Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
                                                         

Στρατής Παρέλης

ΕΠΩΑΖΟΝΤΑΣ ΘΛΙΨΗ..


Οία 1..

Πέταλο λίθου καμένο, ανάσα του σπλάχνου της γης-
ξημέρωσε λάβα η όψη σου
πάνω στα βράχια,
στρώσεις στρώσεις
κι εσύ
αποκάτω
σκιρτάς με καρδιά
κοσμογονικής πυρακτώσεως νησίδα
καταποντισμένη, ζωσμένη
της θάλασσας το σφιχτό σκούρο ζωνάρι.
Οία γυμνή να παραδέρνει στους ανέμους
χώρα για να καταλαβαίνω την γεωγραφία μου
απ’ αρχής
σκληρή ομιλούσα πρωτόγονα χώρα.
Οικισμοί σαν λευκοί οδόντες
παράθυρα στην βορινή μανία- τοπίο
αυστηρό
σαν η αλήθεια σου·
μάνητα ηφαιστειακή
του πλανήτη.
Είδα την ανατολή να σκίζει τον ορίζοντα
σαν ένα τραπεζομάντιλο που το ραμφίζουν
χιλιάδες σπουργίτια
φωλιάζοντας μες τις πτυχές του ανέμου.
Κι η Σαντορίνη
απιθωμένη μες την χούφτα του πελάγου
ξεκολλημένη από τον ορεινό κορμό
της γης και της έξαψης.
Τρέμει σαν ένα αποδημητικό πουλί που δοκιμάζει
να το σώσουν, τα φτερά του…

                                   Οία  21.3.2013







Οία 2..


Ψηλά μες τον αέρα
ο ουρανός ακυρώνει όλο το έντυπο υλικό μου·
Λικνίζονται δέντρα, φυσά δυνατά
και περισσότερο γίνεται η επιθυμία ελευθερία.
Συγχορδίες αόρατες μουσική συνθέτουν που φτάνει ως το πέρα γαλάζιο.
Ερείπιο η μνήμη, η ύλη ερείπιο.
Παφλάζουν κύματα και φτάνουνε ως το γλυκό πρωί.
Η γεωλογία θα ξέρει για όλα να μου πει και όταν την ρωτώ
μου απαντά με επιστρώσεις
πιο σκούρες πιο ανοιχτόχρωμες πιο μπλάβες
όπως ο ηφαιστειακός της πόνος αρχικά
είναι μια αμίλητη μετά
κοσμογονική στέρφα πέτρα.

                                               Οία, Σαντορίνη  22.3.2013 


Οία 3

Κόκκινη πέτρα της λάβας και μαύρη πέτρα της λάβας
λίθινο κουφάρι
απλωμένο παντού,
σαν εμετός
από τα σπλάχνα της γης-

Αυτό που λέω το παρασέρνει ο άνεμος
ως την σκοτεινή καλντέρα
και το ανασυνθέτει ο ήλιος
ανυπόταχτος με την γραμματική του
που ξεκινά να σπάζει όπως καρυδότσουφλα
τα ένρινα.

Οία στον βρόντο του Βοριά
Οία ξεπνοïσμένη
κι όταν την νύχτα ανάβουν τα φώτα σου
μυστηριακή, της κατάνυξης Οία..

Στο φεγγάρι σχίζουν τα κρόσσια τους τα άστρα
φυσάει παγερός αέρας
ζορίζονται οι πελαγίσιες
ανάσες-  πνίγουν το στήθος- στενά
η Άνοιξη, για να επικρατήσει, μαλώνει..

Κι η Σαντορίνη ηφαίστειο τέκνο
κανοναρχεί την αρχαία της θύμηση
πιο μικρή από καταποντισμένο πουλί
που στένεψαν
δαγκωμένα από λάβα
τα τσαλακωμένα φτερά του…

                                                22.3.2013









Να κλαις γιατί οι μέρες τελειώνουν
Να κλαις γιατί γερνάμε
Να ακούς την σιγανή φωνή που τα άστρα πέμπουν
Μέσα στην νύχτα
Για σένα
Που αγαπάς τα μυστικά του σύμπαντος
Και ζεις με γενναία καρδιά.
Να κρίνεσαι για όλα σου να μην κρίνεις
Να χαρίζεσαι γενναιόδωρα
Στο φως, να σπαταλιέσαι
Ανάμεσα ξύπνο και ύπνο
Τιθασεύοντας
Ένα δυσεύρετο λόγο
Πλημμυρισμένο φωνήεντα
Του Θεού
Να είσαι ευλαβικό παιδί που φίλησε
Το εικόνισμα της Παναγιάς
του όρθρου
Και λύθηκε
με αγιοσύνη η μιλιά του..


                                         Οία 22.3.2013




Ψυχούλα τοσοδούλικη
Τριανταφυλλένιο μου χάος
Στον κήπο μέσα περπατάς
Κι η ανατολή με σκέπει.

Νοτιάδες με χαϊδεύουνε
Κι εκείνος ο εξίσου
Θεριακλής άοκνος Ζέφυρος.

Σε σκέφτομαι κι απουσιάζω
Απ’ όλες τις πραγματικότητες.

Γίνεται η ζωή σαν σήριαλ στην TV´
Παντού αν το καλοσκεφτώ, πονάω-
Έχει ο έρωτας ανεξόφλητο χρέος.

Κι όσο σε πλησιάζω,
τόσο καίγομαι..

                                      Οία  22.3.2013






Θηρασία..


Πέφτουν τα βράχια όπως πέφτει ο άνεμος
Όπως πέφτει το ιερό μαύρο σεντόνι
Της νύχτας
Όπως πέφτει το φεγγάρι
Με τα φαγώματά του τριανταφυλλένια
Και απλώνει το βελούδο του πα’ στα νερά.
Στον ύπνο κουρνιάζουν όνειρα πουλιά
Η ηχώ απ’ της ψυχής σου το νεράκι
Γάργαρη ώρα στα ρηχά του ήσυχου βραδιού.
Τσακμάκι πέτρας που κρύβει την λάβα της
Αιώνες τώρα· ντόμινο
Ενός μακρινού θανάτου.
Σκοτεινιάζουν οι θάλασσες
Σαν ύφαλος που του εκλάπη η φωνή
Κι ορμώμενος μπροστά, πολλά τυρβάζει.
Κατακρημνίζονται οι ανέστιοι λίθοι
Και κοκκινωποί και μαύροι ανθίστανται
Στης ασωτίας των καιρών την κιβωτό.
Θηρασία αρχέγονα έωλη χώρα…

                                             Οία 23.3.2013 










Του εαυτού…

Πεταλούδα υπεκφυγή     μέσα στον ήλιο της μέρας.
Πετά ανέκφραστη περιφρονώντας
την ζωή και τον θάνατο.
Ενώ εγώ είμαι ήδη ο νεκρός που θα γίνω
Ντυμένος λέξεις σάβανα και ωραιοποιημένες ιδέες
Ντυμένος γιορτινά για να με κλάψει η μητέρα μου
Με τρανταχτά μοιρολόγια.
Σε ποιόν θα λείψω- χόρτασα κουρασμένα μεροκάματα
Στο τέλος κουράστηκα αλήθεια κι εγώ.
Τα μάτια μου αλληθωρίζουν
Προδίδουν την εικόνα, είναι ψεύτης ο αμφιβληστροειδής
Με τυραννά μια επιπεφυκίτιδα
Με τυραννούν οι αμφιβολίες
Έχω ψυχολογία ναυτιλλομένου
Που τον φοβίζει ο αυριανός καιρός.
Αναχωρώ απ’ την αγρύπνια μου
Ανταποκρίνομαι στους βορινούς ανέμους
Έχω μέσα μου θάλασσα
Διαβάζω και βαριεστημένα ξεφυλλίζω
την εφημερίδα.
Δημοκράτης δεινός, ειλικρινής τα μάλα
Πνίγομαι να ψαρέψω μια λεξούλα κατά πως την θέλω
Κι όσο περνάει ο καιρός νίπτω τας χείρας μου
Μιας και απ’ ό,τι μ’ ενοχλεί τίποτα δεν κατάφερα να διορθώσω..

                                           Σαντορίνη η 23.3.2013 







Όλα όσα λέω είναι η αλήθεια που γεννάει το μελάνι μου κι εγώ
την θέλω πιο απλοϊκή και πιο απλοϊκή.
Ένας χωριάτης μες τα σύνορα
της θαμπής πρωτεύουσας.-
Έτσι έζησα κι αυτοί που με γνωρίζουνε θα το αναγνωρίσουν.
Πετάει ο νους, η φαντασία απαγκιστρώνεται
Και κινούν όλα να γίνουν απίστευτος κόσμος.
Αγάπησα πλοκή του μύθου όταν η ιστορία τον μετουσιώνει
Νόημα δίδαγμα.
Και θέλησα από την ποίηση τα ωραία ψωμιά της
Όπως μοσχοβολάνε το πρωί
Κι αναστατώνεται πεινασμένος ο κόσμος.
Η θρέψη έρχεται από του σίτου την αιωνιότητα-
Αρχέγονο αγαθό ρίζα στην γη του στέρνου του Θεού…

                                                                  23.3.2013 











Είναι το φως που έχω και μ’ ακολουθεί
σαν ένα ρήμα εγκάθετο.
Ταξίδεψα μες την ανάγκη
της επιβίωσης- μου διανοίχτηκαν δρόμοι
σκληροί.
Αλλά τα μάτια μου χόρτασαν εικόνες
και ο χρόνος επάνω μου αποσάρθρωσε το ρολόι του.
Αγκύλη σκοτεινή της νύχτας, στίχους ωραίους μου έδωσες-
κι οι θάλασσες έπλασαν το είδωλο
των λέξεων το τρανό.
Προσέγγισα τρόπων της αναζήτησης το φαρμάκι και πικραθήκαν
τα σπλάχνα μου.
Δαιμονικέ αέρα, λύσε τα μάγια σου
κι άσε με να σε καταλάβω που ένα κοπίδι γίνεσαι
που τέμνει την δική μου σιωπή.

                                                          Πάρος 26.3.2013 





Τίποτα μην σώσεις, άστα όλα να χαθούν
Στην χοάνη της νύχτας, εκεί
Που το γέλιο της θάλασσας πνίγει
Τον συντελεσμένο ενεστώτα τους.
Αυτός είσαι που είσαι αδιαφόρετα όλοι
Που σε απαρτίζουν αυτοί.
Διδάσκουν οι μέρες υποταγή, η ζωή
Ρηχή, επιθυμεί την οντότητα· φέρε
Την αντίστασή σου εκεί
Που οι ποιότητες μιλάνε· βάφοντας
Χαρούμενη την όψη της ηθικής· ζώντας
Την αλληγορία της Άνοιξης. Έρχεται
Και κρεμάται επί ξύλου ο Μάρτιος.
Στα πλήκτρα ανακαλύπτω μια επικοινωνία φευγαλέα-
Όπως ο αέρας, η σκέψη ή η ξαφνική βροχή..

                                   Πάρος 26.3.2013 










Εγώ…

Τετράδιο της σιωπής και της ομιλίας…
Σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου εκεί
Που οι λέξεις δεν μ’ αφήνουν καθεύδω
Κι αναζητώ του νοήματος και μιας κοσμογονίας το τρόπαιο.
Μ’ έναν φακό η ώρα τρεις και κάτι
Φαντασία μου πού με πάς; Κι η νύχτα
Με μια βαριά σκιά η νύχτα
Είναι ένα άρμα που κυριαρχεί στον ουρανό.
Δακρύζω· είναι η ησυχία απόχη
Που πιάνω με αυτήν λεκτικά ασημωμένα λαυράκια.
Έγραψα την αλήθεια μου επάνω
Στο κέλυφος της αστραπής κι εκείνο
Έσκασε και η λάμψη
Εχάθη
Παρασέρνοντας την βροντή της ψυχής έως
Τα λιβάδια του πυρρού γαλαξία.
Λεξιλόγια που σεβάστηκαν τον άνεμο
Λεξιλόγια πληθωρικά. Ζητούσα πάντα τις απλότητες
Την φαντασμαγορία των λουλουδιών κι εκείνο
Που διαφεύγει πάντα όσο κι αν θέλεις την αλήθεια.
Με δίδαξε ελευθερίες ο Σικελιανός και ελληνικότητα
Πίκρα ο Σεφέρης
Γυμνή ως το κόκαλο
Και λυρικές εντάσεις ο Ελύτης. Έχω
Δεχτεί του Καζαντζάκη τις ανηφοριές
Το φως της μέρα είδα
Μελετώντας τον οίστρο των λαϊκών ανθρώπων όταν γίνονται
Εντολοδόχοι του θεού.
Και τώρα εγώ ο ζυμωμένος με εικόνων μάγια και βιβλίων τα όνειρα έρχομαι
Εξαγνισμένος μέσα στην βαριά σιωπή και μ’ ένα
Μολύβι αδρό που βοηθάει να απλώσω γύρω μου
Τους καθαρμούς, την ψυχή να αγγίξω
Του όρθρου, το λίγο φως
Που φέρνει το χάραμα και μένω
Εκστατικός μπροστά σ’ αυτό το εικόνισμα από ροδαλό
Καθαρό φως που η μέρα μου φέρνει
Ως τα κλειστά από ευχαρίστηση και γλύκα βλέφαρά μου..

                                                    Πάρος  27.3.2013  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …