Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Stratis Parelis

 

 

 

 

 

Δεν ξέρω την ρότα μου-πάω

Έτσι όπως πάω πια λαχανιασμένος στις σελίδες μου
ούτε κι ο θάνατος πια δεν με θέλει-
τι να τον κάνει έναν αθλητή που δεν ξεπέζεψε ποτέ;
Εκείνος θέλει πιο πειθήνιους υπηρέτες. Εγώ
εργολάβος απείθειας
ρημάζω το status του, τον απορυθμίζω.
Θεωρώ ευστοχία: μιλώ
την παρομοίωση που ξεδιπλώνει όλη την θάλασσα
και κάνει τον έρωτα απίστευτο δώρο-
το φιλί που καίει ως και το άηχο χαρτί
που από χτύπο καρδιάς δεν γνωρίζει.
Χωρίς κανόνες πια, χωρίς ανταμοιβές
έχω αφήσει να με παρασύρουν οι άνεμοι
του μυαλού-
δεν ξέρω την ρότα μου- πάω
σ' έναν συντελεσμένο χρόνο όπου πια ξεγράφονται
τα γραμμένα μου κι απομένει
ένα υπερσυντέλικο χάος..

Stratis Parelis



Οι λέξεις μου κουνούν άσπρα μαντήλια

Την Κυριακή το φως περισσεύει, είναι το πλέον
σίγουρο που τελείται συμβάν.
Ιερατικό κάποτε
γεμίζει τα πάντα ορθόδοξη πλησμονή, τα υπερβάλλει
όπως η αυτοκρατορία του είναι
μια ιστορία που διαρκώς επαναλαμβάνεται.
Και οι μέρες έρχονται, φεύγουν- μία πορεία
μπροστά, μες τον χρόνο
που ξεκλειδώνει σαν
για να λάβει κράτος η απώλεια.

Κοιτώ αυτά τα όμορφα δέντρα:
τα κλαδιά τους μυρίζουν ορίζοντα
ένα πουλί γεννά μια νότα της χαράς κι ύστερα φεύγει-
όπως θα φύγει για να εντυπωσιάσει ο θεός.

Οι λέξεις μου κουνούν άσπρα μαντήλια
στον άνεμο..
Το μεσημέρι όπου να 'ναι έρχεται..

Και το αίμα ζητά το καθαρό οξυγόνο του
για να γεμίσει ζωή του κορμιού του την θάλασσα..





Stratis Parelis
Από το βιβλίο,Αποχρώντος Λόγου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης