Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

                                                   Federico Garcia Lorca
ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
(1898-1936)
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στο Φουεντεβακέρος,στην πλούσια πεδιάδα της Γρανάδας στις 5 Ιούνη 1898.Τον Ιούλη του 1936 δολοφονήθηκε από μια ομάδα αγνώστων,στις πρώτες μέρες του εμφυλίου πολέμου της Ισπανίας.Η δολοφονία έγινε,ως φαίνεται,στο  Βισνάρ,στους λόφους έξω απ’τη Γρανάδα,αλλά το πτώμα του(όπως προφητικά προείδε ο ίδιος) δεν βρέθηκε ποτέ:

…Ένιωθα πως θα με δολοφονούσαν.
Ψάχνανε τα καφενεία,τα νεκροταφεία και τις
                                                                    εκκλησιές,
Ανοίγανε βαρέλια και ντουλάπια,
Τσακίσανε τρεις σκελετούς να βγάλουν τα χρυσόδοντα.
Δε με βρήκαν.
Δε με βρήκαν ποτέ:
Όχι,Δε με βρήκαν




***



Γιατί να γεννηθώ ανάμεσα σε καθρέφτες;
Η μέρα με γυρωφέρνει,
Κι η νύχτα μ’ανανεώνει
Στ’άστρα της.





***



ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
(απόσπασμα)
Τραγουδάνε τα παιδιά
Στης νύχτας τη γαλήνη:
Γάργαρο ρυάκι
Βρύση χαδιάρικη!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ποια Θεία χαρά
Την καρδιά μου σκιρτά;


ΕΓΩ
Αντιλαλούν  καμπάνες
Στην καταχνιά χαμένες.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Άσε μας να τραγουδάμε
Στη μικρή πλατεία
Γάργαρο ρυάκι
 Βρύση χαδιάρικη!
Τι κρατάς στα χέρια σου
Τ’ανοιξιάτικα;

ΕΓΩ
Ένα ρόδο του αίματος
Κι ένα κρίνο

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Στο νερό βούτηξέ τα
Στου παλιού τραγουδιού.
Γάργαρο νερό
Βρύση χαδιάρικη!
Τι νιώθει το στόμα σου
τ’άλικο και διψασμένο;

ΕΓΩ
Τη γεύση των οστών
Του μεγάλου μου κρανίου.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Πιες το ήρεμο νερό
Του παλιού τραγουδιού.
Γάργαρο ρυάκι
Βρύση χαδιάρικη!
Γιατί πας τόσο μακριά
Απ’τη μικρή πλατεία;

ΕΓΩ
Πάω να ψάξω για μάγους
Και πριγκίπισσες!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ποιος σου’δειξε των ποιητών
Τη στράτα;

ΕΓΩ
Η βρύση και το ρυάκι
Του παλιού τραγουδιού




    ***
ΤΟΠΙΟ

Ο ελιόκαμπος
Ανοίγει και κλείνει
σαν μια βεντάλια.
Πάνω απ΄τον ελαιώνα
Είναι ένας ουρανός βαθύς
Και μια σκοτεινή βροχή
Παγωμένων αστεριών.
Σιμά στου ποταμιού τον όχτο,
Τρέμουν οι καλαμιές κι η σκοτεινιά.
Ο γκρίζος αέρας κυματίζει,
Οι ελιές,
Είναι γεμάτες
Σκουξίματα.
Ένα σμήνος
Αρπαχτικών πουλιών
Που κουνάνε τις μακρόφτερες
Ουρές τους στη σκιά.



***


ΧΩΡΙΟ


Πάνω στο γυμνό βουνό
Ένας γολγοθάς,
Καθάριο νερό
Κι ελιόδεντρα εκατόχρονα.
Μέσα απ΄τα σοκάκια
Άντρες με πανωφόρια,
Και στους πύργους
Ανεμοδείχτες γυρίζουν.
Ω,χωριό χαμένο,
Στην Ανδαλουσία του Θρήνου!
Φ.Γ.ΛΟΡΚΑ
Μετάφραση
ΜΑΡΙΟΣ ΛΑΕΡΤΗΣ


        

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».