Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απριλίου 11, 2014
**************** Βιογραφικό
Γιάννης Καμπύλης
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Πέραμα. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο Περάματος και κατέχει πτυχίο εργοδηγού ψυκτικού. Εργάστηκε ως δημοτικός και ιδιωτικός υπάλληλος και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε με το εμπόριο. Έλαβε μέρος σε ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα και ασχολήθηκε ως βοηθητικός ηθοποιός με συμμετοχική του παρουσία σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ασχολείται με τη συγγραφή από τα εφηβικά του χρόνια και ιδιαίτερα κατατρίβεται με την ποίηση και τη λογοτεχνία. Δείγματα του έργου του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον τοπικό τύπο. Είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού Κερατσινίου και της ΤΕΧΝΟΣΦΑΙΡΑΣ. Το 2010 πήρε το τρίτο βραβείο διηγήματος του 10ου λογοτεχνικού διαγωνισμού της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού Κερατσινίου (με το έργο του «Η μάσκα της Αλκμήνης») και το 2012 στον 12ο διαγωνισμό το πρώτο βραβείο π…
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Λιμάνι μου είσαι στην ζωή, απάνεμο
μοιράζεις όνειρα, φιλιά και χάδια
και αν πηγαίνουμε μαζί με κόντρα άνεμο
στα μάτια σου αγρυπνώ, όλα τα βράδια.

Στα λαμπερά σου σύννεφα, κουρνιάζω
αναπνοή μ' αναπνοή, ταιριάζει
τον έρωτα και το φιλί δεν τα αλλάζω
πάντα σ' ένα παράδεισο με βγάζει.

Ζητάω η ευλογία να κρατήσει
στο βλέμμα σου να καίω σαν δαδί
η αγάπη μου με σένα έχει ανθίσει
δεν είμαι, μα παρέμεινα παιδί.


                             Μανώλης Σιάσιος
Γιάννης Ποταμιάνος Το ανάποδο δέντρο   Αυτό το δέντρο απλώνει τις ρίζες του                                        ψηλά  στον ουρανό Από εκεί ρουφάει τους χυμούς του και τους κατεβάζει στη γη                                  μες στους καρπούς του Αυτό το δέντρο έχει γλυκύτατους                                                           καρπούς κι όποιος τους τρώει                           γεύεται ουράνιους χυμούς Σ’ αυτό το δέντρο τα πουλιά κουρνιάζουν                                            μες στις ρίζες του και τα σκουλήκια έρπουν στα κλαδιά του Αυτό το δέντρο                 τρέφεται με  σύννεφα κι αστέρια Αχ αυτό το ανάποδο δέντρο! Οι καρποί του ακουμπούν στη γη                  κι είναι λυπημένοι σαν φεγγάρια γι’ αυτό τους αγαπούν οι άνθρωποι                                              και τα σκουλήκια Ανάμεσα στα φύλα του θροΐζει η πίκρα κι όσο κι αν ψηλώνει, οι κλώνοι του                                           ακουμπούν στη Γη Αυτό το ανάποδο δέντρο είναι η ποίηση            στις ρίζες τη…