Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές :Σταύρος Βαρβέρης

                                           ''Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ''

                                           

                                          Εκλεγμένα ποιήματα                    

                                                                          
Οστά οι μνήμες,
τριγμός.
Γι αυτό αναγνώρισα την σπινθήρα
στα μάτια σου.
Ήταν παιδί,
ήταν φυλαχτό,
ουρανός που κρέμασες στο στέρνο.
Το μεγάλο φιλί
πάντα στο στέρνο,
γυμνό,
όπως το έψιλον,
όπως ο έρωτας,
όπως η ερώτηση
που ψηλαφεί αν ζει η ονειρεύεται..


8-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                                   ***

 


Σταγόνες.
Ήταν σταγόνες η νύχτα,
κι εσύ,
ήξερες τη μουσική τους.

Ποτέ δε ρώτησες την πανσέληνο
τι ήχο κάνουν οι ευχές,
γιατί ήσουν λίμνη,
ατάραχη.
Οι ευχές ποτέ δεν ρωτούν,
ανατάσουν στο μέλλον το βασανισμένο τώρα,
κι έχουν της προσμονής το μάτι ήχο.
Πιστεύοντας, το άλφα, το ωμέγα,
το γάμμα ,το πι....
Σαν το βιολί δίχως τάστα,
ευήκοες
στην αρμονία.
ψελλίζουν,
σ' α γ α π ώ.

 Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας
29-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                            

 


Βαθύ φιλί,
το όνειρο που έσμιγε
με ροδαλένια αυγή.
Νιότη καλλίγραμμη,
ανάσα π' άφηνε δροσάτη,
τo άγαλμα του κήπου.
Μα, ήταν στηθαία η κραυγή,
θαλασσοπούλι λεύτερο,
που δεν ρωτούσε πιά
το τέλος,
την αρχή.

 Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας
29-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                            


                                                                 Επιλογή

                                                                      Επιλογή
                                                     Άρπυιες δυσωδούν τον άνεμο
                                                     κι η ασχήμια σε πλατύσκαλο
                                                     λόγους φαιδρούς εκλογικεύει.
                                                   Κουρελιασμένη του καιρού η ψυχή
                                                   παρόν και μέλλον ζητιανεύει.
                                                      Δείτε΄
                                                   Πώς σέρνουν τη συνείδηση,
                                                   πώς σου κρατούν το χέρι,
                                                   ψήφο σε κάλπη, κάλπικη
                                                   είπαν Δημοκρατία.

                                                  Μόνο η τέχνη ,ζωής απόφαση
                                                       στο μάτι του θανάτου.

                                                     29-8-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                                      ***

                                                Τον κόσμο έλεγχε...

Τον κόσμο έλεγχε με τρυφερή σιωπή.
Τον είπαν Άγιο!
Τρούλος καρδιά που ευλογούσε
βάτους φλεγόμενους
και μη κατακαιόμενους.
Σιωπή!
Πέταξε το τελευταίο πουλί στο σούρουπο.
Έφαγα μια μπουκιά που μου δώρισαν απόψε!
Απλώθηκα! Άνθρωπος!
19-3-2015 Σταύρος Βαρβέρης
***




ΑΛΥΤΡΩΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
Φωτισμένα καράβια
μες τη νύχτα οι σκέψεις
που στεριά να μερέψης
μόνο τ' άστρα θα πουν

Ξεχασμένο καράβι
των ανθρώπων το δάκρυ
στου πελάου την άκρη
μόνο τ' άστρα θα δουν.
Σαπισμένα καράβια
των ψυχών τα κουφάρια
στοιβαγμένα στ' αμπάρια
ψάχνουν άστρο να βρουν.
Χρεωμένο καράβι
της αγάπης το χάδι
στων παιδιών τα δυο μάτια
που ελπίδα ζητούν
Βουλιαγμένο καράβι
πεταμένο στον Άδη
της ζωής η πορνεία
που οι φαύλοι κινούν
Ναυλωμένο καράβι
η δική μας ευθύνη
η φωνή μας να γίνει
η φωτιά να καούν.

18-3-2014 Σταύρος Βαρβέρης.


***

Ανθρωπότητα; Σκυθρωπότητα.

Άγνωστη λέξη η ντροπή
στις σκοτεινές τους λέσχες,
άγνωστη λέξη η καρδιά
άγνωστα τα παιδιά αυτά
άγνωστο και το κρίμα.
Να αναγκάζουν την ζωή
στα τέσσερα να έρπει,
μαύρη γυμνή ασήμαντη
στον δρόμο πεταμένη,
με μάτια που δεν έχουν πια
την δύναμη να κλάψουν,
στεγνά, δίχως η σκέψη τους
στο βλέμμα να αστράφτει
και την ζωή στηρίζουνε
επάνω στα οστά τους,
σε ένα κόσμο στυγερό
που βρέθηκε μπροστά τους.
Βλέπουν να φεύγει η πνοή
στα πικραμένα χείλη,
στης στέπας το ξερό γιατί;
Απάντηση δεν έχουν.

***



Tango

Στροβιλίστηκε κόκκινο -λευκό φτερό,
γλίστρησε σαν χάδι,
ανάμεσα από παθιασμένα βλέμματα.
Μάτια, χέρια, μηροί, βηματισμοί,
ανέδυσαν απύθμενο tango,
εκστασιάζοντας το πιο βαθύ αχ,
της νύχτας,
σαν τέντωνε τα δάχτυλά της
ν' αδράξει των άστρων το τρεμόπαιγμα,
στο πανσέληνο στήθος της.


15-5-2014 Σταύρος Βαρβέρης.Δεύτερη γραφή 1-9-2015.
 ''Tango''


***

*Μπλε παραθύρι στης πανσέληνου τ' αγνάντι
κι ευχή ασημένια η θάλασσα.
Κρύβομαι να γεννήσω ποίημα
μα κλέβουνε τα μάτια σου τις λέξεις.
Ψιθύρους πρύμνα της βαρκούλας
που τα φιλιά μας έσυραν στα βότσαλα
τις ανασαίνω.

Δείχτε Τον ποιητή!
Αυτόν που απ' τις ψυχές
των άστρων το στερέωμα υψώνει,
κι εκχέει γαλαξίες
δίχως να είναι όνειρο.

1-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.


*Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας.




Σιωπηλό νερό.


Η τρυφερότητα ήταν κατακόκκινο ρόδο.
Εγκλωβισμένο συναίσθημα
σε μια ασπρόμαυρη ζωή.
Μόνο τα μάτια σου,
χάδι φωτός,
που έθαλλε της ψυχής μου το χρώμα
στο άρωμα των πυθμένων τους.

Μεγάλη στιγμή,
ανθίζει ο χρόνος
κι εγώ,
σιωπηλό νερό
στις ρίζες του.



29-8-2015 Σταύρος Βαρβέρης.


''Σιωπηλό νερό''
Το έργο είναι δημιουργία της φίλης Φωτεινής Παππά. Την ευχαριστώ πολύ που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το ποίημα.

Ο Σταύρος Βαρβέρης γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Από μικρός είχε ανησυχίες με τις τέχνες.Ξεκίνησε με κλασική κιθάρα ασχολήθηκε με την μουσική ( μπουζούκι κιθάρα τραγουδι ), μετά σπούδασε 5 έτη βυζαντινή μουσική, 2 έτη ξυλογλυπτική. Επίσης, ασχολήθηκε και με την Αγιογραφία, αλλά τον κέρδισε η ποίηση στην ώριμη ηλικία των 40 ετών.Ένα ποτάμι λόγου έπρεπε να ξεχυθεί από μεσα του να συναντήσει τους ανθρώπους. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν στην έκδοση του Ανθολογίου συν ποιείν μιά συλλογική έκδοση μαζί με αλλους 24 Νεοέλληνες ποιητές. Επίσης σε ηλεκτρονικές σελίδες. το βιοποριστικό του επάγγελμα είναι τεχνίτης χειροποίητων υποδημάτων. Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …