Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές :Σταύρος Βαρβέρης

                                           ''Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ''

                                           

                                          Εκλεγμένα ποιήματα                    

                                                                          
Οστά οι μνήμες,
τριγμός.
Γι αυτό αναγνώρισα την σπινθήρα
στα μάτια σου.
Ήταν παιδί,
ήταν φυλαχτό,
ουρανός που κρέμασες στο στέρνο.
Το μεγάλο φιλί
πάντα στο στέρνο,
γυμνό,
όπως το έψιλον,
όπως ο έρωτας,
όπως η ερώτηση
που ψηλαφεί αν ζει η ονειρεύεται..


8-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                                   ***

 


Σταγόνες.
Ήταν σταγόνες η νύχτα,
κι εσύ,
ήξερες τη μουσική τους.

Ποτέ δε ρώτησες την πανσέληνο
τι ήχο κάνουν οι ευχές,
γιατί ήσουν λίμνη,
ατάραχη.
Οι ευχές ποτέ δεν ρωτούν,
ανατάσουν στο μέλλον το βασανισμένο τώρα,
κι έχουν της προσμονής το μάτι ήχο.
Πιστεύοντας, το άλφα, το ωμέγα,
το γάμμα ,το πι....
Σαν το βιολί δίχως τάστα,
ευήκοες
στην αρμονία.
ψελλίζουν,
σ' α γ α π ώ.

 Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας
29-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                            

 


Βαθύ φιλί,
το όνειρο που έσμιγε
με ροδαλένια αυγή.
Νιότη καλλίγραμμη,
ανάσα π' άφηνε δροσάτη,
τo άγαλμα του κήπου.
Μα, ήταν στηθαία η κραυγή,
θαλασσοπούλι λεύτερο,
που δεν ρωτούσε πιά
το τέλος,
την αρχή.

 Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας
29-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                            


                                                                 Επιλογή

                                                                      Επιλογή
                                                     Άρπυιες δυσωδούν τον άνεμο
                                                     κι η ασχήμια σε πλατύσκαλο
                                                     λόγους φαιδρούς εκλογικεύει.
                                                   Κουρελιασμένη του καιρού η ψυχή
                                                   παρόν και μέλλον ζητιανεύει.
                                                      Δείτε΄
                                                   Πώς σέρνουν τη συνείδηση,
                                                   πώς σου κρατούν το χέρι,
                                                   ψήφο σε κάλπη, κάλπικη
                                                   είπαν Δημοκρατία.

                                                  Μόνο η τέχνη ,ζωής απόφαση
                                                       στο μάτι του θανάτου.

                                                     29-8-2015 Σταύρος Βαρβέρης.

                                                                      ***

                                                Τον κόσμο έλεγχε...

Τον κόσμο έλεγχε με τρυφερή σιωπή.
Τον είπαν Άγιο!
Τρούλος καρδιά που ευλογούσε
βάτους φλεγόμενους
και μη κατακαιόμενους.
Σιωπή!
Πέταξε το τελευταίο πουλί στο σούρουπο.
Έφαγα μια μπουκιά που μου δώρισαν απόψε!
Απλώθηκα! Άνθρωπος!
19-3-2015 Σταύρος Βαρβέρης
***




ΑΛΥΤΡΩΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
Φωτισμένα καράβια
μες τη νύχτα οι σκέψεις
που στεριά να μερέψης
μόνο τ' άστρα θα πουν

Ξεχασμένο καράβι
των ανθρώπων το δάκρυ
στου πελάου την άκρη
μόνο τ' άστρα θα δουν.
Σαπισμένα καράβια
των ψυχών τα κουφάρια
στοιβαγμένα στ' αμπάρια
ψάχνουν άστρο να βρουν.
Χρεωμένο καράβι
της αγάπης το χάδι
στων παιδιών τα δυο μάτια
που ελπίδα ζητούν
Βουλιαγμένο καράβι
πεταμένο στον Άδη
της ζωής η πορνεία
που οι φαύλοι κινούν
Ναυλωμένο καράβι
η δική μας ευθύνη
η φωνή μας να γίνει
η φωτιά να καούν.

18-3-2014 Σταύρος Βαρβέρης.


***

Ανθρωπότητα; Σκυθρωπότητα.

Άγνωστη λέξη η ντροπή
στις σκοτεινές τους λέσχες,
άγνωστη λέξη η καρδιά
άγνωστα τα παιδιά αυτά
άγνωστο και το κρίμα.
Να αναγκάζουν την ζωή
στα τέσσερα να έρπει,
μαύρη γυμνή ασήμαντη
στον δρόμο πεταμένη,
με μάτια που δεν έχουν πια
την δύναμη να κλάψουν,
στεγνά, δίχως η σκέψη τους
στο βλέμμα να αστράφτει
και την ζωή στηρίζουνε
επάνω στα οστά τους,
σε ένα κόσμο στυγερό
που βρέθηκε μπροστά τους.
Βλέπουν να φεύγει η πνοή
στα πικραμένα χείλη,
στης στέπας το ξερό γιατί;
Απάντηση δεν έχουν.

***



Tango

Στροβιλίστηκε κόκκινο -λευκό φτερό,
γλίστρησε σαν χάδι,
ανάμεσα από παθιασμένα βλέμματα.
Μάτια, χέρια, μηροί, βηματισμοί,
ανέδυσαν απύθμενο tango,
εκστασιάζοντας το πιο βαθύ αχ,
της νύχτας,
σαν τέντωνε τα δάχτυλά της
ν' αδράξει των άστρων το τρεμόπαιγμα,
στο πανσέληνο στήθος της.


15-5-2014 Σταύρος Βαρβέρης.Δεύτερη γραφή 1-9-2015.
 ''Tango''


***

*Μπλε παραθύρι στης πανσέληνου τ' αγνάντι
κι ευχή ασημένια η θάλασσα.
Κρύβομαι να γεννήσω ποίημα
μα κλέβουνε τα μάτια σου τις λέξεις.
Ψιθύρους πρύμνα της βαρκούλας
που τα φιλιά μας έσυραν στα βότσαλα
τις ανασαίνω.

Δείχτε Τον ποιητή!
Αυτόν που απ' τις ψυχές
των άστρων το στερέωμα υψώνει,
κι εκχέει γαλαξίες
δίχως να είναι όνειρο.

1-9-2015 Σταύρος Βαρβέρης.


*Από τη συλλογή μούσα του πεύκου και της θάλασσας.




Σιωπηλό νερό.


Η τρυφερότητα ήταν κατακόκκινο ρόδο.
Εγκλωβισμένο συναίσθημα
σε μια ασπρόμαυρη ζωή.
Μόνο τα μάτια σου,
χάδι φωτός,
που έθαλλε της ψυχής μου το χρώμα
στο άρωμα των πυθμένων τους.

Μεγάλη στιγμή,
ανθίζει ο χρόνος
κι εγώ,
σιωπηλό νερό
στις ρίζες του.



29-8-2015 Σταύρος Βαρβέρης.


''Σιωπηλό νερό''
Το έργο είναι δημιουργία της φίλης Φωτεινής Παππά. Την ευχαριστώ πολύ που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το ποίημα.

Ο Σταύρος Βαρβέρης γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Από μικρός είχε ανησυχίες με τις τέχνες.Ξεκίνησε με κλασική κιθάρα ασχολήθηκε με την μουσική ( μπουζούκι κιθάρα τραγουδι ), μετά σπούδασε 5 έτη βυζαντινή μουσική, 2 έτη ξυλογλυπτική. Επίσης, ασχολήθηκε και με την Αγιογραφία, αλλά τον κέρδισε η ποίηση στην ώριμη ηλικία των 40 ετών.Ένα ποτάμι λόγου έπρεπε να ξεχυθεί από μεσα του να συναντήσει τους ανθρώπους. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν στην έκδοση του Ανθολογίου συν ποιείν μιά συλλογική έκδοση μαζί με αλλους 24 Νεοέλληνες ποιητές. Επίσης σε ηλεκτρονικές σελίδες. το βιοποριστικό του επάγγελμα είναι τεχνίτης χειροποίητων υποδημάτων. Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης