Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                             Ποίηση

                                                                   




                                                          Φιλιώ Ροτσίδου


                             

Καλλίγραμμη ειν' η ματιά μου
θαλάμη προσεγμένη στον αέρα
τυλίγομαι το σάβανό μου
βουτώ μεσ' του τάφου το χώμα
και βολεύομαι στου βούρκου το χρώμα
δοξαριά στου κορμιού μου την λέπρα
σαν ξυράφι να λαξέυω την πέτρα
λευτεριά ξεχειλίζει η πνοή μου
κι' ο λυγμός μου τα δεσμά μου θολώνει
κακοτράχαλος είναι ο δρόμος
και παρέα μου είναι ο πόνος
διεγείρω με βολτ την ψυχή να ξυπνήσει
άδοξος κι αδιάφορος μην μείνω
τρυφεράδα τρυπά την πλευρά μου
και λογχίζει απαλά την καρδιά μου
πόσα χρόνια κυλώ στα σκοτάδια
αναμνήσεις να φτιάχνω κι η ψυχή μου να ζει μεσ'τη θλίψη;
έλα ξύπνα, ξύπνα ψυχή μου
μην ξεπέφτεις στου ονείρου την πλάνη
έλα κάνε τα θέλω σου πράξη
κι η ζωή τρέχει να σε προλάβει...!

Φιλιώ Ροτσίδου



                                                                   (απόσπασμα)









Ίσως να μην ήταν πλασμένοι για τον ίδιο ουρανό...
Δυό δυστυχείς που έψαχναν δροσιά σε λάθος τόπο ...
Μια μαργαρίτα ατελής που απάντηση δεν έδωσε ποτέ και έμεινε μετέωρη στα χέρια του αναπάντητου " μ'αγαπά; " Δεν έμαθε ποτέ ... το αναπάντητο έμεινε αναπάντητο να καίει τα σωθικά αιώνες τώρα... μια φλόγα που άσβεστα σιγοκαίε... βλέπεις ήταν ο δικό της ρόλος... αιώνια άσβεστος ... να κατοικεί στα στήθια των ανθρώπων σα σάρκωμα που σάρωνε αργά και σταθερά όσα ήταν κρυμμένα στα έσω τους χωρίς να μπορέσουν ποτέ να φανερωθούν εκεί που πρέπει...καταπιεσμένα βαθιά. ...ασυγκράτητα πνιγμένα... φούντωνε καμιά φορά... ειδικά τα βράδια και σκότωνε για λίγο την παρατεταμένη μοναξιά... ξανάδινε πνοή...για να προχωρήσει στο παρακάτω που κάθε φορά ένιωθε πως πιο κάτω δεν είχε... και όμως....το βούλιαγμα βάθαινε... Μέχρι που θα έφτανε δεν ήξερε. ..το μόνο που ήξερε είναι ότι περίμενε... τι; το άγνωστο ... το αναπάντητο να απαντηθεί... και ήλπιζε .... ναι ... ήλπιζε... μόνο η ελπίδα κράτησε το κόσμο ....

Φιλιώ Ροτσίδου

                                                                     (απόσπασμα)



Βιογραφικό σημείωμα.
Η Φιλιώ Ροτσίδου γεννήθηκε στην Αμμοχωστο της κατεχόμενης Κύπρου. Σπούδασε Αισθητική και Κοσμετολογια στο The Limassol College -T.L.C.και παρακολουθησε σχετικά σεμινάρια στο Παρίσι.Γραφει από την εφηβεία της Αγαπά ιδιαίτερα την ποίηση και ασχολήθηκε πιο έντονα τα τελευταία χρόνια. Ποιήματα της δημοσιευτηκαν σε διάφορες ποιητικές ιστοσελίδες και μπλοκ του διαδικτύου. Πήρε μέρος σε μια ομαδική ποιητική συλλογή.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».