Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

                                                     ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ


                                              ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ

                         <Στην ακατάλυτη μνήμη και την αιμορροούσα νοσταλγία>


                                            (Ποιήσεις γραμμένες από το 2007-2014)
                            
                                                    
                 

Εκδόσεις easywriter.gr
Ηλεκτρονική αυτοέκδοση, Απρίλιος 2015
Διατίθεται δωρεάν


                    Ποίηση συμβολιστική-υπερρεαλιστική με διάθεση ρομαντική.
                    Φιλοσοφημένη διάθεση και στοχασμός εμποτίζουν τα ποιήματα της υπαρξιακής
                   και μεταφυσικής ανησυχίας.
                   Μια Ποίηση βιωματική παθών και πόνων.




       
 ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΠΛΗΓΕΣ


 Αυτές οι μικρές πληγές
 Πώς μεταμορφώνονται
              Σε εσπέρες περίλυπες
              Οι μελωδίες της σιωπής
              Εκτινάσσουν τη μνήμη
              Ως το περιστήθιο τ’ ουρανού
              Με τα λιγνά τους δάχτυλα
              Πειθήνιες κι αστραφτερές
              Κι ύστερα συμφιλιώνονται
                      Με το μέγα πλήθος των δακρύων.

                        Αντώνης Περδικούης



                            ΛΑΜΠΕΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ

                              Λάμπει ένα μάτι
                              Πικρό φεγγάρι
                              Που με στοχά

                              Ανταριασμένο
                              Μικρό καράβι
                              Μές στα νερά

                              Κλέβει το νού
                              Μαργώνει όνειρα
                              Κρυφές χαρές
                   
                              Λάμπει φεγγάρι
                              Σπαρταριστό
                              Που με γρικά

                             Με αφήνει ωστόσο
                             Στη θλίψη μέσα
                             Και με ξεχνά.


                         Αντώνης Περδικούλης
                          Θλίψης Τρόπαια 



                              
      
                         ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΣΤ'ΟΝΕΙΡΟ

                       Πάλι μές στ’ όνειρό μου υψώθηκες αλαργινή
                        Σαν την ημέρα που άφθαρτη στο φώς κυλά
                         Αλυσοδένοντας τον ‘άνεμο στα βράχια

                       Σαν φαντασία απλόχερη σαν γέρμα
                        Ηλιοκοπώντας μπλέ η αστρική ματιά σου
                       Η αλισάχνη σου με σκέπασε με ψέμα.

                                Αντώνης Περδικούλης 




             
         
            ΧΑΡΙΤΕΣ

           Ήταν η μέρα ασάλευτη
            Που την ζηλεύαν όλοι
            Οι πόθοι σήκωναν πανί
            Σάλπιζε ανέμου χαίτη
            Στα σύννεφα ξαπόσταιναν
           Ωραία χελιδόνια
           Αγκάλιαζαν τις χάριτες
           Λίγωναν τις καρδιές μας.



                                           Αντώνης Περδικούλης



                                                    
                                 ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ

                                Στο πιο λευκότερο λευκό
                                 Ριγά στο χώμα σπαρταρά
                                 Κι αν έσβησε το σώμα

                               Το πνεύμα φρέσκο σαν λαλιά
                               Φλοίσβος με βότσαλο αγκαλιά
                                Φεγγοβολάει ακόμα.




                                      Αντώνης Περδικούλης
                                          Θλίψης Τρόπαια






                                ΟΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ


                                Αυτοί νεκροί
                                 Στ’ ασημοσύννεφα
                                 Ποθούν τη θάλασσα
                                 Που μές στο θέρος
                                 Τους εγκατέλειψε

                                 Εμείς νεκροί
                                 Σε κρύους ίσκιους
                                 Θα ακούμε μάταια
                                 Την άνοιξη
                                 Να μας φωνάζει

                                Όλοι νεκροί
                                Θα ξεμακραίνουμε
                                Χαμένα πλοία
                               Στων γυναικών
                               Τα μάτια τά πεντάμαυρα

                                Όμως κάποτε
                                Ερωτευτήκαμε
                                 Ήμασταν πουλιά..


                              Αντώνης Περδικούλης
                                  Θλίψης Τρόπαια








                 ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

             Πάρτε αυτό το σύννεφο από μπροστά μου
              Με εμποδίζει να βαδίζω στα νερά
 
              Ο ριγηλός καπνός του με αρρωσταίνει
              Δεν έχω μάτια να δώ τον ουρανό

              Μού ματώνονται οι μνήμες στις πέτρες
              Με τρομάζουν φωνές απατηλά τρόπαια

             Η σιωπή με χαρακώνει σά ρομφαία
             Οι άφθαρτοι κάλυκες των λογισμών

              Πάρτε αυτό το φαντασμένο σύννεφο
              Που σκοτεινιάζει αδιάντροπα τον λύχνο μου.



                                                                      Καημός

Αντώνης Περδικούλης
ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ

Εκδόσεις easywriter.gr
Ηλεκτρονική αυτοέκδοση, Απρίλιος 2015
Διατίθεται δωρεάν




                                                         
                                            
                                            
       Σύντομο Βιογραφικό.
Ο Αντώνης Περδικούλης γεννήθηκε στην Λάρισα το 1964. Μεγάλωσε στην Αγυιά, όπου και τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα τον Φεβρουάριο του 1980, με το έργο «Δέκα φιλήματα για συναυλία». Έργο που εκδόθηκε σε λιγοστά αντίτυπα. Ακολούθησαν αργότερα:   «Αλισάχνη», «Γράμμα στον άνθρωπο από σταφύλι», « Ο Ξανθός Αύγουστος και η Ηλέκτρα», «Απόψε ο Αίολος κοιμήθηκε νωρίς», « Ο Αναχωρητής» και «Αόρατος Ήλιος». Ασχολήθηκε συστηματικά με το ποιητικό έργο του Τάκη Βαρβιτσιώτη, δημοσιεύοντας δέκα λογοτεχνικά δοκίμια σχετικά. Στα σημαντικό έργο του κυριαρχεί ο Ρομαντισμός και όπως ο ίδιος αναφέρει : «……η ρομαντική διάθεση εμποτίζει τις γραφές μου, εμφιλοχωρώντας ακόμα  και στα κριτικά μου δοκίμια(!) και αυτός ο ρομαντισμός τις κατασφραγίζει..»
      Κρίσεις και απόψεις για το έργο μου έγραψαν έγκριτοι Νεοέλληνες λογοτέχνες, όπως: Δημοσθένης Κόκκινος, Μιχάλης Σταφυλάς, Κώστας Σπανός, Δημήτρης Μητρόπουλος, Κώστας Μπεκιαρόπουλος, Δήμητρα Μπαρδάνη, Ηλίας Κατσάνος, Γ. Πολ. Παπαδάκης, Νίκος Ψημμένος, Άγγελος Πετρουλάκης.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …