Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


  •  ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ






    ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

    Σε μια λαμπρή
    συχνή γιορτή
    ξεφάντωναν κάθε τόσο
    οι πίκρες όλες
    στης θλίψης σου
    το Μέγα πανηγύρι...

    κι απροσκάλεστος
    ερχόταν πάντα ο πόνος
    χορεύοντας τρελά πάνω
    στο εύθραυστο των δακρύων
    μεθοκοπώντας γλυκά
    στο ξέσπασμα μέσα των λυγμών...

    ντυμένος επίσημα
    τιμούσε στο έπακρο την ψυχή σου
    με μια βαθιά υπόκλιση
    έναν όρκο αιώνιας πίστης
    και παντοτινής αφοσίωσης
    ως την ώρα της στερνής πνοής σου...

     Λίτσα Μοσκιού





    ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ





    <<Σκουριασμένα σήμαντρα>>


    βαρούν την Λευτεριά
    που σίγησε στα στήθη
    κι ο ήχος τους απόκοσμος
    τρομάζει στα περιβόλια
    τους ανθούς...
    κι όλοι τρέχουν πανηγυρίζοντας
    χωρίς να ξέρουν τι...
    κρατώντας σημαίες
    που δεν ανήκουν
    σε καμιά πια πατρίδα...
    Μονάχα ένας ήλιος
    κι ένα μάρμαρο λευκό
    απέμεινε στην ψυχή
    να θυμίζει κάτι από εκείνην..
    Αποκοιμήσαμε
    τον Μέγα θυμό
    στην αγκαλιά
    μιας δήθεν αξιοπρέπειας...
    Σσσσσσσσ!!!!
    Σωπάστε... μην τον ξυπνήσετε...

     Λίτσα Μοσκιού

           ***

    Οι δικές μου λέξεις
    είναι τόσο φτωχές
    που γυρνάνε ξυπόλητες...
    δεν ζητιανεύουν...
    κι αν είναι γυμνές...
    ποτέ τους δεν πάγωσαν...
    έχουν κουρνιάσει να ζεσταθούν...
    στην πιο ζεστή αγκαλιά...
    στην ψυχή σου...






    Μοσκιού Λίτσα
    (οι φωτογραφίες από το ίντερνετ)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης