Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

                                                     ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ


                                              ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ

                         <Στην ακατάλυτη μνήμη και την αιμορροούσα νοσταλγία>


                                            (Ποιήσεις γραμμένες από το 2007-2014)
                            
                                                    
                 

Εκδόσεις easywriter.gr
Ηλεκτρονική αυτοέκδοση, Απρίλιος 2015
Διατίθεται δωρεάν


                    Ποίηση συμβολιστική-υπερρεαλιστική με διάθεση ρομαντική.
                    Φιλοσοφημένη διάθεση και στοχασμός εμποτίζουν τα ποιήματα της υπαρξιακής
                   και μεταφυσικής ανησυχίας.
                   Μια Ποίηση βιωματική παθών και πόνων.




       
 ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΠΛΗΓΕΣ


 Αυτές οι μικρές πληγές
 Πώς μεταμορφώνονται
              Σε εσπέρες περίλυπες
              Οι μελωδίες της σιωπής
              Εκτινάσσουν τη μνήμη
              Ως το περιστήθιο τ’ ουρανού
              Με τα λιγνά τους δάχτυλα
              Πειθήνιες κι αστραφτερές
              Κι ύστερα συμφιλιώνονται
                      Με το μέγα πλήθος των δακρύων.

                        Αντώνης Περδικούης



                            ΛΑΜΠΕΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ

                              Λάμπει ένα μάτι
                              Πικρό φεγγάρι
                              Που με στοχά

                              Ανταριασμένο
                              Μικρό καράβι
                              Μές στα νερά

                              Κλέβει το νού
                              Μαργώνει όνειρα
                              Κρυφές χαρές
                   
                              Λάμπει φεγγάρι
                              Σπαρταριστό
                              Που με γρικά

                             Με αφήνει ωστόσο
                             Στη θλίψη μέσα
                             Και με ξεχνά.


                         Αντώνης Περδικούλης
                          Θλίψης Τρόπαια 



                              
      
                         ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΣΤ'ΟΝΕΙΡΟ

                       Πάλι μές στ’ όνειρό μου υψώθηκες αλαργινή
                        Σαν την ημέρα που άφθαρτη στο φώς κυλά
                         Αλυσοδένοντας τον ‘άνεμο στα βράχια

                       Σαν φαντασία απλόχερη σαν γέρμα
                        Ηλιοκοπώντας μπλέ η αστρική ματιά σου
                       Η αλισάχνη σου με σκέπασε με ψέμα.

                                Αντώνης Περδικούλης 




             
         
            ΧΑΡΙΤΕΣ

           Ήταν η μέρα ασάλευτη
            Που την ζηλεύαν όλοι
            Οι πόθοι σήκωναν πανί
            Σάλπιζε ανέμου χαίτη
            Στα σύννεφα ξαπόσταιναν
           Ωραία χελιδόνια
           Αγκάλιαζαν τις χάριτες
           Λίγωναν τις καρδιές μας.



                                           Αντώνης Περδικούλης



                                                    
                                 ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ

                                Στο πιο λευκότερο λευκό
                                 Ριγά στο χώμα σπαρταρά
                                 Κι αν έσβησε το σώμα

                               Το πνεύμα φρέσκο σαν λαλιά
                               Φλοίσβος με βότσαλο αγκαλιά
                                Φεγγοβολάει ακόμα.




                                      Αντώνης Περδικούλης
                                          Θλίψης Τρόπαια






                                ΟΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ


                                Αυτοί νεκροί
                                 Στ’ ασημοσύννεφα
                                 Ποθούν τη θάλασσα
                                 Που μές στο θέρος
                                 Τους εγκατέλειψε

                                 Εμείς νεκροί
                                 Σε κρύους ίσκιους
                                 Θα ακούμε μάταια
                                 Την άνοιξη
                                 Να μας φωνάζει

                                Όλοι νεκροί
                                Θα ξεμακραίνουμε
                                Χαμένα πλοία
                               Στων γυναικών
                               Τα μάτια τά πεντάμαυρα

                                Όμως κάποτε
                                Ερωτευτήκαμε
                                 Ήμασταν πουλιά..


                              Αντώνης Περδικούλης
                                  Θλίψης Τρόπαια








                 ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

             Πάρτε αυτό το σύννεφο από μπροστά μου
              Με εμποδίζει να βαδίζω στα νερά
 
              Ο ριγηλός καπνός του με αρρωσταίνει
              Δεν έχω μάτια να δώ τον ουρανό

              Μού ματώνονται οι μνήμες στις πέτρες
              Με τρομάζουν φωνές απατηλά τρόπαια

             Η σιωπή με χαρακώνει σά ρομφαία
             Οι άφθαρτοι κάλυκες των λογισμών

              Πάρτε αυτό το φαντασμένο σύννεφο
              Που σκοτεινιάζει αδιάντροπα τον λύχνο μου.



                                                                      Καημός

Αντώνης Περδικούλης
ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ

Εκδόσεις easywriter.gr
Ηλεκτρονική αυτοέκδοση, Απρίλιος 2015
Διατίθεται δωρεάν




                                                         
                                            
                                            
       Σύντομο Βιογραφικό.
Ο Αντώνης Περδικούλης γεννήθηκε στην Λάρισα το 1964. Μεγάλωσε στην Αγυιά, όπου και τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα τον Φεβρουάριο του 1980, με το έργο «Δέκα φιλήματα για συναυλία». Έργο που εκδόθηκε σε λιγοστά αντίτυπα. Ακολούθησαν αργότερα:   «Αλισάχνη», «Γράμμα στον άνθρωπο από σταφύλι», « Ο Ξανθός Αύγουστος και η Ηλέκτρα», «Απόψε ο Αίολος κοιμήθηκε νωρίς», « Ο Αναχωρητής» και «Αόρατος Ήλιος». Ασχολήθηκε συστηματικά με το ποιητικό έργο του Τάκη Βαρβιτσιώτη, δημοσιεύοντας δέκα λογοτεχνικά δοκίμια σχετικά. Στα σημαντικό έργο του κυριαρχεί ο Ρομαντισμός και όπως ο ίδιος αναφέρει : «……η ρομαντική διάθεση εμποτίζει τις γραφές μου, εμφιλοχωρώντας ακόμα  και στα κριτικά μου δοκίμια(!) και αυτός ο ρομαντισμός τις κατασφραγίζει..»
      Κρίσεις και απόψεις για το έργο μου έγραψαν έγκριτοι Νεοέλληνες λογοτέχνες, όπως: Δημοσθένης Κόκκινος, Μιχάλης Σταφυλάς, Κώστας Σπανός, Δημήτρης Μητρόπουλος, Κώστας Μπεκιαρόπουλος, Δήμητρα Μπαρδάνη, Ηλίας Κατσάνος, Γ. Πολ. Παπαδάκης, Νίκος Ψημμένος, Άγγελος Πετρουλάκης.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης