Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                             Ποίηση

                                                                   




                                                          Φιλιώ Ροτσίδου


                             

Καλλίγραμμη ειν' η ματιά μου
θαλάμη προσεγμένη στον αέρα
τυλίγομαι το σάβανό μου
βουτώ μεσ' του τάφου το χώμα
και βολεύομαι στου βούρκου το χρώμα
δοξαριά στου κορμιού μου την λέπρα
σαν ξυράφι να λαξέυω την πέτρα
λευτεριά ξεχειλίζει η πνοή μου
κι' ο λυγμός μου τα δεσμά μου θολώνει
κακοτράχαλος είναι ο δρόμος
και παρέα μου είναι ο πόνος
διεγείρω με βολτ την ψυχή να ξυπνήσει
άδοξος κι αδιάφορος μην μείνω
τρυφεράδα τρυπά την πλευρά μου
και λογχίζει απαλά την καρδιά μου
πόσα χρόνια κυλώ στα σκοτάδια
αναμνήσεις να φτιάχνω κι η ψυχή μου να ζει μεσ'τη θλίψη;
έλα ξύπνα, ξύπνα ψυχή μου
μην ξεπέφτεις στου ονείρου την πλάνη
έλα κάνε τα θέλω σου πράξη
κι η ζωή τρέχει να σε προλάβει...!

Φιλιώ Ροτσίδου



                                                                   (απόσπασμα)









Ίσως να μην ήταν πλασμένοι για τον ίδιο ουρανό...
Δυό δυστυχείς που έψαχναν δροσιά σε λάθος τόπο ...
Μια μαργαρίτα ατελής που απάντηση δεν έδωσε ποτέ και έμεινε μετέωρη στα χέρια του αναπάντητου " μ'αγαπά; " Δεν έμαθε ποτέ ... το αναπάντητο έμεινε αναπάντητο να καίει τα σωθικά αιώνες τώρα... μια φλόγα που άσβεστα σιγοκαίε... βλέπεις ήταν ο δικό της ρόλος... αιώνια άσβεστος ... να κατοικεί στα στήθια των ανθρώπων σα σάρκωμα που σάρωνε αργά και σταθερά όσα ήταν κρυμμένα στα έσω τους χωρίς να μπορέσουν ποτέ να φανερωθούν εκεί που πρέπει...καταπιεσμένα βαθιά. ...ασυγκράτητα πνιγμένα... φούντωνε καμιά φορά... ειδικά τα βράδια και σκότωνε για λίγο την παρατεταμένη μοναξιά... ξανάδινε πνοή...για να προχωρήσει στο παρακάτω που κάθε φορά ένιωθε πως πιο κάτω δεν είχε... και όμως....το βούλιαγμα βάθαινε... Μέχρι που θα έφτανε δεν ήξερε. ..το μόνο που ήξερε είναι ότι περίμενε... τι; το άγνωστο ... το αναπάντητο να απαντηθεί... και ήλπιζε .... ναι ... ήλπιζε... μόνο η ελπίδα κράτησε το κόσμο ....

Φιλιώ Ροτσίδου

                                                                     (απόσπασμα)



Βιογραφικό σημείωμα.
Η Φιλιώ Ροτσίδου γεννήθηκε στην Αμμοχωστο της κατεχόμενης Κύπρου. Σπούδασε Αισθητική και Κοσμετολογια στο The Limassol College -T.L.C.και παρακολουθησε σχετικά σεμινάρια στο Παρίσι.Γραφει από την εφηβεία της Αγαπά ιδιαίτερα την ποίηση και ασχολήθηκε πιο έντονα τα τελευταία χρόνια. Ποιήματα της δημοσιευτηκαν σε διάφορες ποιητικές ιστοσελίδες και μπλοκ του διαδικτύου. Πήρε μέρος σε μια ομαδική ποιητική συλλογή.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)