Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                 Εκλεγμένα ποιήματα από την διπλή ποιητική συλλογή, του Λάσκαρη Π.Ζαράρη.
                                                    <<Τριάντα σταγόνες τ'ουρανού>>
                                                                           και
                                                           <<Η φλεγόμενη πόλη>>.


                                                     Από το πρώτο μέρος του βιβλίου:
                                             


                                              

 Ο ΆΝΕΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΕΓΝΩΣΕ

Αφήνω πίσω το υγρό μου σπίτι
με τις αλλόκοτες, τις παμφάγες μνήμες.
Αφήνω απείραχτα τα σκοτάδια
που ποτίσανε τους τοίχους
και τρέχω με την επιθυμία σαν αγρίμι
για την πιο μαγευτική συνάντηση των οραμάτων.

Συλλογίζομαι για το υγρό στοιχείο•
το πλουμιστό όνειρο
που κάνει στην ψυχή ένα ρήγμα
με το ξεχείλισμα των αισθημάτων…
Οι εχθρικές μου παραστάσεις με ρίχνουν
σε μια βραχώδη περιοχή της υποψίας.

Το μυστήριο κρυστάλλινο στο σώμα μας,
μια κολασμένη ασυνεννοησία
που συναντιέται στο βλέμμα ο παραλογισμός.
Μια άτυχη ανταπόκριση του φωτός
στην επιφάνεια• μια μεγάλη πληγή
καθώς παλεύαμε στο νερό τόσα χρόνια
κι ο βυθός γεμάτος αλήθειες, ήταν κρυμμένος
με τον άνεμο ακάλεστο επισκέπτη
να μας στεγνώνει, να μας σκεπάζει
με το αόρατο σεντόνι του θανάτου.

Ορμούσε απ’ τη θνητή χώρα των ανέμων
νότιος, νότιος ο πειρασμός
δυνατός, νευρώδης
με τα σημάδια της ακόρεστης ηδονής
έφερνε μαζί του τη θλίψη της ψυχής,
την οδύνη του ύστερου πόνου.

14/06/2008

 Λάσκαρης Π.Ζαράρης



                                                              
ΑΝΩΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ


Προχώρησα με τον άνεμο αντάμα 

 κι όλο έφευγα χωρίς να επιστρέψω.
Να κοιτάξω ίσως ένα ίχνος, μια σκιά
μια παλιά αγάπη προδομένη,
ένα μοιραίο λάθος της ζωής
μια ανθρωπιά εγκλωβισμένη.
Όπου χαμογελούν οι άγγελοι
στρώνονται τα πράσινα τοπία.
Μικρή η γη να χωρέσει
τόσο μεγάλη ευτυχία.
Ας δακρύζουν τα πονεμένα χώματα
με της ψυχής τη νοτιά.
Όλα λυτρώνονται σε μια ανώδυνη μορφή•
στου ουρανού την οπτασία.

25/06/2008

Λάσκαρης Π.Ζαράρης

                                                   Οι κουρασμένοι άνθρωποι
                                                               (απόσπασμα)


ΟΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ


Οι κουρασμένοι άνθρωποι
κατεβάζουν τα μάτια τους στη γη.
Η αίσθηση του γαλάζιου δεν τους συγκινεί.
Είναι σβησμένες φλόγες                                                     
που αδειάζουν την ψυχή από όνειρα.
Τα χέρια τους τρέμουν να κρατήσουν
κάτι μεγάλο, γιατί μόλις το σφίγγουν
εκείνο πνίγεται,
γίνεται παγίδα της ζωής.

Πού να βρεις παρηγοριά και ζεστή ελπίδα;
Μόνο στη νύχτα, μόνο στη νύχτα
που κάνει τα όνειρα πιο κοντινά.
Εσύ μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή
ν’ αναρωτιέσαι για τη φύση του ανθρώπου,
ποια μοίρα ξεθωριάζει τις ζωές
στο πέρασμα του χρόνου,                                                <<
Οι κουρασμένοι άνθρωποι>>
                                                                                                           (απόσπασμα)
γιατί να ξεκινάμε πάντα δυνατοί
και ύστερα να ζητάμε αποδείξεις                                          
της αδυναμίας μας;
Αρκεί να ξεδιψάμε
με λίγο νερό απ’ την αιωνιότητα
έστω κι αν τ’ ονομάζουμε ομορφιά.

07/09/2010

 Λάσκαρης Π.Ζαράρης





                                                                                         

                                                             


                                                      Από το δεύτερο  μέρος του βιβλίου:

                                                         
                                                           Όμορφο γαλάζιο της ψυχής
                                                                  (απόσπασμα)
                                                   

       

ΌΜΟΡΦΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Όμορφο γαλάζιο της ψυχής
αγνή σιωπή στην απεραντοσύνη,
από τον βράχο της υπομονής
στέκεται και θαυμάζει
με των ματιών τη νοσταλγία
ένα ιερό σημείο• έναν σταυρό
φτιαγμένο απ’ τη μοίρα.

Η φουσκωμένη ψυχή πελάγωνε
σ’ ανίσκιωτους κάμπους, 
προτού γραφτεί ο ύμνος της
κι έρθει η γαλήνη της ύπαρξης
μετά απ’ την αναταραχή.


Οι ανέστιοι ψιθύριζαν την τελευταία μοίρα τους
μπρος στον καθρέφτη
των ξεθωριασμένων προσωπείων,
πλάθοντας για την άφταστη ζωή
όμορφα παραμύθια.
Ας κείτεται δίπλα τους νεκρή
η εικόνα του διαβάτη
που πήρε ομίχλη και οργή
για να φυλακίσει τον πόνο.
Κι ίσως πικρά καμάρωνε τώρα
μέσα από χέρια που πάγωναν
τα όνειρα που άρχιζαν μια άτακτη φυγή.

Ο πρόσφυγας δούλεψε το ξύλο και τον χαλκό,
δούλεψε το άροτρο
με το ίδιο μονότονο ερωτηματολόγιο.
Έχτισε με τον άνεμο κατώφλια
και πελεκώντας την άρνηση
προχωρούσε με τη σκόρπια νοσταλγία.
Γλίτωσε απ’ τα έλη
που του κατέτρωγαν τη δύναμη
κι έμοιαζε με κάποιο απ’ τα πουλιά
που δεν έβρισκε κλαρί
πάνω του να καθίσει
να τραγουδήσει τον καημό και τον πόνο του…

Πόσοι ουρανοί τάχθηκαν στο ανυπόφορο σκοτάδι;
Πόσα φεγγάρια δηλητηριασμένα ήρθαν να σ’ αγγίξουν;
ενώ εσύ σε μια γωνιά παροπλισμένος
έκρυβες μέσα στο σακάκι σου τον πόνο.
Στις πιο σκληρές μάχες της ψυχής αφηνόσουν
μετρώντας τις κρυφές δυνάμεις,
εξαργυρώνοντας την πίστη
σ’ ανέλπιστα νομίσματα ενός αθέατου κόσμου.   


                                                                  
Μ’ αυτά θα ζήσεις τα υπόλοιπα χρόνια•
τα λίγα που σου απομένουνε…
Σαν μύλος γερασμένος
τον ίδιο σπόρο, την ίδια φύτρα της θλίψης μας
άπειρες φορές θα γυρνάς,
μέχρι να σε λυπηθεί ο Θεός
αιώνιε δεσμώτη, γυρίζοντας πίσω.

20/04/2008

Λάσκαρης Π.Ζαράρης
                                                            Όμορφο γαλάζιο της ψυχής
                                                                       (απόσπασμα)



                                        
                                                                         ***
                                                 Η γύρη του πονεμένου πρόσφυγα 
                                                                 (απόσπασμα)
                                                          
                                                     Η γύρη του πονεμένου πρόσφυγα
                                                             (απόσπασμα)




          
Η ΓΥΡΗ ΤΟΥ ΠΟΝΕΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ


Καλούσαμε πολλές φορές πρόσωπα πολυαγαπημένα
κι η μνήμη ζούσε μες στη γεωγραφία της ψυχής.
Ήταν η μνήμη της απόφασης, των χωριστών μας δρόμων.

Με μια χούφτα θαλασσινό νερό
από τη Μαύρη Θάλασσα
μπορώ να ξεχάσω πιο εύκολα.
Μ’ ένα δέντρο σκιερό απ’ την παλιά αυλή μου
πιο εύκολα μεταγγίζω με καημό τη γαλήνη
στην καινούργια ζωή μου.

Έρχεται μια γερόντισσα σκυφτή και λεπτοκαμωμένη
φέρνει την ταραχή του κόσμου που βυθίστηκε
ακούγεται το σάλπισμα της μνήμης.
Φορούσε το μαντήλι της πληγής,
τα μάτια της υγρά για τα κορίτσια που έχασε,
για την ομορφιά της που μάδησε στην ξενιτιά
κι όμως το χέρι της χώρεσε άπειρη καλοσύνη,
δεν ήθελε το παιδί της να δακρύσει
απ’ το κυνηγητό του χάρου.
Εκείνο τη ρωτούσε συχνά με αγωνία:
«Πού θα ριζώσουμε αγνή και σοφή γιαγιά,
σε ποια χώρα θα θεριέψει η γενιά μας;»
«Εκεί που σύννεφο δε θα σκεπάζει τα όνειρά μας,
όπου το αίμα μας θα έχει γίνει ένα βιβλίο ιστορίας
κι οι επόμενες γενιές θα μαθαίνουν με περηφάνια
τι ομορφιά είχαν οι τόποι που αφήσαμε».

Καθάριζε ο πόνος με τα ενθύμια•
παραδινόταν μια φωτογραφία, ένα ρούχο, ένα κόσμημα
από πατέρα και μάνα σε γιο και κόρη,
από κόρη και γιο σε εγγόνια και ξανά απ’ την αρχή.
Πάντα διψούσαμε για τον φιλήσυχο άνθρωπο του Πόντου,
τον δουλεμένο, με τη σπίθα στην καρδιά.

Πολλές ζωές ανεγέρθηκαν απ’ το μηδέν,
ίσως η απελπισία της χαμένης γης να έδωσε
το έναυσμα κι έσπασαν τα όρια του ανθρώπου
με δύναμη αξεπέραστη γκρεμίζοντας τον παλιό καημό.
Η γύρη του πονεμένου πρόσφυγα δεν περιορίζεται
φεύγει μακριά, πηγαίνει σαν τον άνεμο
πάνω στα λουλούδια της αγνής φιλίας και της συντροφικότητας.

Ανοίγαμε τον χάρτη της υφηλίου.
Δε βλέπαμε χώρες, μόνο άπειρα ονόματα,
φίλους παντού σκορπισμένους
που μίλησαν με την ψυχή τους
στα παιδικά μας χρόνια κι αργότερα.
Μίλησαν για μένα και για σένα
που έχασες κάποιον δικό σου,
άλλοτε με παράπονο, μ’ όλες τις λεπτομέρειες
που κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη:
ένα χαμόγελο, ένα χτύπημα στην πλάτη.
Ήμασταν για χρόνια οι κατατρεγμένοι άνθρωποι,
οι θλιμμένοι, αν μπορείς να ονομάσεις
θλίψη την αναγέννηση
που έβγαλε εργάτες στα χωράφια την αυγή,
αγρότες με ψυχή και τεχνίτες άξιους.

Ξέρει καλά το χώμα τη μυρωδιά του ιδρώτα μας
ξέρει από οδηγούς της μοίρας στα μονοπάτια της γνώσης,
από επιστήμονες αξεπέραστους.
Γνωρίζει απ’ όσους οργώσανε με γράμματα τον τόπο
κι οι ρίζες τους ήταν τα στέρεα πατήματά μας.
Άνθισαν πάμπολλες φράσεις παρήγορες
για την πίκρα του ξεριζωμού,
γίνανε δέντρα βαθύσκιωτα για τις δύσκολες ώρες
της μικρής Ελλάδας.

30/06/2008

Λάσκαρης Π.Ζαράρης
                                                                              


                                    
ΔΕ ΣΑΣ ΕΓΡΑΨΕ ΠΟΤΈ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

 
Δε σας έγραψε ποτέ η ιστορία
κι αν σας έγραφε κάποτε,
τι άραγε μπορούσε να πει
περισσότερο απ’ τα βουρκωμένα μάτια,
τα δυστυχισμένα βλέμματα,
τα πρόσωπα που κόπηκαν στα δύο
απ’ τον κοφτερό καημό;

Αν τα σημάδια του ουρανού
δείχνανε από καιρό αυτή την απώλεια,
ποιος θα το πίστευε πως κάποτε
θα κοβόταν της ελπίδας ο δεσμός;

Ο ζωγράφος-πλάστης
του πιο θλιβερού αισθήματος
θάμπωνε το βλέμμα με το ταραγμένο θαλασσί,
σβήνοντας τις αναμνήσεις
στον ήχο των σκισμένων πανιών,
στον ήχο των πυρακτωμένων σπιτιών.
Παλιά, οι ελπίδες ζεσταίνονταν
με αληθινές κουβέντες,
ας αναμαλλιάζονταν έξω τα κλαδιά των δέντρων
όταν πλησίαζε το κλάμα του ανέμου
να κατασπαράξει το ανυπεράσπιστο θύμα του•
τον ακμάζοντα ελληνισμό.


Ένας από εκείνους τους κουρελιασμένους «γίγαντες»
που κοίταξε στο βάθος της ψυχής,
είπε πως τώρα γράφονται ξανά
τα όνειρα των ανθρώπων
και ζήλεψε τη μοίρα των μαραμένων λουλουδιών
που άνθισαν και καρποφόρησαν
σε χώματα γόνιμα από πολιτισμό.
Και το «αντίο» που ύψωνε
με τη φωνή του την ισχνή,
την τρεμουλιαστή, την τσακισμένη
σαν να ’βγαινε απ’ τη σπηλιά του μαρτυρίου,
αρπαζόταν από κάτι φωνήεντα βαθιά
μήπως και γράψει τη «μικρή» ιστορία των ανθρώπων,
που έτσι ξαφνικά ξύπνησαν
από έναν εφιάλτη τρομερό
στην πόλη τη δική τους
που δεν ήταν τώρα πια δική τους…

02/11/2011
Λάσκαρης Π.Ζαράρης
                                                  



Δελτίο τύπου για το καινούργιο βιβλίο του Αγχιαλίτη συγγραφέα και ποιητή Λάσκαρη Π. Ζαράρη που μόλις κυκλοφόρησε, μία διπλή ποιητική συλλογή με τίτλο: «Τριάντα σταγόνες τ’ ουρανού και Η φλεγόμενη πόλη».
Ο Λάσκαρης Π. Ζαράρης, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου, κυκλοφόρησε την καινούργια διπλή ποιητική συλλογή του που αποτελεί και το πέμπτο κατά σειρά βιβλίο του, μετά από ένα ποιητικό βιβλίο που εξέδωσε το 2010 και ακολούθησαν το 2012 και 2013 δύο ακόμη βιβλία για παιδιά και μία συλλογή σύντομων ιστορικών πεζογραφημάτων για ενήλικες. Υπό έκδοση βρίσκεται ένα ταξίδι γνώσεων για παιδιά με θέμα την προϊστορική εποχή, που θα παρουσιαστεί μέσα στο 2015 από τη Δυάς Εκδοτική. Ο συγγραφέας έχει συμμετάσχει μέχρι στιγμής σε εννέα συλλογικά έργα και ανθολογίες, που περιλαμβάνουν αποσπάσματα έργων του σε διαφορετικά είδη του λόγου, στα οποία επιδίδεται με υπευθυνότητα. Στην παρούσα διπλή ποιητική συλλογή, τα θέματα που παρουσιάζονται είναι μεταφυσικά, θρησκευτικά και διαπνέονται από τη νοσταλγία μιας αλησμόνητης αγαπημένης πόλης. «Οι τριάντα σταγόνες τ’ ουρανού» αποτελούνται από τριάντα ποιήματα με έντονη ρομαντική διάθεση, που συνθέτουν αποσπασματικά την εξής ιστορία: «Ένα αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή, ο Πέτρος και η Ελένη, κάνουν το «μεγάλο ταξίδι» και δοκιμάζουν την αγάπη τους και τη συμβίωσή τους έξω από τους περιορισμούς που τους επιβάλλει η αίσθηση του σώματος. Βλέπουν και νιώθουν με την ψυχή προσπαθώντας να αποτυπώσουν τη μεταθανάτια εμπειρία τους, στην ουράνια και ασφαλή κατοικία τους, που οικοδεσπότης είναι ο Θεός και φροντίζει για όλα Εκείνος». «Η φλεγόμενη πόλη» είναι στην ουσία ο ύμνος μιας αλησμόνητης πόλης του Εύξεινου Πόντου, που αναγεννιέται μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ενώ πρόσωπα του παρελθόντος μάς «αγγίζουν» με την αύρα τους αφήνοντας τα αποτυπώματά τους στην ιστορία. Δικαιούνται έστω την ελάχιστη ιστορική καταγραφή, αφού λείπουν τα βιβλία που καλύπτουν ικανοποιητικά το θέμα από άποψης μαρτυριών των προσφύγων της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Ρωμυλίας. Με την ελπίδα πως ίσως η ποίηση καταφέρει να συμπληρώσει μια ψηφίδα στη συνολική προσπάθεια ανάδειξης των τοπικών πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων. Ο ποιητής Θεόδωρος Σαντάς αναφέρει αποσπασματικά τα εξής, προλογίζοντας το ποιητικό έργο του Λάσκαρη Π. Ζαράρη: «Ο Λάσκαρης είναι και θα παραμείνει πάντα παιδί, γιατί όπως θα έλεγε ο Ελύτης, μέσα του κουβαλάει «την ομορφιά και την αθωότητα», ήλιο ελλήνιο, Ελλάδα της προσφυγιάς και άφατο πόνο προγονικό. Γράφει για τον έρωτα και γίνεται έρωτας, γράφει για την αγάπη και γίνεται αγάπη, άσπρο και άλικο τριαντάφυλλο να μας ευωδιάσει το μύρο του. Πράγματι, ο ποιητής μπορούμε να πούμε ανεπιφύλακτα ότι είναι μια ψυχή της ανιδιοτέλειας… Ο Λάσκαρης δούλεψε με καημό, με μεράκι, νύχτες και μέρες, με άφατο πόνο ψυχής και προχωρούσε τα ποιήματά του με το όμορφο και γαλάζιο της ψυχής του, με το χρώμα της Ελλάδας και μας άφησε ποιήματα που όλα έχουν μια ευγένεια και μια πληθώρα εικόνων και χρωμάτων. Γράφει,... γράφει ο ποιητής να καταλαγιάσει ο πόνος του και συνάμα κι ο οίστρος του, μέχρι ο θεός να λυπηθεί τον αιώνιο δεσμώτη που είναι ο ξεσπιτωμένος πρόσφυγας, μέχρι να λυπηθεί κι ο θεός τον ποιητή να τον απαλλάξει απ' το συνεχές του μαρτύριο».





Βιογραφικό:
Ο Λάσκαρης Π. Ζαράρης γεννήθηκε στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας και εργάζεται στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κασσαβετείας. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Με αγάπη για τη λογοτεχνία και τη διακίνηση των πολιτιστικών αγαθών, δημοσιεύει στο προσωπικό του ιστολόγιο: «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ», κριτικές παρουσιάσεις που γράφει για νέους λογοτέχνες (ποιητές και πεζογράφους).
Έργα του:
- Ποιητική συλλογή: «Παράθυρο στα όνειρα» (αυτοέκδοση), Αλμυρός, 2010. - Παιδικό βιβλίο: «Το νησί και το αθάνατο νερό», Ήρα Εκδοτική, Βόλος, 2012. - Συλλογή σύντομων ιστορικών πεζογραφημάτων: «Η θάλασσα που μας ενώνει», Ήρα Εκδοτική, Βόλος, 2013. - Εικονογραφημένη ιστορία για παιδιά: «Μία σημαντική αποστολή»,Ήρα Εκδοτική, Βόλος, 2013. - Ταξίδι γνώσεων για παιδιά (υπό έκδοση): «Τα Μυστικά της Θεόπετρας», Δυάς Εκδοτική, 2015.
Οι σημαντικότερες από τις διακρίσεις του:
- Α΄ Έπαινος Διηγήματος Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος 2008. - Β’ Βραβείο Νουβέλας Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών 2010. - Α΄ Έπαινος Πεζογραφήματος (Παιδικό Μυθιστόρημα) Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» 2010. - Γ΄ Βραβείο Δοκιμίου Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών 2011. - Αριστείο Διηγήματος και Ποίησης Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας 2013. - Τιμητικό Βραβείο «Σαπφώ» στον Πρώτο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Μανώλης Αλυγιζάκης» 2014.
Δημοσιεύσεις:
Ποιήματα, διηγήματα και κριτικές στις εφημερίδες: «Νέα Αγχίαλος», «Κυπριακός Ελληνισμός» και «Η Θεσσαλία», στα λογοτεχνικά περιοδικά: «Μουσών Μέλαθρον», «Δευκαλίων ο Θεσσαλός», «Νέα Αριάδνη», «Πνευματική Ζωή» και «Κελαινώ», στο διαδίκτυο και στο facebook.
Συμμετοχή σε ανθολογίες:
1) «Ποίηση και Ζωγραφική», Υδρόγειος, Θεσσαλονίκη, 2009. 2) «Επιστολή Αγάπης» και «Διηγήματα - Παιδική Λογοτεχνία - Ποιήματα», Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες», Βόλος, 2011. 3) Ανθολογία Ποίησης – Διηγήματος (Ζ΄ Τόμος: Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες με αφιέρωμα στη Θεσσαλία), Πολιτιστική Συνεργασία, Αθήνα, 2011. 4) Έκδοση της Αμφικτυονίας Ελληνισμού για τον Γ΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα: «Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο», Θεσσαλονίκη, 2012. 5) Ανθολογία: «Αλμανάκ, Βραβείων Ανθός 2011, Σειρά: Σύγχρονοι Έλληνες Δημιουργοί», εκδόσεις Ίανθος, Σαλαμίνα, 2012. 6) Λεύκωμα: «Όταν η Ποίηση συναντά… τη ζωγραφική», έκδοση του Δημοτικού Οργανισμού Εκπαίδευσης Δήμου Βόλου, Βόλος, 2012. 7) Ψηφιακό βιβλίο (e-book) με θέμα: «Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος», Εκδόσεις Σαΐτα, 2013. 8) Συλλογικό έργο: «Βιογραφικό Λεξικό Ελλήνων Συγγραφέων», εκδόσεις Ωρίωνας, Θεσσαλονίκη, 2013. 9) Δοκιμιακή μελέτη και Ανθολογία της Παναγιώτας Χριστοπούλου-Ζαλώνη: «Ο Ελληνικός Στίχος» (και η εξέλιξη του από τον 10ο αιώνα μέχρι σήμερα), εκδόσεις Αγγελάκη, 2014.







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης