Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                             Ποίηση

                                                                   




                                                          Φιλιώ Ροτσίδου


                             

Καλλίγραμμη ειν' η ματιά μου
θαλάμη προσεγμένη στον αέρα
τυλίγομαι το σάβανό μου
βουτώ μεσ' του τάφου το χώμα
και βολεύομαι στου βούρκου το χρώμα
δοξαριά στου κορμιού μου την λέπρα
σαν ξυράφι να λαξέυω την πέτρα
λευτεριά ξεχειλίζει η πνοή μου
κι' ο λυγμός μου τα δεσμά μου θολώνει
κακοτράχαλος είναι ο δρόμος
και παρέα μου είναι ο πόνος
διεγείρω με βολτ την ψυχή να ξυπνήσει
άδοξος κι αδιάφορος μην μείνω
τρυφεράδα τρυπά την πλευρά μου
και λογχίζει απαλά την καρδιά μου
πόσα χρόνια κυλώ στα σκοτάδια
αναμνήσεις να φτιάχνω κι η ψυχή μου να ζει μεσ'τη θλίψη;
έλα ξύπνα, ξύπνα ψυχή μου
μην ξεπέφτεις στου ονείρου την πλάνη
έλα κάνε τα θέλω σου πράξη
κι η ζωή τρέχει να σε προλάβει...!

Φιλιώ Ροτσίδου



                                                                   (απόσπασμα)









Ίσως να μην ήταν πλασμένοι για τον ίδιο ουρανό...
Δυό δυστυχείς που έψαχναν δροσιά σε λάθος τόπο ...
Μια μαργαρίτα ατελής που απάντηση δεν έδωσε ποτέ και έμεινε μετέωρη στα χέρια του αναπάντητου " μ'αγαπά; " Δεν έμαθε ποτέ ... το αναπάντητο έμεινε αναπάντητο να καίει τα σωθικά αιώνες τώρα... μια φλόγα που άσβεστα σιγοκαίε... βλέπεις ήταν ο δικό της ρόλος... αιώνια άσβεστος ... να κατοικεί στα στήθια των ανθρώπων σα σάρκωμα που σάρωνε αργά και σταθερά όσα ήταν κρυμμένα στα έσω τους χωρίς να μπορέσουν ποτέ να φανερωθούν εκεί που πρέπει...καταπιεσμένα βαθιά. ...ασυγκράτητα πνιγμένα... φούντωνε καμιά φορά... ειδικά τα βράδια και σκότωνε για λίγο την παρατεταμένη μοναξιά... ξανάδινε πνοή...για να προχωρήσει στο παρακάτω που κάθε φορά ένιωθε πως πιο κάτω δεν είχε... και όμως....το βούλιαγμα βάθαινε... Μέχρι που θα έφτανε δεν ήξερε. ..το μόνο που ήξερε είναι ότι περίμενε... τι; το άγνωστο ... το αναπάντητο να απαντηθεί... και ήλπιζε .... ναι ... ήλπιζε... μόνο η ελπίδα κράτησε το κόσμο ....

Φιλιώ Ροτσίδου

                                                                     (απόσπασμα)



Βιογραφικό σημείωμα.
Η Φιλιώ Ροτσίδου γεννήθηκε στην Αμμοχωστο της κατεχόμενης Κύπρου. Σπούδασε Αισθητική και Κοσμετολογια στο The Limassol College -T.L.C.και παρακολουθησε σχετικά σεμινάρια στο Παρίσι.Γραφει από την εφηβεία της Αγαπά ιδιαίτερα την ποίηση και ασχολήθηκε πιο έντονα τα τελευταία χρόνια. Ποιήματα της δημοσιευτηκαν σε διάφορες ποιητικές ιστοσελίδες και μπλοκ του διαδικτύου. Πήρε μέρος σε μια ομαδική ποιητική συλλογή.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …