Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
  •  Αντώνης Περδικούλης

    ΜΑΝΑ


    N o σ τ α λ γ ι κ ό


    Μάνα, της αγκαλιάς σου αγνή πλανεύτρα
     Η άνοιξη, που μας καλεί σαν πρώτα
    Στη νιότη τη μεθυστική της μέρας


    Μ’ ανθούς αβρούς μενεξεδένι’ αχτίδα
     Σαν ήλιος σαν ασπροχλιδή του φλοίσβου
    Ραίνει βουβά το λιγνοπρόσωπό σου

    Μάνα, στης πεθυμιάς σου τ’ ακρογιάλι
    Κρυφό ένα φως, μυριάνθιστο περβόλι
    Φέγγει στον ουρανό αυγές νυχτέρια


     Σαν του καημού τ’ αφράτο χελιδόνι
    Γίνου χρυσάφι στ’ ουρανού το λάδι
     Κι έλα γλυκιά, ζεστής αχτίδας χάδι…

     Αντώνης Περδικούλης


     Το ποίημα:ΜΑΝΑ,Νοσταλγικό-- Έλαβε έπαινο στον ποιητικό διαγωνισμό ΒΡΑΥΡΩΝΕΙΑ 2015 (Αρτέμιδα -Σπάτα).

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης