη...
........................
με τ'άσπρα του φτερά ...
.....
μου χαμογέλασε
......................
κι είδα στο πλάι του...
να 'χει τη μάνα μου
...εσένα...
και την Παναγιά,
....…

Λουκία Πλυτά

ΠΙΕΣΗ
Αποδιωγμένος πόνος
κρυμμένος στα απύθμενα του μυαλού
άγρια θυμωμένος
αδιάφορος για την αιτία
Τρομαγμένος και περισσότερο τσακισμένος
από το παράνομο στρίμωγμα
σαλεύει στου μυστηρίου τα εγκόσμια
αποθηκεύοντας θρήνους.
Λουκία Πλυτά
Θάνος Πάσχος


Άνοιξα τα μάτια και η νυχτα έχει το άρωμα σου
Με λευκό σύννεφο σκούπισα τον ιδρώτα της ψυχής μου
Είμαι στην αγκαλιά σου βαθιά εξορισμένος.
Τα δάχτυλα στάζουν
και το χαρτί πίνει
όλο το είναι μου.
Θα κλειστώ στη σιωπή
Η τήξη μου
Υγρή φωτιά και χώμα
Μια θάλασσα μικρή
Που ξεπλενει τα τελευταία άστρα της νύχτας
Και πάνω στο ταξίδι ξεχάστηκα
Να επιστρέψω
Χάθηκα στη σιωπή
ανάμεσα σε τόσα ασυνήθιστα άγνωστα
της μοναξιάς επισκεπτήρια.
Είσαι η τελευταία σελίδα
Άνοιξης.

 Θάνος Πάσχος


                                          Πινακας, Dream idyll - Edward Hughes




Δημήτριος Γκόγκας

Αγάπη μου….
Προσπαθώντας να γράψω ένα ποίημα για σένα
Αγόρασα ένα καινούργιο άροτρο, μια πευκοβελόνα
κι ένα σβηστήρι άσπρο να λιώνει στη κάψα του κάμπου,
να λιώνει στο σώμα σου.
Για την αγάπη μου,
κέντησα τη καρδιά σου πάνω στο στήθος μου
Να χτυπά στο ρυθμό της
Μάζεψα τα μαλλιά σου ένα κότσο να φιλώ το λαιμό σου
Και κείνο τον κρεμαστό λοβό του μικρού σου αυτιού
Πήρα το χρώμα των ματιών σου και άνοιξα τη κάμαρα της Άνοιξης
nα μπούνε πετροχελίδονα στη φωλιά της ψυχής μου.
Τι είναι τούτη η λάβα που ρέει στο καταχείμωνο του κόσμου
Τι είναι τούτο το θειάφι που κυκλώνει τη καψερή λιμνούλα
Μέσα στο δάσος
Κάτω απ΄ τα πεύκα
Είσαι αγάπη μου εσύ.

Δημήτριος Γκόγκας




ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ Ο τελευταίος μαγικός αυλός στη Νεοελληνική Ποίηση Δοκίμιο του Αντώνη Περδικούλη*