Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                          

                                                                     

                                                              Ουρανία Βασιλάτου
                                                                    <<Ποίηση>>



 

ΝΥΧΤΕΣ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΕΣ

Εύκολα περνάν
οι μέρες,
σαν τις γεμίζεις
με πράματα διάφορα
για να ξεχνιέσαι.
Οι νύχτες όμως,
για κάποιους,
δυσβάσταχτες είναι,
οδυνηρές.
Με παρέα
μια σκέψη,
μια εικόνα
μόνο.
Εσύ και αυτές.
Σ’ ένα δωμάτιο
κλεισμένοι.

Έρχονται στιγμές,
που άλλο πια
δεν βαστάς.
Τα μάτια βουρκώνουν
άθελά τους,
όση προσπάθεια καταβάλεις
να τα συγκρατήσεις.
Ελευθερώνονται
και μουσκεύουν
το πρόσωπό σου.
Κυλούν,
λιμνούλα σχηματίζουν
στο μαξιλάρι σου
που πάνω της
αποκοιμιέσαι.
Τότε,
αφήνεσαι
στα ακροδάχτυλα
των ονείρων
ταξίδι να σε παν.
Ελπίζοντας πως μαγευτικό
θα’ ναι κι αν όχι,
εύχεσαι το πρωί
τίποτα
να μη θυμάσαι.
ΟΒ 29/7/15
κινούμενη φωτογραφία από το διαδίκτυο



Xαϊκού

Ο ήλιος χρυσός

σε θρόνο καθισμένος

 θωρεί τα λάθη.

Ourania Vassilatou



ΕΛΙΚΑΣ ΑΓΑΠΗΣ
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ιθαγενής της Αφρικής.
Τέκνο της οικογένειας
των Αραλιίδων,
στον κήπο της ψυχής μου
έφθασες, ως παιδί,
έρποντας.

Μέλι δίνεις από άνθη,
λευκό, αρωματικό.
Σα κρυσταλλωμένο δάκρυ
δροσιάς στάλαγμα,
καλλιτέχνημα
απάνω στις ράγες σου.
Με ρίζες αιωρούμενες,
αναρριχάσαι
με τα καλοφτιαγμένα,
καρδιάς σχηματισμένα
φύλλα σου.
Σαν έλικας τυλίγεσαι
και αγκαλιάζεις τρυφερά
τη κατοικία που διάλεξες
να προστατεύσεις.
ΟΒ 31/7/15

ΤΡΙΑ ΧΑΙΚΟΥ
~~~~~~~~~~~~~~~
Αραχνοΰφαντα
πλέκομαι για εσένα
στον έρωτά μου.
Πάθος μεγάλο
ιδρωμένο το κορμί
λιοπύρι λάγνο.
Καρδιά χορεύει
στης φλόγας τα χρώματα
λιωμένο κερί.
ΟΒ 28/7/15
 Ourania Vassilatou

                                                  digital art από το διαδίκτυο

 ΥΠΑΡΧΕΙΣ
Κυοφορώ την αγάπη μας.
Αίσθημα που χρόνια κουβαλώ.
Ακόμα και πριν σε γνωρίσω.
Σ' ονειρευόμουν.
Μέσα μου υπήρχες
και υπάρχεις.

Βουτιές
παιδικές κάνεις στο αίμα μου.
Θρέφεσαι
από το δικό μου σώμα,
τροφή αγγέλων.
Βαθειές ανάσες παίρνω
τους πόρους μου
να γεμίζουν,
συ να ανασαίνεις.
Δεμένος μαζί μου,
στον λώρο μου.
Αν κοπεί,
συ θα γεννήθεις...
Εγώ ...
αιώνια,
θα αιμορραγώ...
ΟΒ 25/7/15


ΜΑΘΗΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Κοίταξε...
αθόρυβη πόλη
που σφύζει από πνιγμένη ζωντάνια.
Άκουσε...
κύματα κόσμου γεμίζουν
τα πλακόστρωτα δρομάκια.
Μύρισε...
άγχος, θλίψη, μελαγχολία
στον αέρα που χαϊδεύει
και αγγίζει το σώμα σου.
Απόλαυσε...
χρωματιστό τσιμέντο ολόγυρα,
σ' όλες του τις αποχρώσεις.
Θαύμασε...
περίτεχνες σκαλιστές μάσκες
με αστραφτερά χαμόγελα.
Αποδέξου...
αδελφών μαχαιριές,
αυτών που χρησιμοποιούν τη λέξη
φιλία τόσο εύκολα.
Γαλήνεψε...
με την κυρίαρχη απληστία
μορφή φτιαγμένη απ' ανθρώπου χέρια,
να σ' αγκαλιάζει κάθε που χαίρεσαι.
Πρόσφερε...
αυτό το τίποτα που σε δίδαξαν,
αφού το να δώσεις, γυμνώνει.
Παραδειγματίσου...
από τα όρνεα αρχηγών
που προσμένουν τη σήψη σου.

ΟΒ 2/8/15
Ourania Vassilatou
Φωτογραφία από imagina

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κάτω απ’ το χρυσαφένιο φως
του φεγγαριού,
βρέθηκα, άξαφνα,
στην ακροθαλάσσια.
Με φόρεμα στο χρώμα
της σαμπάνιας,
ιριδίζουσα μορφή νεραϊδίσια
και τα μαλλιά λυτά
στ’ αεράκι ν’ ανεμίζουν,
περπάτησα τη νύχτα.

Το μαλακό στρώμα
της άμμου
ένοιωσα στα βήματά μου.
Ζεστασιά διαπέρασε το σώμα.
Με τα πόδια γυμνά,
βράχηκα μες τα νερά
της θάλασσας.
Δροσιά ανέμισε στη καρδιά.
Τη βόλτα μου συνέχισα
μουσκεύοντας το φόρεμα.
Ξέπλυνα τους φόβους.

Τ’ άστρα τρεμόπαιζαν
σα φωτορυθμικά
σε γιορτή νυχτερινή.
Δίνοντας ρυθμό
για χορό,                                                                            (απόσπασμα)                      


με συντροφιά
μελωδίας βιολιστή.
Χορευτικό αρμονικό
μπαλαρίνας
δίχως πουέντ,
γεμάτο χάρη.

Χάθηκε η εικόνα
σε μια στιγμή.
Σα να μη συνέβη ποτέ.
Τα μάτια άνοιξα.                                                                            
Αγκαλιά μου, σφιχτά,
σε κρατούσα,
ξαπλωμένοι στο κρεββάτι μας.

Μα το δέρμα
βρεμένο ακόμα ήταν
και το βιολί
μου τραγουδούσε απαλά.
Η θέρμη και συγχρόνως
η δροσιά έπνεαν
στο δωμάτιο.

Ονειροβάτης
σε περιπλάνηση βραδυνή.
Τα ίχνη
ζωντανά στο σώμα
και στην ψυχή.
Μαγικό
το ταξίδι του μυαλού.
Συ μου γέννησες τ’ όνειρο.
Ourania Vassilatou
ΟΒ 15/7/15


ΧΑΪΚΟΥ
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πανί φόρα με
σα τ' ανέμου την υφή
στο κατάρτι σου.
Ήχος κύματος
ξεπλένει το σκαρί μου
μ' αφρού αλάτι.
Λιμάνι για σε
το πλοίο επ' άγκυρα
απάγγειο ψυχής.
ΟΒ 30/7/15
Ourania Vassilatou
                                           Digital art rydyar artwork

ΣΥΝΟΡΑ

Αόρατα σύνορα
χωρίζουν
τη λογική
απ’ το συναίσθημα.

Γραμμές
που εύκολα ξεπερνάς.
Στα λημέρια
άλλης όχθης βρίσκεσαι,
με βλέμμα αχανές.

Αυθόρμητα
να βάλλεσαι
σε ό,τι η καρδιά
σε οδηγήσει;

Φρένο να πατήσεις
και τη σκέψη σου
ν’ ακολουθήσεις;

Όποια η απόφαση,
κάθε σου φορά,
ερωτηματικά σ’ αφήνει.

Σύγχυση
στο νου και στη καρδιά.
Το μονοπάτι το σωστό,
άραγε, ποιο να’ ναι;
Της καρδιάς το μάτωμα
ή του μυαλού το μπέρδεμα;

ΟΒ 13/7/15
Ourania Vassilatou



                                                    φώτο Martin Smolak


                                                      Ourania Vassilatou

                                                  ΧΑΪΚΟΥ

Χρωματισμοί μπλε
 σπάνιες παραστάσεις
 χορός αγγέλων.

Σκιές τ' ουρανού
 ανατολής σελήνη
μαγείας λάγνης.

 Ourania Vassilatou
ΟΒ 1/7/15

           { φωτογραφία από το διαδίκτυο}




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …