Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


                                                 




Ποίηση Morfeas


Έκπτωτος Άγγελος

Κάθε νέα αρχή 
   έρχεται από κάποιο απαρχές τέλος. 
       Κάθε φορά που θα με σκοτώσει, 
           έχω γεννηθεί ξανά. 
 Είμαι η δύναμη του σύμπαντος, 
    και η ευθραυστότητα της ζωής. 
         Είμαι πνοή που δίνει μορφή, 
            και η σκέψη που δίνει ουσία. 
Είμαι η ομορφιά της αιώνιας αγάπης, 
    και η ασχήμια του  μίσους. 
        Είμαι η θεότητα της γέννησης, 
            και η αποστροφή του θανάτου. 
Είμαι το σκοτάδι της νύχτας 
    και το φως της ημέρας
        Είμαι η ενσάρκωση της ευχαρίστησης, 
            και η φινέτσα του πόνου.  
 Είμαι το Α και το Ω.
    Είμαι ότι υπήρξε, 
        και όλα αυτά που θα είναι ποτέ.
         
 Είμαι θεότητα 
Είμαι των Ασωμάτων φωνή.
 Ένας έκπτωτος άγγελος

                                                Ένας έκπτωτος άγγελος






Morfeas


                                          Αναζητώντας τη δική μου Βαλχάλα..-απόσπασμα-


Αναζητώντας τη δική μου Βαλχάλα..
Τα πάθη μας δεν σταματούν ποτέ;
     Κοιτάζω πίσω τη ζωή μου 
           μέσα από μια ομίχλη
                  Σκέψεις του παρελθόντος,
                          σ'ένα μπερδεμένο παρόν..
Μια περιπλάνηση στο σκοτάδι,                                                    
     ψηλαφώντας,
           για μια αναλαμπή ελπίδας.
                  Προσπαθώντας σκληρά 
                          να κρύψω τη μελαγχολία μου.
Εάν αυτοί οι τοίχοι θα μπορούσαν να μιλήσουν,
     θα γνωρίζατε για τους φόβους μου,
           για όλες εκείνες τις νύχτες μου 
                  τότε που ούρλιαζα για βοήθεια,
                          για όλα τα νεκρά τα δάκρυα μου.
                
Η επίφοβη αλήθεια συγκεντρώθηκε 
     σε μια διάρκεια ζωής
           καταδικάστηκε για μια αιωνιότητα 
                  συνειδητοποιώντας το πολύ αργά.
Κουράστηκα 
    Κλείνω τα μάτια μου 
        Κι εύχομαι, ξαναελπίζω 
             Πεθαίνω κι ανασταίνομαι 
                  για να πεθάνω ξανά 
                      ονειρευόμενος την ανάσταση μου 
                           αιωρούμενος στη γαλήνη! 
                                Αναζητώντας τη δική μου Βαλχάλα.

                                                   

Morfeas



Η Κλεψύδρα του Χρόνου




Η Κλεψύδρα του Χρόνου

Καθώς η ομίχλη πέφτει εκεί έξω
τα σύννεφα ξεσπούν και
οι ουρανοί ανοίγουν!
Το φιλντισένιο φεγγάρι θα χαθεί για
πάντα στην αφρισμένη θάλασσα.

-Οι επιλογές που θα κάνουμε απόψε,
θα κυματίζουν στους αιώνες,
αλλάζοντας μοίρες και πεπρωμένα.

Θέλω να δω λόγια.. να σφυρηλατούνται
κόντρα στα καπρίτσια των θεών
των πολιτικών,των εγκληματιών.
αν και πολλές φορές 
δεν μπορείς να τους διαχωρίσεις.

Ένας αγώνας μεταξύ
του παρόντος και του παρελθόντος
σε μάχη μέχρι θανάτου υπό
τους ήχους της αρένας.
Οι δρόμοι της Ρώμης θα είναι βρεγμένη
με δάκρυα για την απώλειά σου.

Οι ουρανοί θα σχιστούν με την ηχώ του ονόματός σου!
σαν μακρινή βροντή που προμηνύει θύελλα αίματος
μοιρολόι θα έχω υψώσει

-Οι αναμνήσεις του χρόνου που
πέρασα μαζί σου θα σβήσουν 
στη σκέψη ότι θα σε χάσω.
Λόγος αρκετός για να πνίξει και
τους δυο μας στα δάκρυα.
Μακάρι οι Θεοί να γύριζαν τον ήλιο πίσω..
υπό το βάρος της αλαζονείας τους.

Ζούσαμε σε ένα όνειρο
Και τώρα πρέπει να ξυπνήσουμε
Ήμασταν μια αχτίδα φωτός σε ένα κόσμο..
βυθισμένο στη σκιά.
Σπάνια το παρελθόν είναι
έτσι όπως το θέλουμε.

-Το μέλλον μένει να το δούμε..
Δέχομαι την μετ αθάνατο ζωή,
έχοντας γνωρίσει την αγάπη μια θεάς
Αποδέξου το παρόν.. 
βγάλε όλες τις έγνοιες
από το μυαλό σου.

Αφέσου στην κλεψύδρα του χρόνου.


Όσο η κλεψύδρα θα αδειάζει
Η ζωή θα ξετυλίγεται μπροστά σου.
βαδίζοντας αργά προς τον θάνατο.
θα μνημονεύεσαι για πάντα.

-Όλοι βαδίζουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Μόνο η διάρκεια του ταξιδιού διαφέρει.

Ας το υποδεχτούμε μαζί
μ'ένα μικρό χαμόγελο και μάτια γεμάτα αταξίες.

Κι ας δείξουμε ότι δεν φεύγουν όλοι ήσυχα 
από τον κόσμο αυτό.

http://themorfeas.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html


Μην χύσετε ούτε δάκρυ.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη..
ως ελεύθερος άνθρωπος.




Morfeas

Morfeas
Ραντεβού στη Νύχτα των Ονείρων

Ο λόγος, η λογική μου, 
    ω, κι αυτό είναι τραγικό,
        όπως η λεπτή άμμος 
           που τρέχει μέσα από τα χέρια μου.

Ακούω το γέλιο σου με τον άνεμο.
    σε αυτή τη θυελλώδη νύχτα.

Έχω πάει σε όλο τον κόσμο 
    ζητώντας στο δρόμο μου κάτι..
        αλλά κανείς δεν μπορεί να μου πει
            που βρίσκεται, αν είναι πάνω, 
                κάτω ή απλά στο έδαφος.

Έχω ψάξει τους ωκεανούς,
    τα ποτάμια και τις θάλασσες
        αναζητώντας κάτι 
            που είναι τόσο ξεχωριστό.

Η αναζήτησή μου δεν ήταν μάταιη.
    Αν και ήμασταν άγνωστοι μέχρι τώρα.
        Είμαστε η επιλογή των αστεριών  
            και η συνωμοσία του σύμπαντος.            

Ραντεβού στη νύχτα των ονείρων
    κάτω από φεγγαρόλουστο ουρανό,
        Διαταράσσοντας την ισορροπία του σύμπαντος       
            μέσα από ποταμούς συναισθημάτων!




                Morfeas
Ονείρων Ξεθώριασμα

Αν τα όνειρα είναι αναμνήσεις  
Και οι μνήμες είναι τα όνειρα 
Τότε πού είναι η πραγματικότητα 
που ψάχνω?
Από ό,τι φαίνεται 
είναι σαν να μη καταλαβαίνω τίποτα
Και αυτός που δεν καταλαβαίνει τίποτε 
δεν ξέρει τίποτα

Αυτό το ξεθώριασμα  ονείρων
    και έτσι είναι οι αναμνήσεις μου
         Θα συνεχίσω να προσπαθώ να παρατάσσω 
               τα κομμάτια επάνω μου
                   Αλλά, έχω φτάσει μαραζωμένος στη άβυσσο

Για άλλη μια φορά δε καταλαβαίνω τίποτα
Και αυτός που δεν καταλαβαίνει..
Τα όνειρά μου είναι τώρα θολά.
     
Και έτσι είναι κι οι αναμνήσεις μου
     Προσπαθώ να θυμηθώ τι έχω κάνει
           Αλλά όλα αυτά είναι απλώς μια θαμπάδα 
                 Και πάλι τίποτε δεν καταλαβαίνω..

Αυτά τα όνειρα πλησιάζουν στο τέλος τους 
     Και έτσι είναι οι αναμνήσεις μου
          Το φως είναι το ξεθώριασμα
               Και το σκοτάδι αρχίζει να με πνίγει
                    Δεν καταλαβαίνω τίποτα..

Τα όνειρά μου έχουν επιτέλους τελειώσει
    Κι οι αναμνήσεις μου.. 
         έχουν όλα εξασθενίσει
              Τελικά καταλαβαίνω τι δεν μπορούσα να δω 
                   Αυτές οι μνήμες και τα όνειρα 
                        δεν ήταν ποτέ πραγματικά 
                             Δεν ήταν για μένα 

Τελικά καταλαβαίνω ότι αυτά 
    τα όνειρα και οι αναμνήσεις.. 
         δεν ήταν για μένα
              δεν είναι το ξεθώριασμα μακριά,
                   το ξεθώριασμα σε αυτή τη σκοτεινή άβυσσο
                        που βυθίζομαι αργά. 
                             Για να καταλάβω ότι ποτέ 
                                  δεν υπάρξαν πραγματικά 
                                       Για να συνειδητοποιήσω ότι 
                                            ένα όνειρο ξεθώριασε και τη μνήμη 
                                                 Γνωρίζω πως όλα όσα ήξερα, 
                                                      θα φύγουν σύντομα   
Τώρα καταλαβαίνω..




Μια Σκέψη..

Πάντα θα είμαι
    είμαι μια σκέψη
         σε άγνωστους δρόμους 
               χωρίς γυρισμό 
                                                                           
Να χάσω τον εαυτό μου
    σε μαύρες γραμμές
         για μια περήφανη στιγμή
              σε κάποιο φεγγάρι του χειμώνα.

Να πέσω να καώ 
    σε κακή φωτιά
         από ψηθυρισμένες σκέψεις**

Μικρά που ΄ναι τα όνειρα 
ανάμεσα σε χαλεπούς καιρούς

                                                 

                                             


                                                          Θολά Φεγγάρια



 Θολά Φεγγάρια

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω το σκοτάδι   
όχι ότι περίμενα κάτι άλλο     
όχι ότι με νοιάζει,         
το φεγγάρι είναι δυσδιάκριτο            
μέσα απ των συννέφων τη ρωγμή.
Ζώντας μες στην ψευδαίσθηση ενός παρελθόντος   
σε μια μοναχική ζωή που ποτέ δε τελειώνει.     

Μια μυστικιστική αίσθηση της πραγματικότητας. 
Τριγύρω ηχούν σειρήνες και ουρλιαχτά θανάτου    
μέσα από χορωδίες αγγέλων     
γλυκές σαν μελωδίες έκστασης σε ιερή διάλεκτο.       
Τραγουδούν το κύκνειο άσμα τους.            
Υπάρχει τέλος σε αυτή τη μοναξιά;

Μια μοναξιά ακατέργαστη πληγή ανοιχτή    
να ουρλιάζει αντηχώντας      
μέσω ενός βασανισμένου νου που         
το μόνο που θα απομείνει            
είναι ένας σκελετός του                
αγωνιστικού πνεύματος του.

Συλλαμβάνω από την τρέλα την ελπίδα    
πριν πετάξει μακριά πέρα απ το λυκόφως     
έχουμε χάσει ο ένας τον άλλο στο σκοτάδι         
των θολών φεγγαριών..
Καθώς η βροχή πέφτει από τα σύννεφα    
σαν δάκρυα κάποιου θεού      π
πριν το τελευταίο φύλλο απ τα δέντρα πέσει        
 στη θυελλώδη νύχτα του Φθινόπωρου,           
ένας κρύο άνεμος ψιθυρίζει το όνομά της..


κι εγώ να λοξοτομώ τις λέξεις υπομονετικά 
στην αναμονή που πλανάται ακόμη στο μυαλό μου
Αναμονή για την αθάνατη αγάπη

Θα σ 'αγαπώ μέχρι το πικρό τέλος

                                              *morfeas*


                                                     Στην αγκαλιά του Μορφέα 

Στην αγκαλιά του Μορφέα

Το φως του ήλιου έχει ξεθωριάσει
Η μέρα φεύγει..
Το φως της  έρχεται στο τέλος
και το σκοτάδι πέφτει.

Τα φτερά της νύχτας
ρίχνουν το βαρύ τους πέπλο
στο αμυδρό λυκόφως.

Η νύχτα μουρμουρίζοντας μια μελωδία
γεμίζει με μουσική τις σκέψης
κοιμίζοντας παλιές αναμνήσεις
κι αρχαίες ιστορίες πόνου
από σοβαρά δεινά
που συνωστίζονται γύρω από
την επίγεια πορεία μου.

Οι αναμνήσεις από μέσα μου γλιστρούν..
Όπως η μουσική που ακούγεται στο όνειρο
στον πρώτο γλυκό ύπνο της νύχτας.

Αποκοιμήθηκα γλιστρώντας
στην αιώνια απεραντοσύνη                                                              
της αγκαλιάς του Μορφέα.                             


Αποσυνδέθηκα από 
τον κόσμο των ζωντανών

Σ'ένα ξύπνημα απ τα όνειρα 
της ζωής και του φωτός
 Μια μελωδία επιπλέει 
πάνω στις παλίρροιες,
απηχώντας εκεί όπου 
ο ωκεανός συναντά τον ουρανό,
το φεγγάρι φέγγει σαν ένα αρχαίο ιερό, 
ένας καθρέφτης επέκτασης απ ατελείωτα μίλια

Μια περίεργη μουσική των κυμάτων
γλυκιά σαν σονάτα από συνομιλίες οργάνων
Σαν να επρόκειτο για τους τέσσερις ανέμους

Ποταμοί ρέουν με τον άνεμο να μεταφέρει το τραγούδι, 
οδηγώντας με βαθιά στη μεθυστική ομορφιά του

http://themorfeas.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html

Morfeas



Τολμώ,
να ταράξω
την ισορροπία του σύμπαντος;
Να αφεθώ σε ποταμούς συναισθημάτων;
Ή να πατήσω στην στείρα λογική;
Να αφήσω πίσω ότι αγάπησα,
μα και όσα με πόνεσαν;

Τολμώ;

Μπορώ;

Να ξαναγεννηθώ;
Να ξεριζωθώ,
να σκοτώσω,
ότι όμορφο
μα και όσα όνειρα
έγιναν εφιάλτες...
μέσ΄ το μυαλό;
Morfeas


                                 


Morfeas
Υ.Γ.
Σήμερα, στην μεταμοντέρνα κοινωνία της κατανάλωσης
η διάγνωση του θανάτου του πολιτισμού είναι λίγο διαφορετική.
Ο πολιτισμός δεν έχει πεθάνει σε κάποιο πόλεμο,
δεν έχει σκοτωθεί από πυρηνική βόμβα,
έχει σκοτωθεί στις γραμμές παραγωγής 
στη βιομηχανίας της ψυχαγωγίας.

Κόβεται σε κομμάτια, αποστειρώνεται
και στη συνέχεια πωλείται σύμφωνα με το βάρος.
Ο πολιτισμός είναι νεκρός!   





Morfeas: Ουτοπιστής,ονειροπόλος ,ειλικρινής,μοναχικός.
-Ποια αρετή προτιμάτε σ' έναν άντρα; Την ειλικρίνεια - Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα; -κι εδώ την ειλικρίνεια - Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας; -Το γεγονός ότι είναι δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι Τι είναι για σας ευτυχία; -Η ψυχική ηρεμία. Τι είναι για σας δυστυχία; -Η μοναξιά κυρίως
Τι μισείτε περισσότερο; -Την υποκρισία -Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; -Σε αυτά που γίνονται κατά λάθος -Το βασικό σας ελάττωμα; -Χαμηλή αυτοπεποίθηση Αν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να ήσασταν; -Οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι -Ποιος θα ήταν για σας ο ιδανικός τόπος για να ζήσετε; -Νομίζω δε υπάρχει, δεν είναι αυτού του κόσμου
-Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; -Ερμαν Έσσε έχω διαβάσει όλα του, Τομ Ρόμπινς, Τζωρτζ Όργουελ Τζακ Κερουακ και άλλοι που δε θυμούμαι,μικρός διάβαζα πολυ , Αντουάν Εξιπερί -Οι αγαπημένοι σας ποιητές; ο Τάσος Λειβαδίτης,Κ.Γώγου μου έρχονται στο μυαλό η αλήθεια είναι ότι δεν έχω διαβάσει πολύ ποίηση - Οι αγαπημένοι σας ήρωες από την λογοτεχνία; -Μικρός μου άρεσε ο Γιώργος Θαλάσσης,είναι χαρακτήρας του ελληνικού κόμικ Μικρός Ήρως, -Οι αγαπημένοι σας ζωγράφοι; -Πάμπλο Πικάσο γενικά οι σουρεαλιστές Οι αγαπημένοι σας συνθέτες; -Φρανκ Μπόρνεμαν απ τους Εloy,ο Ζαν Μισέλ Ζαρ,Mike Oldfield -Το αγαπημένο σας χρώμα; -Είναι πολλά αν πρέπει να πω ένα το βιολετί - Το αγαπημένο σας λουλούδι; -Τριαντάφυλλο αλλά κι ηλίανθος
-Το αγαπημένο σας πουλί; Ο κόνδορας για το πέταγμά του αλλά γενικά τα ελεύθερα -Ποιες ιστορικές προσωπικότητες αντιπαθείτε περισσότερο; -Το Χίτλερ οπωσδήποτε κι όσους βάζουν ,το προσωπικό τους συμφέρον πάνω απ το κοινό καλό -Με ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος; -Να είχα περισσότερη μνήμη -Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε; -Από γεράματα




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».