Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εσείς έχετε τριζόνια; - Της Κατερίνα Αξούγκα

 

 

Εσείς  έχετε τριζόνια; -Της Κατερίνας Αξούγκα

(αναδημοσίευση)


Eirini kan'a


Νύχτα στον Κίσαβο. Το φθινόπωρο εν όψει. Έναστρος ουρανός και μια κάθετη πλαγιά να προσγειώνεται στα πόδια μου. Με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν τον Τζακ μπροστά στη φασολιά του, αντίκριζα τους αιωνόβιους κορμούς χωμένους στο βαθύ πράσινο σκηνικό, αδιαπέραστο στο βλέμμα από την πυκνότητα της βλάστησης. Δεν ξέρω αν μάτια αόρατα με παρατηρούσαν ταυτόχρονα με την ίδια περιέργεια, όμως στέκοντας εκεί, ο δικός μου εαυτός είχε για φόντο μια θάλασσα αρυτίδωτη, λινό πανί καλοκαιριού.
Ήμουν απόλυτα βέβαιη πως εκείνο που κάρφωνε τα πόδια μου στο λίθινο βάθρο μου ήταν τα παλμικά κύματα εκατοντάδων χορωδών που δονούσαν την ακοή μου. Τούτοι οι μουσικοί ήχοι δεν με παρέπεμπαν «στα άρρυθμα ρολόγια» του Σεφέρη, μα στους μαγικούς κόσμους του Flammarion και στους πρώτους μουσικούς της γης. Έχοντας κράτος και εξουσία μού ξετύλιγαν στο δάσος τους την αυτοκρατορική τους καντάτα κινώντας τα χρυσά τους έλυτρα. Όχι, δεν ήταν μονότονοι για μένα, αλλά με διαφορά δευτερολέπτων έσκαγαν διαδοχικά οι φωνές τους σε απαλή κυματοειδή κίνηση, σαν ήρεμος παφλασμός, πότε στο δεξί και πότε στο αριστερό μου αυτί. Σε πλήρη αρμονία και ανταπόκριση σα δυο χοροί, ξετύλιγαν τα αντίφωνά τους και τα διέχεαν σε ρυθμό adagio στην ήσυχη νύχτα. Ήμουν έτοιμη να παραδοθώ σηκώνοντας τα χέρια και σαν μαέστρος να διευθύνω το ερωτικό κονσέρτο των Γρύλων μου, όταν μια φωνή μ’ επανέφερε στην πραγματικότητα.
-Εσείς έχετε τριζόνια;
Τα μεσάνυχτα γύρισα στην πόλη μου. Είμαι αστή, παιδί του μπετόν, απόγονος όλων εκείνων των Ελλήνων που όρθωσαν άναρχες, ξερές τσιμεντουπόλεις, ίσως για να ξορκίσουν από κόμπλεξ, όπως εύστοχα κάποτε διάβασα, την αγροτική τους καταγωγή. Μα το ξημέρωμα, η θύμηση έτριξε στον ύπνο και τα βλέφαρα άνοιξαν μ’ απαντοχή. «Τα σείστρα του χρόνου» μου ’φεραν στο νου κάποιους στίχους του Ελύτη:
«τρι και τρι τρι και τρι
τι πικρή που ’ναι η ζωή
τι γλυκιά και τι πικρή..»
Όπως σοφά πολλοί αποφαίνονται, μια ευτυχισμένη ζωή δεν νοείται γεμάτη μόνο με του ήλιου το φως, αλλά χρησιμοποιεί εξισορροπητικά και τη σκιά για να δημιουργήσει ομορφιά. Αν τις μέρες που ζήσαμε είχαμε το προνόμιο να γίνουμε σοφοί, τότε κατά τον W. Whitman η ευτυχία δεν ορίζεται ως απόδραση, αλλά ως ενέργεια «…όχι σε ένα άλλο μέρος, αλλά σ’ αυτό το μέρος, όχι σε μια άλλη ώρα, αλλά αυτήν την ώρα!»
Κρατώ τα τριζόνια μου με παιδική παρόρμηση μέσα στο ζαχαρένιο κλουβί της ψυχής μου κι απλώνω γέφυρα την προαίρεση για το αύριο που έρχεται. Aν ανήκουν στους πρώτους μουσικούς του κόσμου, με το τραγούδι τους με βυθίζουν στο ρου της Ιστορίας. Ο κόσμος ηρακλείτειος ποταμός. O αγώνας ανάμεσα στην ορμή της ζωής και στην ορμή της καταστροφής, ανάμεσα στον έρωτα και στο θάνατο, σηματοδοτούν το περιεχόμενο αλλά και το βαθμό ωριμότητας ενός προσώπου και του πολιτισμού. Η κάθε αναμέτρηση οξύνει τον στοχασμό και κινεί το ανθρώπινο είδος στις επιλογές του.

[Πρώτη δημοσίευση.02/09/2013 Το έργο είναι της Ειρήνης Κανά.]






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης