Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                  Εκλεγμένα ποιήματα, Ελένη Ιωαννάτου




                                                                

                                                    
 Μια Υπενθύμιση

Ένα χάδι, να σου υπενθυμίσει ότι νιώθεις και αισθάνεσαι…
Ένα χαμόγελο, να σου υπενθυμίσει πως όλα θα πάνε καλά…
Ένα δάκρυ, να σου υπενθυμίσει πως τα πράγματα αλλάζουν…
Ένα χτύπημα στον ώμο, να σου υπενθυμίσει πως δεν είσαι μόνος…
Μια αγκαλιά, να σου υπενθυμίσει πως μπορείς να ακουμπήσεις και να μοιραστείς…
Ένα όνειρο, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ελπίδα, προχώρα…
Ένα βλέμμα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να διαπερνά τη ψυχή σου…
Ένα ίσως, να σου υπενθυμίσει πως το έδαφος είναι ρευστό…
Ένα παιδάκι, να σου υπενθυμίσει πως όλα εξελίσσονται…
Ένα παραμύθι, να σου υπενθυμίσει πως τον ιδανικό σου κόσμο, τον πλάθεις…
Ένα θέλω, να σου υπενθυμίσει πως να προχωρήσεις μπροστά…
Μια υπόσχεση, να σου υπενθυμίσει πως είναι να περιμένεις…
Ένα λάθος, να σου υπενθυμίσει πως είναι να αλλάζεις πορεία…
Μια διαφωνία, να σου υπενθυμίσει πως να ανασυνθέσεις αυτά που είναι για εσένα γνωστά…
Ένα τηλεφώνημα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να χτυπάει η καρδιά σου ανεξέλεγκτα…
Μια στιγμή είναι αρκετή, να σου υπενθυμίσει πως ο κόσμος ξαφνικά μεταμορφώνεται…
Ένα συγγνώμη, να σου υπενθυμίσει πως είσαι άνθρωπος…
Μια ανάμνηση, να σου υπενθυμίσει μια στιγμή, που θα σε κάνει να δακρύσεις ή ίσως να χαμογελάσεις…
Ένα ευχαριστώ, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ένα χέρι για να κρατηθείς…

Ο Ήλιος, να σου υπενθυμίσει πως ακόμη μια μέρα υπάρχεις…

                                                                Μια Υπενθύμιση
                                                                  (απόσπασμα)



Αλλιώτικη Σκέψη

Κάποτε άρχισε να αλλάζει η σκέψη μου και τα συναισθήματα μου να γίνονται πιο έντονα.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά...
                                                         Ένταση

   Το μυαλό μου μπερδευόταν, χανόταν...

                                                                  Αγωνία
Έκανα όνειρα μα τα μπέρδευα με τη πραγματικότητα...
                                                                                 Τρόμος
                   Σου μιλάω, μ' ακούς; Γιατί δεν απαντάς;

                                                                                           Άγχος
                                             Μάλλον δεν ακούς...

                                                                        Απογοήτευση

Κοίταγα ψηλά τον ουρανό και χαμογελούσα...

                                                                           Χαρά
Ύστερα μιλούσαμε... και τραγουδούσαμε... μα δεν υπήρχες!

                                                         Μοναξιά

Με είπες αλλόκοτο και με κοιτούσες παράξενα, μα εγώ είμαι απλά Διαφορετικός.

Ελένη Ιωαννάτου

                                                                   ***



Ταξίδι στον ήλιο

                                                            

Άλλαξε ο καιρός.


Μα που πας,
για που πετάς;

Άνοιξες τα φτερά σου γι' αλλού.

Να μεταφέρεις είπες, ιστορίες παλιές
ξεχασμένες σε κλειδωμένα κοχύλια...

Μετανάστης των ονείρων...

Με το βλέμμα καρφωμένο στον Ήλιο,
αναχωρώ για τον κόσμο της Αλήθειας,
εκεί όπου η απελπισία μεταμορφώνεται σε αγιοσύνη
κι ανθοβολούν λουλούδια στις παλάμες των ανθρώπων,
ζωγραφίζοντας όνειρα πολύχρωμα.

Ανατολή βλέπουν οι δρόμοι,

σηκώνοντας τον Ήλιο ψηλά.


Ανοίγουν οι αγκαλιές.


Γεμίζουν...

σύννεφα μεστά από Αγάπη,

κοχύλια χορτασμένα χαμόγελα.

Τραγουδούν οι ακρογιαλιές

και τα βότσαλα ανθίζουν.


Ταξιδεύουν με αχτίδες ουσίας


προς την Ειρήνη,

αφήνοντας ελεύθερα τα χελιδόνια!


Αρμονία...


Τα σεντούκια τους,

μεθούν με ιδέα και όραμα.

Σταλάζουν λουλούδια απ' τα όνειρά τους.


Η πλάση ομορφαίνει.

Ακούγονται τ' αρώματα,

λούζεται η Ζωή.

Φόντο το ψέλλισμα των ματιών τους.


Τα φύλλα αγκαλιά με τις νότες χορεύουν.

Μας καλωσορίζουν,

πλάθοντας τη κατοικία της Άνοιξης.


Στην αυλή στροβιλίζουν Άγγελοι τη χαρά μας.

Ανοίγεται μια Πύλη στο μέλλον.


Ψαλμωδίες... κυματίζουν γαλάζια πανιά.


Τα παιδιά με περιστέρια στα χείλη, ονειρεύονται!


Χαμογελούν... τρέχουν...

λερώνουν τα όρια,

υψώνουν κάστρα στην άμμο.


Βαδίζουν στο τραγούδι της Αυγής

συνθέτοντας τη μουσική της ζωής τους.


Το δάκρυ πέφτει στο χώμα,

ξάφνου φυτρώνει Ελπίδα.


Τα χέρια ακουμπούν Όνειρα, Αγάπη,

κι Αλήθεια!

Πλέκοντας ιδανικά για το αύριο.


Αντηχούν φυλακές

τα πέλματά τους.

Αρματώνεται η θωριά.

Κοσμούν εστίες στο φεγγάρι,

πασπαλίζοντας στο φως του τη φωνή τους.

Λουλούδια φωλιάζουν στη ματιά τους

στη πνοή των αστεριών!


Αυγή...


Μαργαριτάρια βουλιάζουν στο βυθό,

Άσπρα καράβια

στη καρδιά τους!

Εγώ... κι εσύ... Εμείς!!

Έλα,

το ταξίδι μας είναι μακρινό...



Ελένη Ιωαννάτου






Σε νιώθω

Η υφή μου
είναι πιο μελωδική.
Η σιωπή σου
δίνει φως στην αίσθηση μου.


Το άρωμά σου με μεθά,
με καθηλώνει.
Το φιλί σου
με λυτρώνει.
Πέταγμα χελιδονιού
μέσα στην νύχτα.


Η ανάσα σου χορεύει
πάνω στο γυμνό μου κορμί.
Τελετουργία μυστική.
Το κερί τρεμοπαίζει.
Διαγράφει στον τοίχο
τη μορφή μας.

Φιλμ από άλλη εποχή.
Αχ! Νεράιδα μου καλή,
κάνε να μην σβήσει το κερί,
να μην τελέψει.
Τότε, θα σβήσει κι η καρδιά μου...

Ελένη Ιωαννάτου







 Σφαίρα Διττή

Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου.
Τον έναν μου πρόσφεραν.
Τον άλλον ήθελα να πλάσω.
Ήλιος με δυο πρόσωπα.
Το ένα φως παντοτινό.
Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό.

Χαμόγελο μισό.
Χαρταετός δίχως σκοινιά.
Χρόνια στροβιλίζεται,
πίσω απ' τη σκιά.
Άνοιξης αλλοτινής.

Τα περιστέρια χρόνια αναζητούμε.
Δίκοπο όραμα.
Αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά.
Αλυσοδεμένα τα χέρια μας.
Ερμηνεύουν τις απώλειες.
Πνοής,
ψυχής,
αλληλεγγύης.

Υποταγή αξιών.
Μαρμαρωμένη η φρόνηση.
Παγωμένος ο ορίζοντας.
Χαμένα χρώματα,
σε στιλιζαρισμένο παράδεισο.
Βαλσαμωμένα λουλούδια,
σε καμβά απελπισίας.
Βολεμένα τα μάτια,
σε θρόνο πλαστό.

Πνεύμα σπαραγμού,
στης λήθης τα σοκάκια.
Υπνοβάτες εμείς.
Ασφαλισμένοι.
Ορθά κουρδισμένοι,
με χρονοδιακόπτη οριοθετημένο.

Η κλεψύδρα φτάνει στο τέλμα.
Εξατμίστηκε η άμμος.
Η πηγή λιγοστεύει.
Το σιτάρι τελεύει.
Λίγο νερό ουρανέ.
Λίγο ψωμί αδελφέ.
Ένα χέρι να σηκωθώ.
Λίγο οξυγόνο να αναπνεύσω.
Μια ιδέα να λυτρωθώ.
Λίγη αγάπη να ζήσω.

                                                                    Σφαίρα Διττή
                                                                    (απόσπασμα)








 Αποχρώσεις Ζωής

Είναι αυτά τα ατέλειωτα χρώματα...

Κίτρινο, πράσινο...
Είναι αυτά που ήρθαν.
Κι αυτά που δεν θα έρθουν ποτέ.
Ένα όνειρο πεταλούδα.
Μια υπόσχεση νερό.
Ένα γιατί τρεμάμενο.
Ποτάμι ο δρόμος σου.
Δέντρο ανθισμένο το σπίτι σου.
Σταγόνες ο ήλιος κυλά.
Ζωή.

Γκρι, μπλε, καφέ...
Ένα αντίο μέλισσα.
Μια χειραψία με σκιασμένο πρόσωπο.
Δάκρυ ραγισμένο στην γιορτή.
Δοξάρι που ξέχασε τις νότες του.
Γεράνι που δεν βρήκε τ' άρωμά του.
Πέλματα λαβωμένα.
Σε μονοπάτι κινούμενο,
δίχως πέρας.
Καταχνιά.

Κόκκινο...
Ένα φιλί
πνοή περιβολιού.
Δυο σώματα
κελάηδισμα χελιδονιού.
Ένας χειμώνας
θάλασσα.
Λευκά πανιά
τα όνειρά μας.
Μεθά το καλοκαίρι.
Χαρταετός η καρδιά
στον ουρανό.
Δυο φτερά
η ψυχή.
Αγάπη.

Ροζ...
Η αυγή στα όνειρά μας
στρώνει το πέπλο της.
Όταν χάνεται η ρωγμή,
φυτρώνει μια παπαρούνα στην καρδιά μας.
Όταν σβήνει η φωτιά,
αναβλύζει πηγή στα σύνορά μας.
Ανατολή.

Λευκό...
Ως τραγούδι της ψυχής μας.
Ως γράμμα του μύθου μας.
Ασχημάτιστος χρόνος η αγάπη.
Περίγραμμα της ζωής μας η αλήθεια.
Ηλιαχτίδες.
Το μονοπάτι των ορίων μας
φωτίζουν.
Δυο σταγόνες αιωνιότητα,
στις φλέβες μας κυλούν.
Ύπαρξη.

Μοβ...
Όταν τα φεγγάρια χωριστούν,
το τραγούδι της ψυχής μας θα ενώνει.
Κι όταν τον ήλιο θα κοιτάς,
η μορφή της καρδιάς μας θα λυτρώνει.
Τα μάτια κλείνουν.
Τα άστρα σβήνουν.
Σιωπή.

Μια πινελιά ακόμα θα γυρέψω...


                                                                      ***

                                                            Αποχρώσεις Ζωής
                                                              (απόσπασμα)



 Κάποτε...Τώρα;                                                    



Τι να θυμηθείς;
Τι να κρατήσεις;

Άσπρα καράβια.
Νησί των πειρατών.
Λίγα χρώματα.
Την νύχτα,
στο ταβάνι αστεράκια φωτεινά.
Ξύλινα στρατιωτάκια.
Κούκλα πλαστική.
Ακουαρέλα παιδική.
Περνά περνά η μέλισσα...

Ξεχασμένες πια φωτογραφίες.
Κίτρινες.
Καταχωνιασμένες πίσω απ' τα ερείπια
στο παλιό μπαούλο της γιαγιάς.
Αρώματα ξεθυμασμένα.
Σε μπουκάλια ραγισμένα.
Καπνισμένα όνειρα.
Σε φθαρτό πορτρέτο.

Κάποτε...
Σ' ένα παραμύθι.
Οι πριγκίπισσες,
δεν φορούσαν μακριά φορέματα.
Δεν είχαν στέμμα.
Δεν περίμεναν τον πρίγκιπα.
Ονειρεύονταν ένα άσπρο άλογο
με πλούσια φτερά.
Να φτάσουν στην αυγή.

Τώρα...
Δεν ανεβαίνεις στο σκαμπό
για να φτάσεις στο ντουλάπι.
Τα χέρια σου μάκρυναν.
Δεν τρως τα γλυκά κρυφά.
Τα άστρα κατοικούν μόνο στον ουρανό.
Συγκατοικούν με το φεγγάρι.
Οι πρίγκιπες βρίσκονται
μόνο στα χαρτιά της τράπουλας.
Ντάμες σε λευκές σελίδες ανταμώνουν.

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι ακόμα.
Την τύχη να απελάσουμε.
Άγραφοι κανόνες.
Ήρωες ζωής οχυρωθείτε.
Αγαλματάκια ακούνητα.
Μέρα και νύχτα.
Ξεχάσαμε πια να περπατούμε.
Ξεχάσαμε την σάρκα μας να βρούμε.
Άλογα πολύχρωμα τώρα.
Δίχως φτερά.
Ασπρόμαυρα στρατιωτάκια
στην καρδιά μας.
Περνά περνά το όνειρο.
Φτου ξελευθερία.

Ελένη Ιωαννάτου
                                                     




Σύντομο βιογραφικό:
Η Ελένη Ιωαννάτου γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα, αλλά τα τελευταία τέσσερα χρόνια έζησε στο Βόλο, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής. Της αρέσει πολύ να ταξιδεύει, να περπατά στην ακρογιαλιά, να μυρί ζει τα λουλούδια και να μιλά με τα πουλιά! Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, μετέφερε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της σε στιχάκια. Την εποχή αυτήν συμμετέχει στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Διοτίμα και Μούσες", όπου για πρώτη φορά ασχολείται με πε ζογραφία. Επίσης, έχουν δημοσιευτεί ορισμένα ποιήματα της στον διαδικτυακό τόπο λόγου και τέχνης τοβιβλίο.net:





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».