Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                               




 Στρατής Παρέλης

Εκεί που έχασες μια ξαφνική ευχή….




Κάπου εκεί ξύπνησα. Έβρεχε. Τόση χειμωνιάτικη έμπνευση
μέσα στο καλοκαίρι. Άκουσα. Τίποτα δεν ακούγονταν.
Κάθε στάλα μεγάλωνε το μαρτύριο του ευκαλύπτου.
Κάθε στάλα μια αιώνια επιστροφή
Σ’ αυτό που θα ‘λεγες, ανυπαρξία.
Νομίζω, σφάλλουν οι ψυχές μας να λυπούνται για όλα.
Νομίζω πρέπει να δουλεύει υπερωρίες η γομολάστιχα.
Είναι ελάχιστο αυτό που ανήκει στην χαρά
Άκουσα. Τίποτα δεν ακούγονταν ίδιο.
Πήγαινε για ξημέρωμα.
Ο τρύπιος ουρανός, όπως μια τσέπη του παντελονιού ενός γίγαντα,
άφηνε σταθερά να πέφτουν
νομίσματα άστρα πάνω στο βρεγμένο χώμα.
Εκεί που έχασες μια ξαφνική ευχή….

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης