Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εσείς έχετε τριζόνια; - Της Κατερίνα Αξούγκα

 

 

Εσείς  έχετε τριζόνια; -Της Κατερίνας Αξούγκα

(αναδημοσίευση)


Eirini kan'a


Νύχτα στον Κίσαβο. Το φθινόπωρο εν όψει. Έναστρος ουρανός και μια κάθετη πλαγιά να προσγειώνεται στα πόδια μου. Με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν τον Τζακ μπροστά στη φασολιά του, αντίκριζα τους αιωνόβιους κορμούς χωμένους στο βαθύ πράσινο σκηνικό, αδιαπέραστο στο βλέμμα από την πυκνότητα της βλάστησης. Δεν ξέρω αν μάτια αόρατα με παρατηρούσαν ταυτόχρονα με την ίδια περιέργεια, όμως στέκοντας εκεί, ο δικός μου εαυτός είχε για φόντο μια θάλασσα αρυτίδωτη, λινό πανί καλοκαιριού.
Ήμουν απόλυτα βέβαιη πως εκείνο που κάρφωνε τα πόδια μου στο λίθινο βάθρο μου ήταν τα παλμικά κύματα εκατοντάδων χορωδών που δονούσαν την ακοή μου. Τούτοι οι μουσικοί ήχοι δεν με παρέπεμπαν «στα άρρυθμα ρολόγια» του Σεφέρη, μα στους μαγικούς κόσμους του Flammarion και στους πρώτους μουσικούς της γης. Έχοντας κράτος και εξουσία μού ξετύλιγαν στο δάσος τους την αυτοκρατορική τους καντάτα κινώντας τα χρυσά τους έλυτρα. Όχι, δεν ήταν μονότονοι για μένα, αλλά με διαφορά δευτερολέπτων έσκαγαν διαδοχικά οι φωνές τους σε απαλή κυματοειδή κίνηση, σαν ήρεμος παφλασμός, πότε στο δεξί και πότε στο αριστερό μου αυτί. Σε πλήρη αρμονία και ανταπόκριση σα δυο χοροί, ξετύλιγαν τα αντίφωνά τους και τα διέχεαν σε ρυθμό adagio στην ήσυχη νύχτα. Ήμουν έτοιμη να παραδοθώ σηκώνοντας τα χέρια και σαν μαέστρος να διευθύνω το ερωτικό κονσέρτο των Γρύλων μου, όταν μια φωνή μ’ επανέφερε στην πραγματικότητα.
-Εσείς έχετε τριζόνια;
Τα μεσάνυχτα γύρισα στην πόλη μου. Είμαι αστή, παιδί του μπετόν, απόγονος όλων εκείνων των Ελλήνων που όρθωσαν άναρχες, ξερές τσιμεντουπόλεις, ίσως για να ξορκίσουν από κόμπλεξ, όπως εύστοχα κάποτε διάβασα, την αγροτική τους καταγωγή. Μα το ξημέρωμα, η θύμηση έτριξε στον ύπνο και τα βλέφαρα άνοιξαν μ’ απαντοχή. «Τα σείστρα του χρόνου» μου ’φεραν στο νου κάποιους στίχους του Ελύτη:
«τρι και τρι τρι και τρι
τι πικρή που ’ναι η ζωή
τι γλυκιά και τι πικρή..»
Όπως σοφά πολλοί αποφαίνονται, μια ευτυχισμένη ζωή δεν νοείται γεμάτη μόνο με του ήλιου το φως, αλλά χρησιμοποιεί εξισορροπητικά και τη σκιά για να δημιουργήσει ομορφιά. Αν τις μέρες που ζήσαμε είχαμε το προνόμιο να γίνουμε σοφοί, τότε κατά τον W. Whitman η ευτυχία δεν ορίζεται ως απόδραση, αλλά ως ενέργεια «…όχι σε ένα άλλο μέρος, αλλά σ’ αυτό το μέρος, όχι σε μια άλλη ώρα, αλλά αυτήν την ώρα!»
Κρατώ τα τριζόνια μου με παιδική παρόρμηση μέσα στο ζαχαρένιο κλουβί της ψυχής μου κι απλώνω γέφυρα την προαίρεση για το αύριο που έρχεται. Aν ανήκουν στους πρώτους μουσικούς του κόσμου, με το τραγούδι τους με βυθίζουν στο ρου της Ιστορίας. Ο κόσμος ηρακλείτειος ποταμός. O αγώνας ανάμεσα στην ορμή της ζωής και στην ορμή της καταστροφής, ανάμεσα στον έρωτα και στο θάνατο, σηματοδοτούν το περιεχόμενο αλλά και το βαθμό ωριμότητας ενός προσώπου και του πολιτισμού. Η κάθε αναμέτρηση οξύνει τον στοχασμό και κινεί το ανθρώπινο είδος στις επιλογές του.

[Πρώτη δημοσίευση.02/09/2013 Το έργο είναι της Ειρήνης Κανά.]






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …