Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

                                                   Federico Garcia Lorca
ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
(1898-1936)
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στο Φουεντεβακέρος,στην πλούσια πεδιάδα της Γρανάδας στις 5 Ιούνη 1898.Τον Ιούλη του 1936 δολοφονήθηκε από μια ομάδα αγνώστων,στις πρώτες μέρες του εμφυλίου πολέμου της Ισπανίας.Η δολοφονία έγινε,ως φαίνεται,στο  Βισνάρ,στους λόφους έξω απ’τη Γρανάδα,αλλά το πτώμα του(όπως προφητικά προείδε ο ίδιος) δεν βρέθηκε ποτέ:

…Ένιωθα πως θα με δολοφονούσαν.
Ψάχνανε τα καφενεία,τα νεκροταφεία και τις
                                                                    εκκλησιές,
Ανοίγανε βαρέλια και ντουλάπια,
Τσακίσανε τρεις σκελετούς να βγάλουν τα χρυσόδοντα.
Δε με βρήκαν.
Δε με βρήκαν ποτέ:
Όχι,Δε με βρήκαν




***



Γιατί να γεννηθώ ανάμεσα σε καθρέφτες;
Η μέρα με γυρωφέρνει,
Κι η νύχτα μ’ανανεώνει
Στ’άστρα της.





***



ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
(απόσπασμα)
Τραγουδάνε τα παιδιά
Στης νύχτας τη γαλήνη:
Γάργαρο ρυάκι
Βρύση χαδιάρικη!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ποια Θεία χαρά
Την καρδιά μου σκιρτά;


ΕΓΩ
Αντιλαλούν  καμπάνες
Στην καταχνιά χαμένες.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Άσε μας να τραγουδάμε
Στη μικρή πλατεία
Γάργαρο ρυάκι
 Βρύση χαδιάρικη!
Τι κρατάς στα χέρια σου
Τ’ανοιξιάτικα;

ΕΓΩ
Ένα ρόδο του αίματος
Κι ένα κρίνο

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Στο νερό βούτηξέ τα
Στου παλιού τραγουδιού.
Γάργαρο νερό
Βρύση χαδιάρικη!
Τι νιώθει το στόμα σου
τ’άλικο και διψασμένο;

ΕΓΩ
Τη γεύση των οστών
Του μεγάλου μου κρανίου.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Πιες το ήρεμο νερό
Του παλιού τραγουδιού.
Γάργαρο ρυάκι
Βρύση χαδιάρικη!
Γιατί πας τόσο μακριά
Απ’τη μικρή πλατεία;

ΕΓΩ
Πάω να ψάξω για μάγους
Και πριγκίπισσες!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ποιος σου’δειξε των ποιητών
Τη στράτα;

ΕΓΩ
Η βρύση και το ρυάκι
Του παλιού τραγουδιού




    ***
ΤΟΠΙΟ

Ο ελιόκαμπος
Ανοίγει και κλείνει
σαν μια βεντάλια.
Πάνω απ΄τον ελαιώνα
Είναι ένας ουρανός βαθύς
Και μια σκοτεινή βροχή
Παγωμένων αστεριών.
Σιμά στου ποταμιού τον όχτο,
Τρέμουν οι καλαμιές κι η σκοτεινιά.
Ο γκρίζος αέρας κυματίζει,
Οι ελιές,
Είναι γεμάτες
Σκουξίματα.
Ένα σμήνος
Αρπαχτικών πουλιών
Που κουνάνε τις μακρόφτερες
Ουρές τους στη σκιά.



***


ΧΩΡΙΟ


Πάνω στο γυμνό βουνό
Ένας γολγοθάς,
Καθάριο νερό
Κι ελιόδεντρα εκατόχρονα.
Μέσα απ΄τα σοκάκια
Άντρες με πανωφόρια,
Και στους πύργους
Ανεμοδείχτες γυρίζουν.
Ω,χωριό χαμένο,
Στην Ανδαλουσία του Θρήνου!
Φ.Γ.ΛΟΡΚΑ
Μετάφραση
ΜΑΡΙΟΣ ΛΑΕΡΤΗΣ


        

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης