Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γρηγόρης Σακαλής







''Νοσταλγία''

Σκουριασμένες πόρτες εμπρός σου
σε χωρίζουν από το χθες
αναμνήσεις σκόρπιες μέσα στο νου
γλυκές
πικρές
πλημμυρίζουν την ψυχή σου
και κλαις
ένα κλάμα βουβό
κι ύστερα ξεσπάς
σαν μικρό παιδί
εικόνες σε σκεπάζουν
το σπίτι
το τραπέζι
το κρεβάτι
θυμάσαι
τα λόγια
τα φιλιά
τις αγκαλιές
ψιθυρίζεις
δυο-τρεις λέξεις
σαν προσευχή
μάταιη νοσταλγία σε τυλίγει
παγιδευμένος
δεν βλέπεις μια καινούργια ζωή

*Νοσταλγία:δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Απόπλους Σάμου τεύχος 63-64 Ανοιξη 2015
Γρηγόρης Σακαλής


''Στα κλειστά μπαρ''

Στα κλειστά μπαρ τις νύχτες
οι λέξεις περπατούν στα νύχια
πάνω στους πάγκους
τα αισθήματα τρέχουν και κρύβονται
πίσω απ τα μπουκάλια στο ράφι
τα χάδια τελειώνουν τα μισογεμάτα
ποτήρια στα τραπέζια
και οι ανάσες χορεύουν σφιχτό βαλς
μες στο σκοτάδι.

*Στα κλειστά μπαρ:δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Οροπέδιο τεύχος 14
Γρηγόρης Σακαλής

Art Fabian Perez









''Μερόνυχτα''

Νύχτες
γεμάτες θλίψη
συναγωνίζονται.

Το φεγγάρι
καθώς χάνεται
πίσω από τα σύννεφα
μας στέλνει
τελευταίο αποχαιρετισμό.

Το κενό της μέρας
η μικρότητά της
ερημώνουν την ψυχή
κι έρχεται η νύχτα
να κάνει το παιχνίδι της
σε γόνιμο έδαφος.

Σε ψάχνω
να σπάσουμε μαζί
τις πέτρες
τις αλυσίδες της σκλαβιάς
μα δεν σε βρίσκω πουθενά.


*Μερόνυχτα:πρώτη δημοσίευση στο Κόσκινο


Γρηγόρης Σακαλής


Art Fabian Perez




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».