Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2015
Stratis Parelis
Αποχώρηση
Πίσω απ' το τζάμι, ο χρόνος διαχειρίζεται μια ιερή διαφάνεια κι εσένα που εξαϋλώνεσαι λυόμενη σε ωδικά άνθη που ακολουθούν στην ροή τον αέρα και τον ερωτικό λυπητερό στίχο μου. Των μαλλιών σου οι κλίμακες βοηθούν τα πουλιά να διαβούν ουρανό. Σφραγίζεται από μελαγχολία το παράθυρο. Το σπίτι μένει βουβό και ρημαγμένο. Ένα χτυποκάρδι ακούγεται από μέσα του, σαν χτύπος Απ' το ρολόι του τοίχου που μετρά την αμέτρητη μέρα. Και, όταν χάνεσαι, μια μουσική μελαγχολική χρωματίζει τον ήλιο με την πορφυρή αναμονή να βγεις

στο ξέφωτο ενός έρωτα και να σε ξαναδούμε..  Stratis Parelis




Art--Victoria- Handmade
Εκλεγμένα ποιήματα από την διπλή ποιητική συλλογή, του Λάσκαρη Π.Ζαράρη.
                                                    <<Τριάντα σταγόνες τ'ουρανού>>
                                                                           και
                                                           <<Η φλεγόμενη πόλη>>.

Από το πρώτο μέρος του βιβλίου:





 Ο ΆΝΕΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΕΓΝΩΣΕ

Αφήνω πίσω το υγρό μου σπίτι
με τις αλλόκοτες, τις παμφάγες μνήμες.
Αφήνω απείραχτα τα σκοτάδια
που ποτίσανε τους τοίχους
και τρέχω με την επιθυμία σαν αγρίμι
για την πιο μαγευτική συνάντηση των οραμάτων.

Συλλογίζομαι για το υγρό στοιχείο•
το πλουμιστό όνειρο
που κάνει στην ψυχή ένα ρήγμα
με το ξεχείλισμα των αισθημάτων…
Οι εχθρικές μου παραστάσεις με ρίχνουν
σε μια βραχώδη περιοχή της υποψίας.

Το μυστήριο κρυστάλλινο στο σώμα μας,
μια κολασμένη ασυνεννοησία
που συναντιέται στο βλέμμα ο παραλογισμός.
Μια άτυχη ανταπόκριση του φωτός
στην επιφάνεια• μια μεγάλη πληγή
καθώς παλεύαμε στο νερό τόσ…
Στρατής Παρέλης

<το επιχειρειν της σιωπής..>


Τα μεγάλα κτίρια
είναι η αρχιτεκτονική άποψη της συγκατοίκησης
στον απόλυτο πληθυντικό της.

Στα πεζοδρόμια περνούν οι ράτσες όλου του ντουνιά.
Πώς έγινε έτσι η πατρίδα;
Κανένα φως του μυαλού δεν μεταγλωττίζεται εύστοχα
πια. Λείπουν οι επιτήδειοι..

Οι πολιτικάντηδες ρυπαίνουν με όλα τους- πάντα ρυπαίνουν.

Το χρήμα είναι δυσκοίλιο και πια δεν μιλά:
κοιμάται στα ταμεία που στενάζουν.

Περιφέρεται απρόσκοπτη μια φιλαυτία
αισχρά αδιέξοδη.

Και η πόλη βαραίνει σε απουσία όταν το πλήθος
εξακολουθεί να ζει και να ληστεύει
όλα τα χρώματα της ομορφιάς..


Stratis Parelis
                                                         Θεσσαλονίκη.. 4.11.2010



















<Πληγές που θρέψαμε >

<Το άγγιγμα της μνήμης ενός λεπτού πληγή>

            ΜΕΤΡΗΣΑ

Μέτρησα τους ήχους της σιωπής,
κραυγές που σημάδεψαν τον ήλιο.
Σ’ αρχαίο καράβι
-δυο κομμάτια, δυο στίχοι-
χαράχτηκε η μνήμη στην πλώρη.
Γεννήθηκα γη λησμονημένη,
τυλιγμένη στου χρόνου τη σκόνη.
Σε βιβλίο παλιό εικόνες παιδικές,
Λεμονανθοί.
Ζωγραφισμένος με νερομπογιές
ο δικός μου ουρανός ξεθωριασμένο γαλάζιο.
Κι ας αγνάντευα με μάτια αθώα
των ονείρων τον κόσμο…


Τριανταφύλλου Ρούλα





ΡΩΓΜΕΣ

Ώρες ναυαγισμένες του κόσμου οι σιωπές
Μέρες κουρελιασμένες φώναζαν:
«Ένα ποτάμι ακολουθεί… ένα ποτάμι».
Στην όχθη του θυμήθηκα δυο ρωγμές
του ήλιου χέρια που δεν πρόλαβαν.
Νύχτας αλμυρό νεφέλωμα
σε δέντρου εκατοχρονίτικου σκιά
αποκοιμήθηκα…

 <Πληγές που θρέψαμε>
Ρούλα Τριανταφύλλου




                                           <<Μαύρο μου κύμα η ελπίδα
                                            κι ο έρωτας μετέωρος καλπασμός
                                            Καράβι …
ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ