Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα Ποιήματα του Θάνου Πάσχου .

  Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις






 (Επιλεγμένα  ποιήματα ,από την νέα  υπό έκδοση  ποιητική συλλογή)


ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ

Από το χθες στο αύριο

Πορεία μιας νύχτας.

 Από το ρύσαι του έρωτα

 στο αφίεμεν της επιστροφής

 στο κλεινόν σώμα.

Ανάβαση κατάβαση

Η σωτηρία έχει δρόμο ακόμη.


ΑΕΡΙΚΟ

Θα βρεθώ στην ακτή σου
Να με λούσει το αίμα του ήλιου,
Ώσπου να με κόψει η αιχμή που ενώνει την θάλασσα
με τον ουρανό
να αναγεννηθώ με το κύμα που σε μεταμορφώνει

Σε κάτι πιο δυνατό από την μοίρα μου.
Κλείνω τα μάτια
Και εξομολογούμαι

Πόσα όνειρα είχα για σένα
 Και τώρα έγινα αέρας στα χείλη σου.


ΜΥΣΤΗΣ

Μύησε με στο απόκρυφο πέρασμα του ανέμου

Στον κόσμο του κρίνου

Στο χρώμα των ματιών σου.

Το χρώμα που έχουν τα θλιμμένα μάτια της γυναίκας,

Όταν περιμένει τον πρίγκιπα την άνοιξη

Και έρχεται ο γέρος βασιλιάς

Την ώρα του φθινοπώρου.

Όπως στο πέρασμα της μεγάλης σιωπής

 Που γεννά τα πιο ωραία πράγματα.







                                                                     ΜΥΣΤΗΣ





ΤΑΞΙΩΔΗΣ

Είναι το ομορφότερο ταξίδι
Το πιο μακρινό, διαρκεί μια ζωή,
Της αγάπης.

 Γλυκό πέρασμα στην αιωνιότητα
Με το φως του ήλιου

Αέναα να κρατάει την άνοιξη ζωντανή,
Εκεί γίνεσαι γλυπτό, από τα δάχτυλα του έρωτα
Σκαλισμένο.

Εκεί γίνεσαι ζωγραφιά από τα χείλη του πόθου
Φιλημένη.

Στη χώρα του αγγέλου με τα λευκά τριαντάφυλλα
Φιλοξενούμενος,

 Πόσες ζωές να ζήσω και να πίνω μεθυσμένος
Από τα χέρια σου,
Για να χορτάσω την ευτυχία;


                                                           ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ





ΓΙΕ ΜΟΥ

Πικροχαράζει

Η μάνα πονάει

Το μωρό σφιχτά αγκαλιάζει

Για να παίρνει τη φωτιά που το καίει.

 Με μάτια μεγάλα

 Λίμνες από όνειρα

Συνοδεύει το γιό της στο ταξίδι του.

Πού ταξιδεύεις μοναχοπαίδι μου

 Ποια θάλασσα σε γλυκοκουνάει

Ποιοι γλάροι παίζουν με τα μάτια σου

Και ποια σύννεφα είναι η ομπρέλα σου;

Εδώ σε περιμένω η δροσούλα σου

 Η ζεστασιά στο κορμάκι σου

Το φιλί στο μέτωπό σου.

Θα σε κρατώ στο υπόσχομαι

Σαν τον ουρανό ψηλά

Μέχρι να τελειώσει το φως των άστρων

Θα σε αγαπάω σαν τον ήλιο δυνατά

Μέχρι το φως των αστεριών να χαθεί.



                                                              ΓΙΕ ΜΟΥ








Θάνος Πάσχος





                                                                   Θάνος Πάσχος



  • Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
    Αυτή είναι η αγάπη
    πήρε τον ήλιο ψηλά
    και τον έριξε στη θάλασσα
    πήρε το φεγγάρι από τις πέτρες
    και το πέταξε στης βραδιάς το στήθος
    αυτή είναι η αγάπη
    φιλιούνται οι άγγελοι
    κοίτα τα δροσόφυλλα την αυγή,
    μύρισε τη θάλασσα που θέλει έρωτα
    και εισέρχεται στα μύχιά μας
    όταν κολυμπάμε θαρρετά μέσα της
    Κοίτα την θυσία των λουλουδιών αυτή είναι η αγάπη ...
     Θάνος Πάσχος















    ΣΥΦΛΗ

    Με το λεπτό περίγραμμα του ονείρου
    και τα κρυμμένα αρώματα
    κρύβεσαι μέσα μου.
    Ντυμένη με μια κορδέλα
     Στα μαλλιά
    Δένω τα χέρια μου σφιχτά
     Πάνω σου.
     Ένας μύθος η ζωή

     Θάνος Πάσχος

    .



    Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

    Βλέπω τον ουρανό ν' ανοίγει
    Και ο ήλιος υπάκουος
     Μέχρι Έρωτος
    Να αλλάζει βάρδια με τη σελήνη
    η γη σταματάει την περιφορά της στο μηδέν,
    Βλέπω τα λουλούδια να ανθίζουν γυναίκα
    Μες στο χειμώνα
    ο χρόνος αυτοκτονεί με τους δείκτες του
    Βλέπω την δύναμη της αγάπης.



    ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΣΗΣ

    Ξεκινάω από μια θέση.
    Η προσδοκία να κλείσω
    Τις θάλασσες που αγαπάω
     Στις παλάμες Απελπίστηκε!
     Ρωγμές και υπόγειες διαρροές.
    Το χέρι που βρίσκεται κάτω
    από το μαξιλάρι του ύπνου
     Κρατά την αδυναμία μου
     να Κρύψω όσα ξένα όνειρα πεθύμισα.
    Θυμάμαι
    Και εκείνους που σφίγγουν
     στο φθινόπωρο κορμί τους
     ένα ιδρωμένο μαξιλάρι
    Και εκείνο σχηματίζεται
    σε καλοκαιρινή γυναίκα της σελήνης.
    Αυτή είναι μια θέση
    Κενή Περιμένει αύριο να είναι
     Η υπόθεση.


    Θάνος Πάσχος
     









  • ΑΝΩΝΥΜΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

    Ένα σκονισμένο αστέρι
    κρατάει από τη μικρή αχτίνα
     τον κουρασμένο ουρανό
    να μην πέσει και δεν αναστενάζει
    μόνο λάμπει λάμπει
    και φυτρώνει η σιωπή
    δωρεάν στα χρόνια.
    Ανεξεταστέος,
     όλα τα πεσμένα αστέρια
    μέτρησα και εκείνο που περιμένω
    μετανιώνει και μένει
    να γυαλίζει  το σκοτάδι
    Σεσημασμένο της φυγής
    Λεηλατημένο της νυκτωδίας!

     Θάνος Πάσχος
  • Θάνος Πάσχος


    Χάραξε ο ήλιος
    μιαν άγκυρα μικρή στο λαιμό
    Σαν την ουρά του χελιδονιού
    Πιάστηκε κλωστή ηλιακή
    Και μ άφησε να πέφτω
     Και έβγαλα φτερά και είδα μακριά
    Τον εαυτό μου να κρεμιέται
    Σ' ασάλευτα νερά
    Γαλάζια και ουράνια
    Για να καθρεφτίζεται ο έρωτας
     Διάφανα στα χέρια του μαρμάρινου αρπιστή.
    Δεμένος ακόμα
     Ηρεμώ μες στον μετεωρισμό
     Όπως τα χείλη που βάφονται
     στο φυσικό τους αίμα τότε
    Που τα βήματα σύρονται στις αντιφωνήσεις των σωμάτων..







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης