Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα Ποιήματα του Θάνου Πάσχου .

  Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις






 (Επιλεγμένα  ποιήματα ,από την νέα  υπό έκδοση  ποιητική συλλογή)


ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ

Από το χθες στο αύριο

Πορεία μιας νύχτας.

 Από το ρύσαι του έρωτα

 στο αφίεμεν της επιστροφής

 στο κλεινόν σώμα.

Ανάβαση κατάβαση

Η σωτηρία έχει δρόμο ακόμη.


ΑΕΡΙΚΟ

Θα βρεθώ στην ακτή σου
Να με λούσει το αίμα του ήλιου,
Ώσπου να με κόψει η αιχμή που ενώνει την θάλασσα
με τον ουρανό
να αναγεννηθώ με το κύμα που σε μεταμορφώνει

Σε κάτι πιο δυνατό από την μοίρα μου.
Κλείνω τα μάτια
Και εξομολογούμαι

Πόσα όνειρα είχα για σένα
 Και τώρα έγινα αέρας στα χείλη σου.


ΜΥΣΤΗΣ

Μύησε με στο απόκρυφο πέρασμα του ανέμου

Στον κόσμο του κρίνου

Στο χρώμα των ματιών σου.

Το χρώμα που έχουν τα θλιμμένα μάτια της γυναίκας,

Όταν περιμένει τον πρίγκιπα την άνοιξη

Και έρχεται ο γέρος βασιλιάς

Την ώρα του φθινοπώρου.

Όπως στο πέρασμα της μεγάλης σιωπής

 Που γεννά τα πιο ωραία πράγματα.







                                                                     ΜΥΣΤΗΣ





ΤΑΞΙΩΔΗΣ

Είναι το ομορφότερο ταξίδι
Το πιο μακρινό, διαρκεί μια ζωή,
Της αγάπης.

 Γλυκό πέρασμα στην αιωνιότητα
Με το φως του ήλιου

Αέναα να κρατάει την άνοιξη ζωντανή,
Εκεί γίνεσαι γλυπτό, από τα δάχτυλα του έρωτα
Σκαλισμένο.

Εκεί γίνεσαι ζωγραφιά από τα χείλη του πόθου
Φιλημένη.

Στη χώρα του αγγέλου με τα λευκά τριαντάφυλλα
Φιλοξενούμενος,

 Πόσες ζωές να ζήσω και να πίνω μεθυσμένος
Από τα χέρια σου,
Για να χορτάσω την ευτυχία;


                                                           ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ





ΓΙΕ ΜΟΥ

Πικροχαράζει

Η μάνα πονάει

Το μωρό σφιχτά αγκαλιάζει

Για να παίρνει τη φωτιά που το καίει.

 Με μάτια μεγάλα

 Λίμνες από όνειρα

Συνοδεύει το γιό της στο ταξίδι του.

Πού ταξιδεύεις μοναχοπαίδι μου

 Ποια θάλασσα σε γλυκοκουνάει

Ποιοι γλάροι παίζουν με τα μάτια σου

Και ποια σύννεφα είναι η ομπρέλα σου;

Εδώ σε περιμένω η δροσούλα σου

 Η ζεστασιά στο κορμάκι σου

Το φιλί στο μέτωπό σου.

Θα σε κρατώ στο υπόσχομαι

Σαν τον ουρανό ψηλά

Μέχρι να τελειώσει το φως των άστρων

Θα σε αγαπάω σαν τον ήλιο δυνατά

Μέχρι το φως των αστεριών να χαθεί.



                                                              ΓΙΕ ΜΟΥ








Θάνος Πάσχος





                                                                   Θάνος Πάσχος



  • Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
    Αυτή είναι η αγάπη
    πήρε τον ήλιο ψηλά
    και τον έριξε στη θάλασσα
    πήρε το φεγγάρι από τις πέτρες
    και το πέταξε στης βραδιάς το στήθος
    αυτή είναι η αγάπη
    φιλιούνται οι άγγελοι
    κοίτα τα δροσόφυλλα την αυγή,
    μύρισε τη θάλασσα που θέλει έρωτα
    και εισέρχεται στα μύχιά μας
    όταν κολυμπάμε θαρρετά μέσα της
    Κοίτα την θυσία των λουλουδιών αυτή είναι η αγάπη ...
     Θάνος Πάσχος















    ΣΥΦΛΗ

    Με το λεπτό περίγραμμα του ονείρου
    και τα κρυμμένα αρώματα
    κρύβεσαι μέσα μου.
    Ντυμένη με μια κορδέλα
     Στα μαλλιά
    Δένω τα χέρια μου σφιχτά
     Πάνω σου.
     Ένας μύθος η ζωή

     Θάνος Πάσχος

    .



    Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

    Βλέπω τον ουρανό ν' ανοίγει
    Και ο ήλιος υπάκουος
     Μέχρι Έρωτος
    Να αλλάζει βάρδια με τη σελήνη
    η γη σταματάει την περιφορά της στο μηδέν,
    Βλέπω τα λουλούδια να ανθίζουν γυναίκα
    Μες στο χειμώνα
    ο χρόνος αυτοκτονεί με τους δείκτες του
    Βλέπω την δύναμη της αγάπης.



    ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΣΗΣ

    Ξεκινάω από μια θέση.
    Η προσδοκία να κλείσω
    Τις θάλασσες που αγαπάω
     Στις παλάμες Απελπίστηκε!
     Ρωγμές και υπόγειες διαρροές.
    Το χέρι που βρίσκεται κάτω
    από το μαξιλάρι του ύπνου
     Κρατά την αδυναμία μου
     να Κρύψω όσα ξένα όνειρα πεθύμισα.
    Θυμάμαι
    Και εκείνους που σφίγγουν
     στο φθινόπωρο κορμί τους
     ένα ιδρωμένο μαξιλάρι
    Και εκείνο σχηματίζεται
    σε καλοκαιρινή γυναίκα της σελήνης.
    Αυτή είναι μια θέση
    Κενή Περιμένει αύριο να είναι
     Η υπόθεση.


    Θάνος Πάσχος
     









  • ΑΝΩΝΥΜΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

    Ένα σκονισμένο αστέρι
    κρατάει από τη μικρή αχτίνα
     τον κουρασμένο ουρανό
    να μην πέσει και δεν αναστενάζει
    μόνο λάμπει λάμπει
    και φυτρώνει η σιωπή
    δωρεάν στα χρόνια.
    Ανεξεταστέος,
     όλα τα πεσμένα αστέρια
    μέτρησα και εκείνο που περιμένω
    μετανιώνει και μένει
    να γυαλίζει  το σκοτάδι
    Σεσημασμένο της φυγής
    Λεηλατημένο της νυκτωδίας!

     Θάνος Πάσχος
  • Θάνος Πάσχος


    Χάραξε ο ήλιος
    μιαν άγκυρα μικρή στο λαιμό
    Σαν την ουρά του χελιδονιού
    Πιάστηκε κλωστή ηλιακή
    Και μ άφησε να πέφτω
     Και έβγαλα φτερά και είδα μακριά
    Τον εαυτό μου να κρεμιέται
    Σ' ασάλευτα νερά
    Γαλάζια και ουράνια
    Για να καθρεφτίζεται ο έρωτας
     Διάφανα στα χέρια του μαρμάρινου αρπιστή.
    Δεμένος ακόμα
     Ηρεμώ μες στον μετεωρισμό
     Όπως τα χείλη που βάφονται
     στο φυσικό τους αίμα τότε
    Που τα βήματα σύρονται στις αντιφωνήσεις των σωμάτων..







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …