Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

****************
Βιογραφικό
Γιάννης Καμπύλης
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Πέραμα. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο Περάματος και κατέχει πτυχίο εργοδηγού ψυκτικού. Εργάστηκε ως δημοτικός και ιδιωτικός υπάλληλος και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε με το εμπόριο. Έλαβε μέρος σε ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα και ασχολήθηκε ως βοηθητικός ηθοποιός με συμμετοχική του παρουσία σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ασχολείται με τη συγγραφή από τα εφηβικά του χρόνια και ιδιαίτερα κατατρίβεται με την ποίηση και τη λογοτεχνία. Δείγματα του έργου του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον τοπικό τύπο. Είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού Κερατσινίου και της ΤΕΧΝΟΣΦΑΙΡΑΣ. Το 2010 πήρε το τρίτο βραβείο διηγήματος του 10ου λογοτεχνικού διαγωνισμού της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού Κερατσινίου (με το έργο του «Η μάσκα της Αλκμήνης») και το 2012 στον 12ο διαγωνισμό το πρώτο βραβείο ποίησης (με το ποίημα «Ταγκό θανάτου»), ενώ έχει πολλαπλώς τιμηθεί από την Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών. Το το 2012 έλαβε μέρος στα Ε΄ Πολυδούρεια ως πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής. Έχει λάβει
μέρος στην ομαδική ποιητική συλλογή “Διεθνής Γιορτή Ποιητών”, Δ.Ε.Ε.Λ., 2011. Οι «Πέντε νυχτερινοί ταξιδιώτες ζητάνε εξιλέωση» είναι το πρώτο του ποιητικό έργο (2012).

Η ναυμαχία χάθηκε στης σκέψης τα στενά
και των-ισμών τα λάθρα μονοπάτια,
στη γύρα δεν θα βρεις πια τους προδότες,
κυκλοφορούν με σμόκιν κι οσφυοκάμπτουν.
Οι ήρωες δεν άκουσαν ποτέ τους μια συγγνώμη.
Ήρθες,μα πι νωρίς σε περιμέναμε
και φεύγεις πριν χαράξει η αυγή,
θωρώ τα χνώτα σου σαν της Λαμπρής φιλί,
μα η Ανάσταση θα 'ρθει προτού πεθάνεις.
Τύρφη και καταχνιά σκεπάζουν τις ακρώρειες.
_____________________________________________________________________________________
Μαύρα φορείς,σαν πενθείς κι αύριο βάζεις στεφάνι,
κουμπάρος ο περαστικός απ΄την Αχερουσία,
για δαχτυλίδια αγόρασες τα μάτια του βαρκάρη,
καθώς περνούν στο δάχτυλο, πληρώνεις τη θανή σου.
Το φέγγρισμα της νύχτας θα σκορπίσει στους αιώνες

Ο Χαφιές

Γιάννης Καμπύλης

Ο Χαφιές


Ο χαφιές
Του κάστρου τα φαντάσματα
τα λαϊκά τα άσματα
ακούν και ξεφαντώνουν,
του κάστρου τα φαντάσματα
γυρνάνε τα χαλάσματα
κι από ντροπές ματώνουν.

Κελιά βουρκών’ από ντροπή
κι όποιος αλήθεια πάει να πει,
να ’ρθει τον περιμένουν
μορφές που ’ταν ηρωικές,
τις πρόδωσ’ όλες ο χαφιές
και τις γενιές πικραίνουν.
Το αίμα κι η υποταγή
μέσ’ στα κελιά αιμορραγεί
κι ο ήλιος κοκκινίζει
για την ψευτιά και την τροπή,
μα είν’ του Έλληνα ροπή
πάντα να χαφιεδίζει.
26-8-09, Πύλος (κάστρο)


______________________________________________________________________________

Ηχογράφησα το θάνατό μου σε μια λέξη,
που δεν άκουσα και δεν την είπα πουθενά,
την τραγούδαγαν τις νύχτες τα βατράχια ,
σαν ερήμωσε η μέρα κι η σιωπή ήταν παντού.
Είναι βλάσφημος ο ήχος των κυπαρισσιών.
_____________________________________________________________________________

Τραγουδάς ‘για να ξεχάσεις τις φαντασιώσεις της ζωής σου
Και κρυφορωτάς λουλούδια να σου πούνε,αν σε αγαπώ,
Μα όποιος κατά λάθος σ’ ερωτεύτηκε,
Η ζωή του κλείστηκε σ’αρχαία τραγωδία.
Οι μάσκες δεν ξεβάφονται από κλεμμένα δάκρυα.
______________________________________________________________________________

Αγάπησα και πίστεψα της ειμαρμένης την ευχή,
Όμως με πρόδωσε πολλές φορές ως τα στερνά μου,
Μετάνιωσα’ γιατί τις νύχτες ήμουν ένοχος
Κι ο θάνατος γυμνός στα σπλάχνα μου γυρνούσε.

Θα νοιώσω λεύτερος, σαν θα πεθάνω μόνος.
____________________________________________________________________________

~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~
~Ποίηση~
Συνέντευξη , Γιάννη Καμπύλη
Roula Xatzi Triantafyllou:
ΕΡ.) Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε
επηρεαστεί
Γιάννης Καμπύλης:
Όπως –σχεδόν οι πιο πολλοί Έλληνες- έτσι κι εγώ άρχισα να γράφω από την εφηβική μου ηλικία. Έντονα όμως ξεκίνησα να γράψω από το 1998. Θεωρώ, πως μεγάλη επίδραση έχω από τον Γεώργιο Σουρή, αλλά και από τον Θάνο Λειβαδίτη.
ΕΡ) Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας
ΑΠ) Με εμπνέει βασικά η καθημερινότητα και το περιβάλλον, ή ότι βλέπω μπροστά μου. Για παράδειγμα: χρόνια πήγαινα με το λεωφόρο στον Πειραιά βλέποντας αριστερά μου το αποψιλωμένο βουνό Αιγάλεω με τα πολύ λιγοστά δέντρα, που απόμειναν από το 1941, όταν οι τότε κάτοικοι της περιοχής για να ζεσταθούν, έκοψαν και έκαψαν όλα τα δέντρα του βουνού. Ε λοιπόν, πριν λίγα χρόνια -δεν θυμάμαι το έτος- ξαναβλέποντας ένα από αυτά, μου έδωσε την έμπνευση να γράψω ένα σχετικό ποίημα.
ΕΡ) Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.
ΑΠ) Δυσκολίες πάντοτε υπάρχουν, αλλά όταν έχεις εμπεδώσει τους κανόνες -της ποιητικής τέχνης, τότε πιστεύω πως αυτές ξεπερνιούνται.
ΕΡ) Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.
ΑΠ) Όταν κάποιος γράφει –και εν προκειμένω εγώ στην παρούσα περίπτωση- μπορεί να έχω κατά νου μου το Α (το νόημα δηλαδή) και ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει Α+ ή Α-, ή στην καλλίτερη περίπτωση Β ή Γ, ανάλογα με τις προσλαμβάνουσες αναφορές που έχει. Εν κατακλείδι θέλω να πω, πως μπορεί το μήνυμα που θέλει να περάσει ο ποιητής να ένιαι τέλειος διαφορετικό από του αναγνώστη, ή να έχει κάποιες προσωπικές αναφορές και να επικαλύπτει ο ένας τον άλλον.
ΕΡ) Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες.
ΑΠ)Αυτό εξαρτάται από την δεκτικότητα του αναγνώστη και κατά πόσον είναι εξοικειωμένοι με την ποίηση -και εν γένει με την λογοτεχνία.
ΕΡ) Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ποιο ρόλο έχει ο ποιητήςκαι ποιοι είναι οι στόχοι του.
ΑΠ) Ο ποιητής όταν γράφει, καταθέτει τουλάχιστον την προσωπική του αναφορά ως προς τα περιγραφόμενα γεγονότα. Ρόλος του είναι να προσεγγίσει με το παραγόμενο του προϊόν τις ενδόμυχες πτυχές εκάστου αναγνώστη, με στόχο ή στόχους να ξυπνήσει θαμμένες προσλαμβάνουσες αναφορές, με αποτέλεσμα να γίνει (ο αναγνώστης) ένα έτι χρησιμότερο άτομο στην κοινωνία.
ΕΡ) Όταν γράφετε, φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.
ΑΠ)Όταν οι ιδέες είναι φλου και χύμα, το παραγόμενο προϊόν, θαρρώ, πως δεν θα έχει κάποιαν λογική αλληλουχία.
ΕΡ) Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.
ΑΠ)Η ποίηση απευθύνεται γενικά σε όσους μπορούν να την διαβάσουν, ασχέτως αν γίνεται αντιληπτή ή όχι.
ΕΡ) Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει. Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο; Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση ;
ΑΠ)Οι νέοι, θαρρώ, πως διαβάζουν και ποίηση ασχέτως του τρόπο διδασκαλίας των. Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της ερώτησης, αν διδάσκετε η Ποίηση, θεωρώ πως η ποίηση είναι έμφυτη και απλώς προσδιορίζετε από κάποιους βασικούς κανόνες που την διέπουν.
ΕΡ) Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση, πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς, είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο).
ΑΠ)Είναι γεγονός πως οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν ποίηση, γιατί, πιστεύω πως, δεν είναι εμπορικό πλέον προϊόν -εκτός αν είσαι κάποιος Καβάφης για παράδειγμα, δηλαδή ονομαστός που ό,τι γράψει, θα πουλήσει. Αυτός, θεωρώ, πως είναι και ο κύριος λόγος της στροφής στους λεγόμενους μικρούς εκδοτικούς οίκους με την μέθοδο -κυρίως- της αυτοέκδοσης, ιδίως δε της ψηφιακής εκτύπωσης. Όσον αφορά τώρα το διαδίκτυο, η εκμετάλλευσή του είναι σίγουρα μια κάποια λύσις, μα ενέχει τον κίνδυνο της κλοπής, αν τα κείμενα δεν είναι κατοχυρωμένα. Τέλος, η σχέση μου με το διαδίκτυο είναι αυτή που πρέπει να έχει ένας σωστός χρήστης αυτού χωρίς ακρότητες κι υπερβολές.
ΕΡ) Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.
ΑΠ)Θα έλεγα πως ισχύουν και τα δύο.
ΕΡ) Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.
ΑΠ)Η παρουσία των κριτικών θεωρώ, πως είναι απαραίτητη. Γιατί μέσω αυτών γίνεται η κριτική στο κάθε μορφής έργο, αρκεί αυτή να είναι αμερόληπτη και να υπαγορεύεται από τους κανόνες της κριτικής, να μην είναι εγωπαθής και υποβολιμαία. Μέσα σε μια διαβρωμένη εποχή η κριτική θα ήταν ήρωας, αν δεν έχει υποστεί επιδράσεις.
ΕΡ) Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσής σας.
ΑΠ)Ο έρωτας.
ΕΡ) Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.
*Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή
ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Από το ομώνυμο έργου του Τάσου Λειβαδίτη “Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος”
Ευχαριστώ.
*Γιάννης Καμπύλης
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Πέραμα. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο Περάματος και κατέχει πτυχίο εργοδηγού ψυκτικού. Εργάστηκε ως δημοτικός και ιδιωτικός υπάλληλος και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε με το εμπόριο. Έλαβε μέρος σε ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα και ασχολήθηκε ως βοηθητικός ηθοποιός με συμμετοχική του παρουσία σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ασχολείται με τη συγγραφή από τα εφηβικά του χρόνια και ιδιαίτερα κατατρίβεται με την ποίηση και τη λογοτεχνία. Δείγματα του έργου του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον τοπικό τύπο. Είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού Κερατσινίου και της ΤΕΧΝΟΣΦΑΙΡΑΣ.
Γιάννης Καμπύλης
Ποιητική συλλογή, ''Πέντε νυχτερινοί επισκέπτες ζητάνε εξιλέωση
________________________________________________________________________________
Γιάννης Καμπύλης
«Άσε με, άσε με…»
Τα ’σπασαν και πάλι οι θερμοκέφαλοι των ομάδων μετά τη λήξη της συνάντησης του «ντέρμπυ» -φαινόμενο δυστυχώς επαναλαμβανόμενο τον τελευταίο καιρό- εκστομίζοντας ύβρεις και ακατονόμαστες φράσεις κατά αντιπάλων ομάδων. Στα «πηγαδάκια» της πλατείας Ομονοίας -και όχι μόνο- «ειδικοί» του αθλήματος ερμήνευαν κατά το δοκούν τις φάσεις του αγώνα και τις ανέλυαν «καρέ-καρέ», λες και είχαν δίπλωμα προπονητού εγνωσμένης αξίας. «Το πέναλτυ δεν ήταν πέναλτυ, σύμφωνα με τους κανονισμούς του KAΠ» ή ότι «το γκολ, που έκρινε τον αγώνα είναι άκυρο, γιατί η φάση είναι ελεγχόμενη για περίπτωση οφ σάιτ», σχολίαζαν οι γνώστες του αθλήματος σαν «ειδικοί» του χώρου. Έβαλα το δεξί μου χέρι στη τσέπη του σακακιού και τράβηξα την προκήρυξη, που μου είχε δώσει ο νεαρός με το κοντό μαλλί στη γωνία, λίγο πριν κατεβώ τα σκαλιά για να πάρω τον ηλεκτρικό για τον Πειραιά. Περιμένοντας το τραίνο άρχισα να διαβάζω το περιεχόμενο της προκήρυξης, που κοντολογίς καλούσε τον λαό της Αθήνας σε παλλαϊκή συγκέντρωση στην πλατεία Kάνιγκος σε λίγες ημέρες ενάντια στην κοινωνική αναλγησία, που δείχνει το κράτος για τις μειονότητες, καθώς επίσης και για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, που προτίθεται να καταθέσει προς ψήφισιν η κυβέρνηση εντός των ημερών. «M’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια», μονολόγησα και την τσαλάκωσα έτοιμος να την πετάξω κάτω -μία από τις τόσες πολλές αδυναμίες του νεοέλληνα- «τι δουλειά έχω εγώ με όλα αυτά», σκέφτηκα και έχωσα ασυναίσθητα την προκήρυξη στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου προστατεύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το περιβάλλον. Το τραίνο είχε καθυστέρηση και ο κόσμος στην πλατφόρμα όλο και πλήθαινε. Μέσα από ένα παράξενο βουητό, μια γυναικεία -σχεδόν παιδική- φωνή ξεχώριζε: «Άσε με, άσε με… άσε με, άσε με… άσε με, άσε με…» επαναλάμβανε σαν άχρωμη ηχώ, «άσε με, άσε με… άσε με, άσε με… άσε με, άσε με…» και η φωνή της έμοιαζε, σα να εκλιπαρούσε, όσους την άκουγαν. «Έλα να σε πάω στο φίλο σου τον…» και είπε ένα όνομα, που δεν άκουσα ο νεαρός με τα μακριά μαλλιά και το άτριχο ακόμα πρόσωπο. Το τραίνο ξεκινούσε με έναν υπόκωφο θόρυβο και η φωνή συνέχιζε να ακούγεται κλαψουρίζοντας όμως τώρα: «Άσε με, άσε με… άσε με, άσε με… άσε με, άσε με…». O Πειραιάς είχε σκοτεινιάσει, το πούσι που κατέβαινε, θόλωνε τις σκιές, υγροί άνθρωποι περπατούσαν σποραδικά, λες κι η πόλη είχε αδειάσει, τίποτα δεν θύμιζε την πολύβουη πόλη· κι οι σκιές έτρεχαν κλεφτά να χωθούν στ’ αμπάρια των πλοίων -λαθρομετανάστες του άγνωστου με μοναδική ελπίδα λίγη αγάπη- που σε λίγο σάλπαραν για το πουθενά. Ένα παιδί κουλουριασμένο σαν χέλι ζητούσε τη βοήθεια των περαστικών. Ένα χαρτόνι έγραφε: «Ζητώ συμπόνια». Το βράδυ στον ύπνο μου είδα ένα περίεργο όνειρο. Ήμουνα, λέει, σ’ ένα ξέφωτο και όπου να γυρνούσα το βλέμμα μου, το τοπίο ήταν καταπράσινο. Στο βάθος πηγαδάκια από αγγέλους έψαλαν το «εν υψίστοις…», ένα παιδί έγραφε συνθήματα στα φτερά των αγγέλων και μια γυναικεία -ίσως και παιδική- φωνή περιστοιχισμένη από μικρούς βελζεβούλ φώναζε: «Άσε με, άσε με… άσε με, άσε με… άσε με, άσε με…». «Άσε με, άσε με… άσε με, άσε με…», ηχούσε υπόκωφα η φωνή μου από την πολυθρόνα. «Έλα· τι κάνεις τώρα, το
φαγητό είναι έτοιμο», ακούστηκε ξάστερη η φωνή της μητέρας μου από την κουζίνα. Ξύπνησα μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης, που έδειχνε ακόμη τις βραδινές ειδήσεις.
Πέραμα, 22-1-1998
Γιάννης Καμπύλης

__________________________________________________________________________


Γυρίζεις μ’ένα βρώμικο και σκοροφαγωμένο παλτό
Μέσα στους υπονόμους ,για να βρεις χαμένες συνειδήσεις,
Μα πότε αναρωτήθηκες, αν άξιζε η θυσία,,
Θα βρεις και πάλι τους εχθρούς, στο διάβα να προσμένουν.
Τη σημασία της επανάστασης τη ράψανε με βρώμικα παλτά.

___________________________________________________________

Τα περιστέρια πέταξαν προς της αυγής τη μήτρα
Ξεχνώντας ν’ ασφαλίσουνε τα δανεικά φιλιά
Και θάψαν κάθε προσμονή στης μνήμης τα σοκάκια,
Όσοι διαβάζουν δάκρυα ,στους φόβους τους πνιγήκαν.

Ξυπόλητη γυρνάς στης γνώσης τα πλακόστρωτα.

__________________________________________________________________________
ΓΙΑΝΝΗς ΚΑΜΠΥΛΗς
~ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ~
1)Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας;
(~)Δίκαιος, επίμονος, λιγομίλητος, υπομονετικός, τελειομανής.
2)Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας;
(~)Το χαμόγελο.
3)Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον;
(~)Την ντομπροσύνη.
4)Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας;
(~)Να είναι αληθινοί και χωρίς μάσκες έχουμε δεν έχουμε Αποκριές.
5)Ποιοι είναι οι δύο καλύτεροί σας φίλοι;
(~)Ο φίλος μου ο Γιώργος (τον γνωρίζω από το 1969) και φυσικά η πένα μου, που ποτέ της δεν μου διαμαρτύρεται.
6)Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει;
(~)Να μην ποθώ το «έχει» του άλλου και να προσπαθώ να το αποκτήσω και εγώ με τον ιδρώτα μου.
7)Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας ;
(~) Όταν κατάλαβα, ότι θα γκρεμιστούν τα όνειρά μου.
8)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
(~)Για κάτι που ήθελα να κάνω και δεν έκανα.
9)Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
(~)Ότι δεν θα προλάβω να ολοκληρώσω το έργο μου.
10)Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο;
(~)Την μητέρα μου.
11)Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
(~)Την αλήθεια.
12)Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;
(~)Μία τρύπα στο νερό χωρίς όμως να βουλιάξω.
13)Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;
(~) Αν και δεν έχω προσέξει, στα κείμενά μου επαναλαμβάνω πολλές φορές μια συγκεκριμένη λέξη ανάλογα το κείμενο. Να’ μία που θυμάμαι είναι το ρήμα «λες».
14)Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;
(~) Η ηλικία μου.
15)Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση; (εκτός της συγγραφής)
(~)Το διάβασμα και η μουσική.
16)Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα;
(~)Μόνο στις κατά συνθήκην.
17)Τι ή ποιον αγαπάτε περισσότερο στη ζωή σας;
(~)Το άνθρωπο που με καταλαβαίνει.
18)Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος;
(~)Στα παιδικά μου χρόνια και όταν κατόρθωνα να πετύχω τον (όποιον) στόχο μου.
19)Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
(~)Ο Παπαδιαμάντης και ο Καζαντζάκης.
20)Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας;
(~)Ο Μπρέικ, ένας φανταστικός ήρωας της ζωής (μου).
21)Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;
(~) Αυτοί που απορρέουν μέσα από τη ζωή.
22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο;
(~)Το ψέμα.
23)Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;
(~)Αυτή που θα έρθει.
24)Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
(~) Μηδέν άγαν.
__________________________________________________________________________________

Ρεμπώ
Αστέρια ψηλά,
με θράσος γελά
και κλαίει με πόνο,
φεγγάρι θαμπό,
μορφή του Ρεμπώ
και χρέη πληρώνω.
Ψιχάλες βροχής,
αν τύχει βραχείς,
μια πίκρα θα νοιώσω,
βροχή κι αστραπές,
δε νιώθω ντροπές
με ποιον θα ξαπλώσω.
Μα θα ’ρθ’ η φυγή,
η ίδια πληγή
θα καίει στα στήθια,
ψάχνω ψυχές
χωρίς ενοχές
και δίχως ψιμύθια
Γιάννης Καμπύλης
11-4-09, Ιερά Οδός 14


_________________________________________________________________________________


Η φαντασία της σιωπής είναι πλαστό τραγούδι
Κι όταν ακούς τα σήμαντρα ,ηχούν μελλοθανάτια ,
Βατράχια και νερόφιδα μοιάζουν υποσχέσεις
Και κούρνιασαν τα όρνεα στο μνήμα της σιωπής.

Τραχύς είναι ο θάνατος κι ο ύπνος του λαχτάρα.

Γιάννης Καμπύλης 
 
10/4/2014

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».