Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα Ποιήματα του Θάνου Πάσχου .

  Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις






 (Επιλεγμένα  ποιήματα ,από την νέα  υπό έκδοση  ποιητική συλλογή)


ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ

Από το χθες στο αύριο

Πορεία μιας νύχτας.

 Από το ρύσαι του έρωτα

 στο αφίεμεν της επιστροφής

 στο κλεινόν σώμα.

Ανάβαση κατάβαση

Η σωτηρία έχει δρόμο ακόμη.


ΑΕΡΙΚΟ

Θα βρεθώ στην ακτή σου
Να με λούσει το αίμα του ήλιου,
Ώσπου να με κόψει η αιχμή που ενώνει την θάλασσα
με τον ουρανό
να αναγεννηθώ με το κύμα που σε μεταμορφώνει

Σε κάτι πιο δυνατό από την μοίρα μου.
Κλείνω τα μάτια
Και εξομολογούμαι

Πόσα όνειρα είχα για σένα
 Και τώρα έγινα αέρας στα χείλη σου.


ΜΥΣΤΗΣ

Μύησε με στο απόκρυφο πέρασμα του ανέμου

Στον κόσμο του κρίνου

Στο χρώμα των ματιών σου.

Το χρώμα που έχουν τα θλιμμένα μάτια της γυναίκας,

Όταν περιμένει τον πρίγκιπα την άνοιξη

Και έρχεται ο γέρος βασιλιάς

Την ώρα του φθινοπώρου.

Όπως στο πέρασμα της μεγάλης σιωπής

 Που γεννά τα πιο ωραία πράγματα.







                                                                     ΜΥΣΤΗΣ





ΤΑΞΙΩΔΗΣ

Είναι το ομορφότερο ταξίδι
Το πιο μακρινό, διαρκεί μια ζωή,
Της αγάπης.

 Γλυκό πέρασμα στην αιωνιότητα
Με το φως του ήλιου

Αέναα να κρατάει την άνοιξη ζωντανή,
Εκεί γίνεσαι γλυπτό, από τα δάχτυλα του έρωτα
Σκαλισμένο.

Εκεί γίνεσαι ζωγραφιά από τα χείλη του πόθου
Φιλημένη.

Στη χώρα του αγγέλου με τα λευκά τριαντάφυλλα
Φιλοξενούμενος,

 Πόσες ζωές να ζήσω και να πίνω μεθυσμένος
Από τα χέρια σου,
Για να χορτάσω την ευτυχία;


                                                           ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ





ΓΙΕ ΜΟΥ

Πικροχαράζει

Η μάνα πονάει

Το μωρό σφιχτά αγκαλιάζει

Για να παίρνει τη φωτιά που το καίει.

 Με μάτια μεγάλα

 Λίμνες από όνειρα

Συνοδεύει το γιό της στο ταξίδι του.

Πού ταξιδεύεις μοναχοπαίδι μου

 Ποια θάλασσα σε γλυκοκουνάει

Ποιοι γλάροι παίζουν με τα μάτια σου

Και ποια σύννεφα είναι η ομπρέλα σου;

Εδώ σε περιμένω η δροσούλα σου

 Η ζεστασιά στο κορμάκι σου

Το φιλί στο μέτωπό σου.

Θα σε κρατώ στο υπόσχομαι

Σαν τον ουρανό ψηλά

Μέχρι να τελειώσει το φως των άστρων

Θα σε αγαπάω σαν τον ήλιο δυνατά

Μέχρι το φως των αστεριών να χαθεί.



                                                              ΓΙΕ ΜΟΥ








Θάνος Πάσχος





                                                                   Θάνος Πάσχος



  • Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
    Αυτή είναι η αγάπη
    πήρε τον ήλιο ψηλά
    και τον έριξε στη θάλασσα
    πήρε το φεγγάρι από τις πέτρες
    και το πέταξε στης βραδιάς το στήθος
    αυτή είναι η αγάπη
    φιλιούνται οι άγγελοι
    κοίτα τα δροσόφυλλα την αυγή,
    μύρισε τη θάλασσα που θέλει έρωτα
    και εισέρχεται στα μύχιά μας
    όταν κολυμπάμε θαρρετά μέσα της
    Κοίτα την θυσία των λουλουδιών αυτή είναι η αγάπη ...
     Θάνος Πάσχος















    ΣΥΦΛΗ

    Με το λεπτό περίγραμμα του ονείρου
    και τα κρυμμένα αρώματα
    κρύβεσαι μέσα μου.
    Ντυμένη με μια κορδέλα
     Στα μαλλιά
    Δένω τα χέρια μου σφιχτά
     Πάνω σου.
     Ένας μύθος η ζωή

     Θάνος Πάσχος

    .



    Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

    Βλέπω τον ουρανό ν' ανοίγει
    Και ο ήλιος υπάκουος
     Μέχρι Έρωτος
    Να αλλάζει βάρδια με τη σελήνη
    η γη σταματάει την περιφορά της στο μηδέν,
    Βλέπω τα λουλούδια να ανθίζουν γυναίκα
    Μες στο χειμώνα
    ο χρόνος αυτοκτονεί με τους δείκτες του
    Βλέπω την δύναμη της αγάπης.



    ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΣΗΣ

    Ξεκινάω από μια θέση.
    Η προσδοκία να κλείσω
    Τις θάλασσες που αγαπάω
     Στις παλάμες Απελπίστηκε!
     Ρωγμές και υπόγειες διαρροές.
    Το χέρι που βρίσκεται κάτω
    από το μαξιλάρι του ύπνου
     Κρατά την αδυναμία μου
     να Κρύψω όσα ξένα όνειρα πεθύμισα.
    Θυμάμαι
    Και εκείνους που σφίγγουν
     στο φθινόπωρο κορμί τους
     ένα ιδρωμένο μαξιλάρι
    Και εκείνο σχηματίζεται
    σε καλοκαιρινή γυναίκα της σελήνης.
    Αυτή είναι μια θέση
    Κενή Περιμένει αύριο να είναι
     Η υπόθεση.


    Θάνος Πάσχος
     









  • ΑΝΩΝΥΜΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

    Ένα σκονισμένο αστέρι
    κρατάει από τη μικρή αχτίνα
     τον κουρασμένο ουρανό
    να μην πέσει και δεν αναστενάζει
    μόνο λάμπει λάμπει
    και φυτρώνει η σιωπή
    δωρεάν στα χρόνια.
    Ανεξεταστέος,
     όλα τα πεσμένα αστέρια
    μέτρησα και εκείνο που περιμένω
    μετανιώνει και μένει
    να γυαλίζει  το σκοτάδι
    Σεσημασμένο της φυγής
    Λεηλατημένο της νυκτωδίας!

     Θάνος Πάσχος
  • Θάνος Πάσχος


    Χάραξε ο ήλιος
    μιαν άγκυρα μικρή στο λαιμό
    Σαν την ουρά του χελιδονιού
    Πιάστηκε κλωστή ηλιακή
    Και μ άφησε να πέφτω
     Και έβγαλα φτερά και είδα μακριά
    Τον εαυτό μου να κρεμιέται
    Σ' ασάλευτα νερά
    Γαλάζια και ουράνια
    Για να καθρεφτίζεται ο έρωτας
     Διάφανα στα χέρια του μαρμάρινου αρπιστή.
    Δεμένος ακόμα
     Ηρεμώ μες στον μετεωρισμό
     Όπως τα χείλη που βάφονται
     στο φυσικό τους αίμα τότε
    Που τα βήματα σύρονται στις αντιφωνήσεις των σωμάτων..







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)