Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Λιμάνι μου είσαι στην ζωή, απάνεμο
μοιράζεις όνειρα, φιλιά και χάδια
και αν πηγαίνουμε μαζί με κόντρα άνεμο
στα μάτια σου αγρυπνώ, όλα τα βράδια.

Στα λαμπερά σου σύννεφα, κουρνιάζω
αναπνοή μ' αναπνοή, ταιριάζει
τον έρωτα και το φιλί δεν τα αλλάζω
πάντα σ' ένα παράδεισο με βγάζει.

Ζητάω η ευλογία να κρατήσει
στο βλέμμα σου να καίω σαν δαδί
η αγάπη μου με σένα έχει ανθίσει
δεν είμαι, μα παρέμεινα παιδί.


                             Μανώλης Σιάσιος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης