Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Dhimitër Kokaveshi
ΣΚΙΤΣΟ.

Στο σκοτεινό φόντο και σήμερα οι ακτίνες,… ισχυρές.
Ισχυρές, σε δώσεις συμβιβασμών δεν την κάλυπταν και αντιδρούσε να φορέσει τη καρδιά της.
Την καρδιά της πώς να την σύγκρινε σε σύμβολα σαν ένα είδος χαρτάκι αναγνώρισης πιστοποιητικού γεννήσεως γεμάτο… αδιαφορίες του χαρακτήρα, δεν την έντυναν.
Κι όμως, προσπαθούσε ακολουθώντας πάνω στα δήθεν της… αδιαφορίες, συναντούσε στους ρυθμούς και τα περίεργα συντηρητικά της ζωής.
Μα τόσο, τόσο πιεστικά αυτά, παραμένουν;...
Παραμένουν, σε ρίγους, κι αυτή... τους άντεχε σαν ένα μάθημα της ρουτίνας.
Ποτέ δεν προσπάθησε να αντιδρούσε στις αδιαλλαξίες της κι έτσι, έψαχνε δήθεν σε σύμβολα της ζωής, κι ας δεν την εκφράζουν οι προσποιήσεις όμως, την άγγιζαν,… σε ψύξεις.
Ωχ!... Αυτές, επιβάλλονται των τιμωριών!... …
Έτσι την έντυνε αυτή την ψυχή της, πάνω σε ποτάμια, τιμωριών σκορπούσε και νανούριζε τις τρικυμίες…
Δεν ξέρω αν πνίγονταν η, πνίγοντας... την σκέψη, την οδηγούσε σε ταξίδια, άπειρα και οι σκέψεις, φορτωμένες τις κουβαλούσε πάνω στα κύματα, τις περιτύλιγε και τις φορούσε οδηγώντας σε λανθασμένες ασκήσεις του χρόνου αυτό το ναι!…
Δεν έδενε ούτε με το σώμα μα ούτε της ψυχής της.
Προσποιούταν να μη δημιουργήσει αξιόπιστους συμβιβασμούς και ανησυχούσε στην προσφορά, να ξεκινήσει!…
Με το φως της σκέψης του;!...
Δεν ακολουθούσε και η στενοχώρια;…
Η στενοχώρια, πάντα αξιόπιστη της ανεπάρκειας προς τη στοργή μυστηριωδώς που ούτε οι νύχτες, ούτε οι νύχτες δεν την γέμιζαν μόνον, εκφραζόταν!...Σε εκβιασμούς.
Οι αλήθειες του!...
Ηλιόλουστές κι όμως τις τρόμαζαν τις υποκριτικές ασάφειες και το ψέμα, δε συνεισφέρει του έρωτα, ένιωσα,… τα λάθη μαζί της, να τα προδίδω.
Θυμάσαι!... Δεν ξέρω αν… θυμάσαι τις λίγες στιγμές!... Σύνορα.
Σύνορα σε νόημα και νόμισμα αξίας, δεν θεώρησα ούτε νόμιζα πως η γεύση δρα, στο νου και τη γλώσσα με τον ίδιο παρανομαστή, μη τα βαφτίσεις.
Ενέργειες και αποτέλεσμά θυσίας η αγάπη,... κρατά, και μη την πνίγεις.
Σε φόβους, δεν ζει ο έρωτας!... Λίγο έρωτας!...
Ιδανικός.
Ιδανικός να ανάψει στις σπίθες της, περίμενε να εκραγούν του σύμπαντος οι καταιγίδες παράγουν,… κεραυνούς.
Οι κεραυνοί!...
Φώτιζαν μόνον τις στιγμές σε διάθεση των κεραυνών μη, μη περιμένεις να διαπερνάς μόνον μαζί τους στα σκοτάδια.
Μαζί τους, φωτίζονται σκοτάδια όμως ποτέ, οι κεραυνοί... δεν τα ξεκρέμασαν σε φωτεινότητες στιγμές, ας παίρνουν λίγο, λίγο… φως καλλιεργημένο του μύθου δεν προσαρμόζουν μόνο το γκρίζο.
Γκρίζες στιγμές, σε γκρίζες σκέψεις,... μη φοράς.
Τοπία στενά του έρωτα οι κεραυνοί,… αντίπαλοι, δεν ρύθμιζαν μόνον επαναφόρτιζαν κοπιαστικά το δώρο τους.
Το μεγαλείο του!... Θάμπωσε τον κόσμο, σε αξιώσεις και υποταγές, τις μάζευέ σαν ένα εξάρτημα της ψυχής τους, το φορούσαν ανοιξιάτικα, σε κάθε έργο και επίτευγμα της ψυχής, η έκφραση.
Η έκφραση, σε κλειστώ χώρο... ελευθερίων όπως...
Οι επιστροφές και το άνοιγμα προς το πέλαγος που επικύρωναν, ταξίδια με το κύμα κι αυτή, κουβαλούσε πάνω της κάθε εξέταση επανερχόμενη, αυτός δεν της εξέταζε.
Δεν εξετάζω πετρώματα απ της ψυχής ντυμένα σε λευκά, αυτά, επανορθώνουν, το κάθε προηγούμενο, δεν αναστήνει.
Ωρίμασε στη σκέψη του αυτός, μαζί της,… άγγελος στο έντονο συναίσθημα κυριαρχούσε,… άνασσα.
Dhjk©05-06-2015

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης