Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Dhimitër Kokaveshi
ΣΚΙΤΣΟ.

Στο σκοτεινό φόντο και σήμερα οι ακτίνες,… ισχυρές.
Ισχυρές, σε δώσεις συμβιβασμών δεν την κάλυπταν και αντιδρούσε να φορέσει τη καρδιά της.
Την καρδιά της πώς να την σύγκρινε σε σύμβολα σαν ένα είδος χαρτάκι αναγνώρισης πιστοποιητικού γεννήσεως γεμάτο… αδιαφορίες του χαρακτήρα, δεν την έντυναν.
Κι όμως, προσπαθούσε ακολουθώντας πάνω στα δήθεν της… αδιαφορίες, συναντούσε στους ρυθμούς και τα περίεργα συντηρητικά της ζωής.
Μα τόσο, τόσο πιεστικά αυτά, παραμένουν;...
Παραμένουν, σε ρίγους, κι αυτή... τους άντεχε σαν ένα μάθημα της ρουτίνας.
Ποτέ δεν προσπάθησε να αντιδρούσε στις αδιαλλαξίες της κι έτσι, έψαχνε δήθεν σε σύμβολα της ζωής, κι ας δεν την εκφράζουν οι προσποιήσεις όμως, την άγγιζαν,… σε ψύξεις.
Ωχ!... Αυτές, επιβάλλονται των τιμωριών!... …
Έτσι την έντυνε αυτή την ψυχή της, πάνω σε ποτάμια, τιμωριών σκορπούσε και νανούριζε τις τρικυμίες…
Δεν ξέρω αν πνίγονταν η, πνίγοντας... την σκέψη, την οδηγούσε σε ταξίδια, άπειρα και οι σκέψεις, φορτωμένες τις κουβαλούσε πάνω στα κύματα, τις περιτύλιγε και τις φορούσε οδηγώντας σε λανθασμένες ασκήσεις του χρόνου αυτό το ναι!…
Δεν έδενε ούτε με το σώμα μα ούτε της ψυχής της.
Προσποιούταν να μη δημιουργήσει αξιόπιστους συμβιβασμούς και ανησυχούσε στην προσφορά, να ξεκινήσει!…
Με το φως της σκέψης του;!...
Δεν ακολουθούσε και η στενοχώρια;…
Η στενοχώρια, πάντα αξιόπιστη της ανεπάρκειας προς τη στοργή μυστηριωδώς που ούτε οι νύχτες, ούτε οι νύχτες δεν την γέμιζαν μόνον, εκφραζόταν!...Σε εκβιασμούς.
Οι αλήθειες του!...
Ηλιόλουστές κι όμως τις τρόμαζαν τις υποκριτικές ασάφειες και το ψέμα, δε συνεισφέρει του έρωτα, ένιωσα,… τα λάθη μαζί της, να τα προδίδω.
Θυμάσαι!... Δεν ξέρω αν… θυμάσαι τις λίγες στιγμές!... Σύνορα.
Σύνορα σε νόημα και νόμισμα αξίας, δεν θεώρησα ούτε νόμιζα πως η γεύση δρα, στο νου και τη γλώσσα με τον ίδιο παρανομαστή, μη τα βαφτίσεις.
Ενέργειες και αποτέλεσμά θυσίας η αγάπη,... κρατά, και μη την πνίγεις.
Σε φόβους, δεν ζει ο έρωτας!... Λίγο έρωτας!...
Ιδανικός.
Ιδανικός να ανάψει στις σπίθες της, περίμενε να εκραγούν του σύμπαντος οι καταιγίδες παράγουν,… κεραυνούς.
Οι κεραυνοί!...
Φώτιζαν μόνον τις στιγμές σε διάθεση των κεραυνών μη, μη περιμένεις να διαπερνάς μόνον μαζί τους στα σκοτάδια.
Μαζί τους, φωτίζονται σκοτάδια όμως ποτέ, οι κεραυνοί... δεν τα ξεκρέμασαν σε φωτεινότητες στιγμές, ας παίρνουν λίγο, λίγο… φως καλλιεργημένο του μύθου δεν προσαρμόζουν μόνο το γκρίζο.
Γκρίζες στιγμές, σε γκρίζες σκέψεις,... μη φοράς.
Τοπία στενά του έρωτα οι κεραυνοί,… αντίπαλοι, δεν ρύθμιζαν μόνον επαναφόρτιζαν κοπιαστικά το δώρο τους.
Το μεγαλείο του!... Θάμπωσε τον κόσμο, σε αξιώσεις και υποταγές, τις μάζευέ σαν ένα εξάρτημα της ψυχής τους, το φορούσαν ανοιξιάτικα, σε κάθε έργο και επίτευγμα της ψυχής, η έκφραση.
Η έκφραση, σε κλειστώ χώρο... ελευθερίων όπως...
Οι επιστροφές και το άνοιγμα προς το πέλαγος που επικύρωναν, ταξίδια με το κύμα κι αυτή, κουβαλούσε πάνω της κάθε εξέταση επανερχόμενη, αυτός δεν της εξέταζε.
Δεν εξετάζω πετρώματα απ της ψυχής ντυμένα σε λευκά, αυτά, επανορθώνουν, το κάθε προηγούμενο, δεν αναστήνει.
Ωρίμασε στη σκέψη του αυτός, μαζί της,… άγγελος στο έντονο συναίσθημα κυριαρχούσε,… άνασσα.
Dhjk©05-06-2015

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …