Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

                                                                     ΑΠΟ          ΣΠΑΣΠΑΤΑ

                                                                         Νεφέλη Ανδριανού







                                                 

                                                                 (απόσπασμα)

 Νεφέλη Ανδριανού

 Ξεπέρασε το Άπειρο
για να χαρείς την επιστροφή.
Θέλει Δύναμη .
Κλείσε τα όνειρά σου σ'ένα κουτί
και αφέσου στην πολυτέλεια κάθε λεπτής γραμμής.
Καμιά υπεροχή δεν φτιάχτηκε ,όπλο και Αγάπη
Χτιστήκαμε σε σπίτια να σημαζεύουμε εξαιρετικές εξάρσεις
πληγώνοντας ανέμους και λέξεις.
Γράψε το δρόμο παράλληλα με το σκοτάδι
υπάρχει ένα θολό μονοπάτι που μπορεί να 'ναι η ίδια η Ευτυχία!
Πόσο καλόβολο δεν είναι το πιθανό αύριο !
Λοιπόν, Μαγκιά του!







 ΝΕΦΕΛΗ ΑΝΔΡΙΑΝΟΥ


Ν'αγαπάς


 Απελευθερώνοντας το κτήνος
από τα χέρια
βρωμίζεις συμπάθειες ελπίδες
 αντηχεί ακόμη κάθε πονεμένου το γέρικο τραγούδι
με διώχνει όμως ,λυπάμαι-
η ακαταστασία
 Παντού σκόνη
παντού λιγοστά βλέμματα
νότες καινούργιας ημέρας
 ο καθένας σκαλίζει κάτι πιο όμορφο
 είδες πως προσπερνάμε το μηδέν
απλά ,συνειδητά ;
Κοιτάμε τους καρπούς
των απαγχονισμένων στιγμών
βάζουμε λίγο χρυσάφι στα κενά μας
 τα κελιά ανοίγουν ,
άσε με να μουρμουρίζω με το σύννεφο
 ο ήλιος πάντα θα ΄ρχεται
Όσο για κείνον
το κομμάτι που ξεφύλλιζες
 αφαιρέθηκε μια νύχτα
 ταξίδεψε στην κοιλάδα αιώνιων στεναγμών
όσο καθάριζες τα μαύρα σου φτερά
άνοιγε ελπίδες η νύχτα.
Αριστούργημα η προσπάθεια
ταξιδευτής με κάλπικο όνειρο ,απαθής ποτέ.
 Είσαι για πάντα ευλογημένος να αγαπάς.
 Γι'αυτό θα θλίβεσαι καλέ μου,
 άνεμε ,
ξέχωρα από του κόσμου τις φωνές
 Άσε ακόμη και το γκρίζο να εμπνεύσει
τις στασιμότητες που σε μαχαίρωσαν
 βαφτίστηκες απελπισία ,μια δυο τρεις
 φτάνει . Πόσο νομίζεις πως μπορείς να ακροβατείς
Ή πέφτεις σε όσα αγάπησες ή ανεβείς μια σκάλα
 με όσα σε κάνανε να αγαπάς.
 Συνεχίστε να παίζετε μουσικές .
Μη σταματάτε να γελάτε .
Μια φράση του δρόμου μπορεί να ακουστεί απο τον
μεγαλύτερο
 φτωχό ξένο άρρωστο άγνωστο ρακένδυτο "ποιητή"
Να μαθαίνουμε να ακούμε
πριν διαγράψουμε τα βλέμματά μας
 σκόρπια
ντύσου και συ γιορτή.
Νεφέλη Ανδριανού
*Aπο τη συλλογή ΑΠΟ         ΣΠΑΣΜΑΤΑ

 (Εκδ. Διάνυσμα 2015)

                               Ν΄αγαπάς


















AΣΠΑΣΜ   ΟΝ ;

Ορίζοντας

«Θα ήθελα να είχα μια πολύ ευτυχισμένη ζωή...»


είπε βουρκώνοντας ο πρίγκιπας
Σα να τον άκουσα.
Και γέμισα -στάλα ,αίμα
ποίησις
H χώρα της Αναζήτησης διέγραφε τα πάντα
ήταν έρημος δροσιάς αφυδατωμένη από ηλιοτρόπια,
βαρβάτες σιγουριές.
Η στιγμή που οι Ασπασμοί γίνονται περιττή σφαίρα
ανάγκης
ή
μπορεί και όχι.
Υποστήριζα πάντα ότι ο θνητός πάντοτε θα παραμένει
έτσι.
Ο Δρόμος είναι ακατανίκητες σκιές
μανδύες που αφήνουν ερωτήματα στους ώμους
περισσέματα αναλογιών
ξηλωμένες μπογιές αισθήσεων
σε σημείο που βρίσκει το δέντρο της
η αγάπη του περπατήματός σου
προσευχόμενη πολλά μηδενικά
βάζοντας ένα πλην
δηλαδή βαθειά πλατωνικά πνευματικά
αρχικά
συνειρμικά,
αν το θέσουμε,
όλα εκείνα που επιδίωξες συν έφτασες να έχεις
Κι ειν' ο δρόμος τόσο μόνος
που νομίζω πως ζαλίστηκε στα πλήθη.

Νεφέλη Ανδριανού




Αδυναμίες


«Εγώ, δεν είμαι κανένας. Εσύ ποιος είσαι;»

(Εmily Dickinson)


Μπορώ να λυγίσω
να θυμηθώ
σαν κύμα να γυρίζω
σε δάσος τριγυρίζω
και ποιο άκαρδος ο Χειμώνας
από το χιόνι των Ανθρώπων
φαντάζει που και που ωραίος
Ξέρεις το άβατο να παγώνει
ο Ναός του Χάους να εισχωρεί σε διαγραφές
Δεν έμαθα τίποτα σ'αυτή τη φθορά
μα μου αρέσει
Είναι ακέραιο να αναπτύσσεις το παιδί μέσα σου
Η επικράτεια το να ατενίζεις και να προχωράς
Εσύ που πας ;
Τα λόγια ηχούν τώρα σα κεριά λιωμένα
Ένα δύο τρεις φλόγες
προσωπικές ευθύνες ο χρόνος
 βάλτε γιορτές μέσα σε ανικανότητες
Γύριζα με ξεβαμμένα ρούχα
από γερασμένα χέρια
κάπου έπρεπε να αρνηθώ τη ψυχή μου
έλα όμως ,που ο ουρανός και η βροχή κατανοούν.
Συμπάσχουν.
Τέτοιους θεατές ευγνωμονώ στον ατελείωτο βασανιστικό κόσμο
που ώρες ώρες μοιάζει μαγικός...

Νεφέλη Ανδριανού


Ποιήματα από τη συλλογή:ΑΠΟ         ΣΠΑΣΜΑΤΑ



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …