Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~~

~~Αφιέρωμα~~

~~Ασημίνα Ξηρογιάννη~~

(19-12-2013)


Ασημίνα Ξηρογιάννη


~Παράπονο~

Και να σκεφτείς, Ούτε στιγμή δεν πίστεψα Πως η κοπέλα με τα σανδάλια,τα λυτά μαλλιά,τα μύρα Η σχεδόν διάφανη Ήταν η Αφροδίτη.

Κι όμως την είδα να κατεβαίνει Από ψηλά το κόκκινο βουνό Με ελαφρό περπάτημα Αγέρωχο βλέμμα Πλατύ χαμόγελο.

Μα με προσπέρασε Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει Τα βλέφαρα,τα μάτια,το 
πρόσωπο Που το βασάνιζε ένα συννεφάκι θλίψης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

















Ασημίνα Ξηρογιάννη, οκτώ χαϊκού

1
Μέσα στους "-ισμούς"

Του κόσμου ξαναγράφεις

Την Ιστορία.
********************
2
Ξεβόλεψέ τους

με τους στίχους, ποιητή!

Βάλε τους φωτιά!
********************
3
Τραγουδάς Λόρκα.

Τραγουδάς το φεγγάρι.

Ποίημα κεντάς!
**********************
4
Χτίσε ποίημα

Σκάψε φως, έλα! μέτρα

σωστά τη σιωπή.
*********************
5
Σαιξπηρ fo r ever!

Έχει πια ξεπεράσει

τόπο και χρόνο.

***********************

6
Μνήμη Βογιατζή

Θέατρο που σαν καλή

ποίηση μοιάζει!

**********************

7
Και γιατί σιωπάς;

Μήπως διστάζεις να ζεις;

Σκέψου το καλά!
************************

8
Σαν ορίζοντας

Μοιάζεις! Και σαν θάλασσα

είσαι ανοιχτή.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΡΟΕΣ

Πού θα μας οδηγήσει αυτή η βόλτα; To χλωμό φεγγάρι,το πληγωμένο αστέρι και το αγέρι που μας μέθυσε; Πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει ανάλογη σύνδεση ανάμεσα στο αθώο μου βλέμμα και στο δικό σου λάγνο χαμόγελο σαν ταξιδεύει στο άπειρο στο όνομα της στιγμής.

Πού θα μας οδηγήσει αυτή η βόλτα; To τοπίο θ΄αλλάξει ξανά και ξανά Η ζωή θα τρέξει μες στα χέρια μου Το φεγγάρι θα ζωντανέψει Το αστέρι θα γιατρευτεί Το αγέρι θα μας ξεχάσει.

Με τις δυνάμεις που διαθέτουμε ώστε ν αντέχουμε τη ροή, Έτσι θα μάθουμε να μετράμε της ουσία της ύπαρξης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΥΠΕΡ ΜΝΗΜΗΣ

Τα τραγούδια,τα ονόματα Τα αρώματα...όλα Να τα θυμάμαι...ένα προς ένα Άπαντα...Η λήθη θα σημάνει Θάνατο.

Ν΄αντέξει το μυαλό μου μονάχα Να΄ναι γερό,ατίθασο,ανοιχτό Σαν κιβωτός, Αδιάκοπα να δέχεται καινούριους θησαυρούς... Νεοαποκτηθέντα λάφυρα, Μυρουδιές και θύμησες, Μουσικές και θάλασσες...

Ν' αντέξει το μυαλό μου μονάχα Nα΄ναι λίγες οι απώλειες και οι φθορές Λίγες και μετρήσιμες Να πάρει θάρρος κι η ψυχή Να συνεχίσει αγέρωχη Αλώβητη Από τις επιθέσεις του φθοροποιού χρόνου -που ορέγεται κι αυτήν την ίδια την αθανασία της ακόμα

Να πορευθεί με τόλμη-όσο της μένει- Ν΄αντέξει. Το μυαλό.

Ζήσαμε ό,τι μπορέσαμε να αντιληφθούμε πως μας ανήκει Και πάλι ένα μέρος μονάχα.
Δεν διαθέταμε τη νοημοσύνη των αισθημάτων Το ένστικτο μας πρόδωσε. Και φαίνεται τώρα... Σα να ξεστράτισε ο δρόμος της σκέψης μας τότε... Έφτασε ο καιρός να αναρωτηθούμε...

Ασημίνα Ξηρογιάννη

Βιογραφία

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο "Θέατρο - Εργαστήριο". Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και "ανεβάσει" με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., ("Ειρήνη" και "Πλούτο" του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. "Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη" και "Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη". Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς
διαγωνισμούς. Η νουβέλα της "Το σώμα του έγινε σκιά" (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.
~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~

Συνέντευξη ,Ασημίνα Ξηρογιάννη

~ΠΟΙΗΣΗ~

Ρούλα Τριανταφύλλου

Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Ασημίνα Ξηρογιάννη.

Άρχισα να γράφω από πολύ μικρή ηλικία.'Οταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο να σπουδάσω φιλολογία ,διάβαζα εκ των πραγμάτων συνεχώς ποίηση και ήταν τότε που αναζητούσα αγωνιωδώς την δική φωνή.Χωρίς να μιλώ για ''ποιητικά πρότυπα'',είναι πολλοί οι ποιητές που αγαπώ.Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ένας από αυτούς .Στο τελευταίο μου βιβλίο ''Εποχή μου είναι η ποίηση'' του αφιερώνω και ένα ποίημα.Τελειώνοντας να πω ότι είχα σπουδαίους δασκάλους που μου άνοιξαν δρόμους.Τον Αθανασόπουλο,τον Λιαντίνη ,τον Μαστροδημήτρη στη φιλολογία.Τον Νάσο Βαγενά έπειτα στην θεατρολογία.'Ηταν ο πρώτος που του πήγα κείμενά μου και με ενθάρρυνε να προχωρήσω.

Ρ.Τ.Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας.

Α.Ξ. Ο,τιδήποτε μπορεί να με εμπνεύσει.Ενας ήχος μια κίνηση,μια μουσική,ένα πρόσωπο,μια φωτογραφία,ένας ζωγραφικός πίνακας.Συχνά όμως εμπνέομαι και από έργα άλλων ομότεχνων,ποιητών και πεζογράφων που αγαπώ και που το έργο τους ''μου μιλάει'' και μου ξυπνάει διαφορά συναισθήματα εκκινώντας τη σκέψη μου και με βάζει σε διαδικασία γραφής.

Ρ.Τ.Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

Α.Ξ. Η ποίηση είναι δύσκολη υπόθεση.Τα ποιήματα δεν γράφονται (και δεν πρέπει να γράφονται εύκολα). Γράφω ποίημα σημαίνει παλεύω με θεούς και δαίμονες.Παλεύω με τη γλώσσα ,με τον εαυτό μου,με τις αντιστάσεις μου ,αλλά και με τον κόσμο.

Ρ.Τ.Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.

Α.Ξ. Δεν θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα ,ή τουλάχιστον δεν είναι εκεί το ζήτημα.Στόχος μου είναι να μυήσω τον αναγνώστη σε μία εμπειρία πρωτόγνωρη για κείνον.Να τον πάρω μαζί μου,να κινήσω μέσα του δυνάμεις που θα τον αφυπνίσουν,να τον ταξιδέψω,να μοιραστώ μαζί του ένα άλλο βλέμμα πάνω στα πράγματα,να τον κάνω να αισθανθεί.

Ρ.Τ.Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες

Α.Ξ. Η ποίηση είναι μια έλλογη κατασκευή.Ο ποιητής γράφει χωρίς να αφήνει τίποτα στην τύχη.Για παράδειγμα,ξέρει γιατί χρησιμοποίησε αυτήν τη λέξη και όχι την άλλη,γιατί εκεί έβαλε εκείνο το σημείο στίξης και όχι το άλλο,ξέρει τι ακριβώς θέλει να πει. Ολοκληρώνει το ποίημα και μετά το μοιράζεται ,καθώς η ποίηση γράφεται για να διαβαστεί.Από κει και πέρα ο αναγνώστης το εισπράττει με έναν τρόπο ,και εδώ θα έρθουν να σας πουν πολλά οι θεωρίες της πρόσληψης.Το ποίημα είναι ανοιχτό και μπορεί ο καθένας να κάνει τη δική του σκέψη για αυτό ή να νιώσει τα δικά του πράγματα διαβάζοντάς το.Το ίδιο ποίημα μπορεί να αγγίζει κάποιον άνθρωπο ,ενώ κάποιον άλλο να τον αφήνει παγερά αδιάφορο.Είναι απολύτως φυσικό.Διότι και οι αναγνώστες διαφέρουν μεταξύ τους σαν αποδέκτες.'Αλλες οι αξίες ,άλλα τα διαβάσματα,άλλο το μορφωτικό επίπεδο,άλλη η συναισθηματική τους νοημοσύνη.

Ρ.Τ.Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.

Α.Ξ. Ακριβώς αυτό πραγματεύεται το τελευταίο μου βιβλίο ''Εποχή μου είναι η Ποίηση''. Με το βιβλίο αυτό κάνω μια στροφή,αλλάζω και το ύφος και τον τρόπο που χαρακτηρίζει τα προηγούμενα βιβλία.Πειραματίζομαι βασικά και αυτό πιστεύω ότι είναι ανάγκη να το κάνουν όσοι καταπιάνονται με την τέχνη.Λοιπόν..το βιβλίο ''Εποχή μου είναι η Ποίηση προέκυψε από την ανάγκη μου να συνομιλήσω με την σύγχρονή μου πραγματικότητα ,να κάνω έναν διάλογο με τον κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνω.Ο ποιητής πρέπει να έχει ρόλο στην πραγματικότητα του καιρού του,αλίμονο αν κλείνει τα μάτια και τα αυτιά του στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.Πρέπει ''να μιλά'' και όχι να σωπαίνει,να είναι ζωντανός και να διεγείρει τη σκέψη των ανθρώπων.

Ρ.Τ.Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει. Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο; Αλήθεια, διδάσκεται η Ποίηση;

Α.Ξ. Mερικά παιδιά διαβάζουν,άλλα όχι.Η οικογένεια και η Παιδεία πιστεύω είναι οι δύο παράγοντες που κυρίως σχετίζονται μ' αυτό.Το παιδί επηρεάζεται από τους γονείς του,λειτουργούν ως πρότυπα για αυτό.Αν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που οι γονείς διαβάζουν ποίηση ,γράφουν ποίηση και μιλούν για ποίηση, λογικό είναι το παιδί να είναι υποψιασμένο.Όσον αφορά στην εκπαίδευση ,είναι δύσκολα τα πράγματα.Ακριβώς γιατί η διδασκαλία της λογοτεχνίας είναι αποτυχημένη,τις περισσότερες φορές.Πολλοί μαθητές δεν βρίσκουν κανένα ενδιαφέρον εξαιτίας του άσχημου τρόπου που γίνεται το μάθημα.Είναι μεγάλο το θέμα, δεν εξαντλείται μέσα σε λίγες γραμμές.Πάντως οι μαθητές πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι στη λογοτεχνία,να τους δίνονται ερεθίσματα να ανοίγουν τη σκέψη τους,να πλαταίνουν,να ανακαλύπτουν νέους κόσμους και άλλα μονοπάτια.Χρειάζεται μεγάλη επιμονή,υπομονή και σωστή καθοδήγηση ,αλλά και γνώση από την πλευρά του διδάσκοντα.


ΡΤ.Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση, πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς, είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο )

Α.Ξ. Υποτίθεται ότι η ποίηση δεν πουλάει σε μια εποχή που το ζητούμενο είναι το κέρδος,γι αυτό συμβαίνουν όλα αυτά.Η αλήθεια είναι ότι η ποίηση έχει κάπως περιορισμένο κοινό,αλλά φανατικό.Απευθύνεται σε όλους φυσικά ,αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση από όλους.Οπότε συναντάμε διάφορα φαινόμενα στο χώρο των εκδόσεων.Τώρα έχει έρθει και το διαδίκτυο που έχει μπερδέψει αρκετά τα πράγματα.Στο διαδίκτυο τα ποιήματα και οι ποιητές ανθίζουν ,αν κρίνει κανείς από τις αναρτήσεις,τις σημειώσεις,τα status.Όμως υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ποιητών προς εξέταση.Άλλοι είναι ποιητές,άλλοι δηλώνουν ποιητές,άλλοι αυτοαποκαλούνται ποιητές.'Εχουν ,σε κάποιες περιπτώσεις αλλοιωθεί τα κριτήρια τα ποιητικά-γιατί υπάρχουν κριτήρια για το τί είναι ποίηση και τί δεν είναι ποίηση ,και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.Οπότε ακούμε συχνά χαρακτηρισμούς υποτιμητικούς ''αμάν πια αυτοί οι ποιητές του FACEBOOK''.Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει χρήση των social media,αλλά το κακό με τους Έλληνες είναι ότι είναι ό,τι δηλώνουν τελικά.Και σημαντικοί σύγχρονοι ποιητές μας είναι μέσα στο facebook ,προβάλλοντας την προσωπικότητα και τη δουλειά τους.Και αναρωτιέμαι τώρα...αν ο Καβάφης και ο Ελύτης είχαν τη δυνατότητα να έχουν facebook,θα επέλεγαν να ανοίξουν λογαριασμό ; O Ελύτης ίσως να το έκανε,ο Καβάφης πιστεύω όχι.

ΡΤ.Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία . Πώς μπορεί ένας ποιητής /τρια να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του.

Α.Ξ. Δεν είναι ανάγκη να γράφει κανείς σε παραδοσιακό στίχο για να το πετύχει αυτό,όπως πολλοί διατείνονται.Μπορείς να δώσεις μουσικότητα στο ποίημα(γιατί γι'αυτό συζητάμε) με κατάλληλους συνδυασμούς στοιχείων,λυρικές αναφορές,''δραματικά'' τεχνάσματα, παράδοξες ή παράτολμες εικόνες,διακειμενικά παιχνίδια.

ΡΤ.Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ' αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.

Α.Ξ. Ναι!Οι Έλληνες εκδίδουν ακατάπαυστα.Ούτε η κρίση δεν τους σταματά.Οι Έλληνες συγγραφείς επίσης καθόλου δεν σιωπούν.Αντίθετα,μιλούν πολύ.Σίγουρα υπάρχουν και ταλαντούχοι άνθρωποι που εκδίδουν βιβλία. Έχουμε πολύ αξιόλογους συγγραφείς και ποιητές στην Ελλάδα.Όμως υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι όχι ιδιαίτερα ταλαντούχοι που όμως έχουν απήχηση στο ευρύ κοινό .Τα βιβλία τους πουλάνε χωρίς να χαρακτηρίζονται από ''ποιότητα'',απλά και μόνο επειδή αρέσουν στον κόσμο.Οπότε υπάρχουν δυο στρατόπεδα.Από τη μία οι ποιοτικοί και μη εμπορικοί λογοτέχνες,από την άλλη οι εμπορικοί παραλογοτέχνες, αν μπορώ να το πω έτσι.Πάντως η αλήθεια είναι ότι η ποίηση δεν είναι σχεδόν ποτέ στα ευπώλητα των εφημερίδων και αυτό είναι θλιβερό.

Ρ.Τ.Οι κριτικοί σ' όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργώντας τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.

Α.Ξ. Ναι ,είναι απαραίτητα, και η κριτική και οι κριτικοί,αρκεί να μην διέπονται από κακεντρέχεια-σε καμία περίπτωση.Αντίθετα ,είναι αναγκαίο να χαρακτηρίζονται από αμεροληψία,ουσία και αλήθεια.Η σωστή και καλοπροαίρετη κριτική μπορεί να βοηθήσει τον καλλιτέχνη ,να του ανοίξει δρόμους,να τον πάει ένα ή πολλά βήματα πιο πέρα.Όμως,δεν πιστεύω ότι τα πράγματα είναι πάντοτε αθώα και διαυγή ,όσον αφορά στο θέμα που εξετάζουμε.Υπάρχουν διάφορες αλλόκοτες περιπτώσεις που δίνουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό.Για παράδειγμα,συναντάμε περιπτώσεις νεποτισμού ακόμα και στο χώρο της λογοτεχνίας.Ακόμα,δυστυχώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι συχνά με τις περίφημες λογοτεχνικές κλίκες.

Ρούλα Τριανταφύλλου
Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

Του Σεφέρη...Εἶναι παιδιά πολλῶν ἀνθρώπων τα λόγια μας.

Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Ξηρογιάννη.

*H Aσημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο «Θέατρο-Εργαστήριο». Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Ποιήματα, άρθρα, διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια.
~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~

Συνέντευξη  ,Ασημίνα Ξηρογιάννη

~ΠΟΙΗΣΗ~

Ρούλα Τριανταφύλλου

 Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Ασημίνα Ξηρογιάννη.

Άρχισα να γράφω από πολύ μικρή ηλικία.'Οταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο να σπουδάσω φιλολογία ,διάβαζα εκ των πραγμάτων συνεχώς ποίηση και ήταν τότε που αναζητούσα αγωνιωδώς την δική φωνή.Χωρίς να μιλώ για ''ποιητικά πρότυπα'',είναι πολλοί οι ποιητές που αγαπώ.Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ένας από αυτούς .Στο τελευταίο μου βιβλίο ''Εποχή μου είναι η ποίηση'' του αφιερώνω και ένα ποίημα.Τελειώνοντας να πω ότι είχα σπουδαίους δασκάλους που μου άνοιξαν δρόμους.Τον Αθανασόπουλο,τον Λιαντίνη ,τον Μαστροδημήτρη στη φιλολογία.Τον Νάσο Βαγενά έπειτα στην θεατρολογία.'Ηταν ο πρώτος που του πήγα κείμενά μου και με ενθάρρυνε να προχωρήσω. 


Ρ.Τ.Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας.

Α.Ξ. Ο,τιδήποτε μπορεί να με εμπνεύσει.Ενας ήχος μια κίνηση,μια μουσική,ένα πρόσωπο,μια φωτογραφία,ένας ζωγραφικός πίνακας.Συχνά όμως εμπνέομαι και από έργα άλλων ομότεχνων,ποιητών και πεζογράφων που αγαπώ και που το έργο τους ''μου μιλάει'' και μου ξυπνάει διαφορά συναισθήματα εκκινώντας τη σκέψη μου και με βάζει σε διαδικασία γραφής. 


Ρ.Τ.Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

Α.Ξ. Η ποίηση είναι δύσκολη υπόθεση.Τα ποιήματα δεν γράφονται (και δεν πρέπει να γράφονται εύκολα). Γράφω ποίημα σημαίνει παλεύω με θεούς και δαίμονες.Παλεύω με τη γλώσσα ,με τον εαυτό μου,με τις αντιστάσεις μου ,αλλά και με τον κόσμο. 


Ρ.Τ.Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.

Α.Ξ. Δεν θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα ,ή τουλάχιστον δεν είναι εκεί το ζήτημα.Στόχος μου είναι να μυήσω τον αναγνώστη σε μία εμπειρία πρωτόγνωρη για κείνον.Να τον πάρω μαζί μου,να κινήσω μέσα του δυνάμεις που θα τον αφυπνίσουν,να τον ταξιδέψω,να μοιραστώ μαζί του ένα άλλο βλέμμα πάνω στα πράγματα,να τον κάνω να αισθανθεί. 


Ρ.Τ.Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες

Α.Ξ. Η ποίηση είναι μια έλλογη κατασκευή.Ο ποιητής γράφει χωρίς να αφήνει τίποτα στην τύχη.Για παράδειγμα,ξέρει γιατί χρησιμοποίησε αυτήν τη λέξη και όχι την άλλη,γιατί εκεί έβαλε εκείνο το σημείο στίξης και όχι το άλλο,ξέρει τι ακριβώς θέλει να πει. Ολοκληρώνει το ποίημα και μετά το μοιράζεται ,καθώς η ποίηση γράφεται για να διαβαστεί.Από κει και πέρα ο αναγνώστης το εισπράττει με έναν τρόπο ,και εδώ θα έρθουν να σας πουν πολλά οι θεωρίες της πρόσληψης.Το ποίημα είναι ανοιχτό και μπορεί ο καθένας να κάνει τη δική του σκέψη για αυτό ή να νιώσει τα δικά του πράγματα διαβάζοντάς το.Το ίδιο ποίημα μπορεί να αγγίζει κάποιον άνθρωπο ,ενώ κάποιον άλλο να τον αφήνει παγερά αδιάφορο.Είναι απολύτως φυσικό.Διότι και οι αναγνώστες διαφέρουν μεταξύ τους σαν αποδέκτες.'Αλλες οι αξίες ,άλλα τα διαβάσματα,άλλο το μορφωτικό επίπεδο,άλλη η συναισθηματική τους νοημοσύνη. 


Ρ.Τ.Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.

Α.Ξ. Ακριβώς αυτό πραγματεύεται το τελευταίο μου βιβλίο ''Εποχή μου είναι η Ποίηση''. Με το βιβλίο αυτό κάνω μια στροφή,αλλάζω και το ύφος και τον τρόπο που χαρακτηρίζει τα προηγούμενα βιβλία.Πειραματίζομαι βασικά και αυτό πιστεύω ότι είναι ανάγκη να το κάνουν όσοι καταπιάνονται με την τέχνη.Λοιπόν..το βιβλίο ''Εποχή μου είναι η Ποίηση προέκυψε από την ανάγκη μου να συνομιλήσω με την σύγχρονή μου πραγματικότητα ,να κάνω έναν διάλογο με τον κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνω.Ο ποιητής πρέπει να έχει ρόλο στην πραγματικότητα του καιρού του,αλίμονο αν κλείνει τα μάτια και τα αυτιά του στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.Πρέπει ''να μιλά'' και όχι να σωπαίνει,να είναι ζωντανός και να διεγείρει τη σκέψη των ανθρώπων. 



Ρ.Τ.Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει. Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο; Αλήθεια, διδάσκεται η Ποίηση;


Α.Ξ. Mερικά παιδιά διαβάζουν,άλλα όχι.Η οικογένεια και η Παιδεία πιστεύω είναι οι δύο παράγοντες που κυρίως σχετίζονται μ' αυτό.Το παιδί επηρεάζεται από τους γονείς του,λειτουργούν ως πρότυπα για αυτό.Αν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που οι γονείς διαβάζουν ποίηση ,γράφουν ποίηση και μιλούν για ποίηση, λογικό είναι το παιδί να είναι υποψιασμένο.Όσον αφορά στην εκπαίδευση ,είναι δύσκολα τα πράγματα.Ακριβώς γιατί η διδασκαλία της λογοτεχνίας είναι αποτυχημένη,τις περισσότερες φορές.Πολλοί μαθητές δεν βρίσκουν κανένα ενδιαφέρον εξαιτίας του άσχημου τρόπου που γίνεται το μάθημα.Είναι μεγάλο το θέμα, δεν εξαντλείται μέσα σε λίγες γραμμές.Πάντως οι μαθητές πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι στη λογοτεχνία,να τους δίνονται ερεθίσματα να ανοίγουν τη σκέψη τους,να πλαταίνουν,να ανακαλύπτουν νέους κόσμους και άλλα μονοπάτια.Χρειάζεται μεγάλη επιμονή,υπομονή και σωστή καθοδήγηση ,αλλά και γνώση από την πλευρά του διδάσκοντα.

 
ΡΤ.Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση, πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς, είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο )


Α.Ξ. Υποτίθεται ότι η ποίηση δεν πουλάει σε μια εποχή που το ζητούμενο είναι το κέρδος,γι αυτό συμβαίνουν όλα αυτά.Η αλήθεια είναι ότι η ποίηση έχει κάπως περιορισμένο κοινό,αλλά φανατικό.Απευθύνεται σε όλους φυσικά ,αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση από όλους.Οπότε συναντάμε διάφορα φαινόμενα στο χώρο των εκδόσεων.Τώρα έχει έρθει και το διαδίκτυο που έχει μπερδέψει αρκετά τα πράγματα.Στο διαδίκτυο τα ποιήματα και οι ποιητές ανθίζουν ,αν κρίνει κανείς από τις αναρτήσεις,τις σημειώσεις,τα status.Όμως υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ποιητών προς εξέταση.Άλλοι είναι ποιητές,άλλοι δηλώνουν ποιητές,άλλοι αυτοαποκαλούνται ποιητές.'Εχουν ,σε κάποιες περιπτώσεις αλλοιωθεί τα κριτήρια τα ποιητικά-γιατί υπάρχουν κριτήρια για το τί είναι ποίηση και τί δεν είναι ποίηση ,και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.Οπότε ακούμε συχνά χαρακτηρισμούς υποτιμητικούς ''αμάν πια αυτοί οι ποιητές του FACEBOOK''.Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει χρήση των social media,αλλά το κακό με τους Έλληνες είναι ότι είναι ό,τι δηλώνουν τελικά.Και σημαντικοί σύγχρονοι ποιητές μας είναι μέσα στο facebook ,προβάλλοντας την προσωπικότητα και τη δουλειά τους.Και αναρωτιέμαι τώρα...αν ο Καβάφης και ο Ελύτης είχαν τη δυνατότητα να έχουν facebook,θα επέλεγαν να ανοίξουν λογαριασμό ; O Ελύτης ίσως να το έκανε,ο Καβάφης πιστεύω όχι. 


ΡΤ.Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία . Πώς μπορεί ένας ποιητής /τρια να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του.

Α.Ξ. Δεν είναι ανάγκη να γράφει κανείς σε παραδοσιακό στίχο για να το πετύχει αυτό,όπως πολλοί διατείνονται.Μπορείς να δώσεις μουσικότητα στο ποίημα(γιατί γι'αυτό συζητάμε) με κατάλληλους συνδυασμούς στοιχείων,λυρικές αναφορές,''δραματικά'' τεχνάσματα, παράδοξες ή παράτολμες εικόνες,διακειμενικά παιχνίδια. 



 ΡΤ.Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ' αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.



Α.Ξ. Ναι!Οι Έλληνες εκδίδουν ακατάπαυστα.Ούτε η κρίση δεν τους σταματά.Οι Έλληνες συγγραφείς επίσης καθόλου δεν σιωπούν.Αντίθετα,μιλούν πολύ.Σίγουρα υπάρχουν και ταλαντούχοι άνθρωποι που εκδίδουν βιβλία. Έχουμε πολύ αξιόλογους συγγραφείς και ποιητές στην Ελλάδα.Όμως υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι όχι ιδιαίτερα ταλαντούχοι που όμως έχουν απήχηση στο ευρύ κοινό .Τα βιβλία τους πουλάνε χωρίς να χαρακτηρίζονται από ''ποιότητα'',απλά και μόνο επειδή αρέσουν στον κόσμο.Οπότε υπάρχουν δυο στρατόπεδα.Από τη μία οι ποιοτικοί και μη εμπορικοί λογοτέχνες,από την άλλη οι εμπορικοί παραλογοτέχνες, αν μπορώ να το πω έτσι.Πάντως η αλήθεια είναι ότι η ποίηση δεν είναι σχεδόν ποτέ στα ευπώλητα των εφημερίδων και αυτό είναι θλιβερό.



Ρ.Τ.Οι κριτικοί σ' όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργώντας τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.



Α.Ξ. Ναι ,είναι απαραίτητα, και η κριτική και οι κριτικοί,αρκεί να μην διέπονται από κακεντρέχεια-σε καμία περίπτωση.Αντίθετα ,είναι αναγκαίο να χαρακτηρίζονται από αμεροληψία,ουσία και αλήθεια.Η σωστή και καλοπροαίρετη κριτική μπορεί να βοηθήσει τον καλλιτέχνη ,να του ανοίξει δρόμους,να τον πάει ένα ή πολλά βήματα πιο πέρα.Όμως,δεν πιστεύω ότι τα πράγματα είναι πάντοτε αθώα και διαυγή ,όσον αφορά στο θέμα που εξετάζουμε.Υπάρχουν διάφορες αλλόκοτες περιπτώσεις που δίνουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό.Για παράδειγμα,συναντάμε περιπτώσεις νεποτισμού ακόμα και στο χώρο της λογοτεχνίας.Ακόμα,δυστυχώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι συχνά με τις περίφημες λογοτεχνικές κλίκες.

Ρούλα Τριανταφύλλου 
Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

 Του Σεφέρη...Εἶναι παιδιά πολλῶν ἀνθρώπων τα λόγια μας.




Σας ευχαριστώ πολύ κυρία  Ξηρογιάννη.

*H Aσημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο «Θέατρο-Εργαστήριο». Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Ποιήματα, άρθρα, διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Ποιήματα
"Το σώμα του έγινε σκιά" - Ασημίνα Ξηρογιάννη

~Μυθιστόρημα~



***

*************************************
~Πληγές~

Ποίηση, Ασημίνα Ξηρογιάννη

"Το σώμα του έγινε σκιά" - Ασημίνα Ξηρογιάννη

 ~Μυθιστόρημα~ 

Ο τελευταίος χορός. Δίχως αμφιβολία δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια για να σκεφτείς κάτι άλλο. Από τις πρώτες κιόλας του σελίδες, η σε κάμποσα σημεία ποιητική νουβέλα της Ξηρογιάννη σου δημιουργεί άμεσα μια προδιάθεση πως μόνο ευχάριστο δεν πρόκειται να είναι το περιεχόμενο της. Δύο άνθρωποι. Ένας κοινός προορισμός. Δύο κόσμοι. Μία κατάληξη. Καλά ριζωμένοι σε μια καθημερινότητα που αρνείται πλέον να τους προσφέρει απλόχερα αυτό που μετά βδελυγμίας αναζητούν. Εγκλωβισμένοι σε μια απόγνωση που φαίνεται μη αναστρέψιμη. Η γυναίκα με την αέναη αγάπη της προς τον σύζυγο. Και αυτός με το αρρωστημένο του πάθος για το χορό. Τι γίνεται λοιπόν όταν αυτά πάψουν να φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα; Μάλλον τη σύγκρουση των δύο αυτών κόσμων. Τον καλλιτέχνη σύζυγο να αντιλαμβάνεται με το πέρασμα του χρόνου ότι δε μπορεί πλέον να χορεύει. Ότι κοντοζυγώνει η στιγμή να απαρνηθεί χωρίς τη δική του θέληση το μοναδικό πράγμα που φαίνεται ότι τον κρατάει ζωντανό. Τον χορό. Δεν καταφέρνει να τον κρατά ζωντανό ούτε η μονάκριβη κόρη του που αρχίζει να ξεδιπλώνει δειλά δειλά και συνάμα να ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα της, υπό τις δικές του σαφώς χρήσιμες οδηγίες. Και στην αντίπερα όχθη, το θηλυκό, που με την αμέριστη αγάπη και τον ανιδιοτελή έρωτα για τον άντρα της μοιάζει με δεκανίκι έτοιμο να δώσει στήριξη στο σύντροφό της που είναι ένα βήμα πριν τη κατάρρευση. ‘Ένα μόλις βήμα πριν γίνει σκιά. Μια σύζυγος που δε κρατούσε τίποτα γι΄ αυτήν. Που μοναδική της ικανοποίηση είναι να βλέπει ευτυχισμένο τον άντρα της. Και ας της άρεσε να γράφει. Και ας ήξερε πως ότι έγραφε δε υπήρχε ποτέ η πιθανότητα νo τα δει να εκδίδεται. Σε αυτό όμως το σημείο τίθεται και το μεγάλο ερώτημα, ο μεγάλος προβληματισμός που γεννά ο συζυγικός βίος των δύο πρωταγωνιστών. Ποιά είναι τελικά στο φινάλε η πραγματικότητα; Η αίσθηση της συζύγου που με την αγάπη, τον έρωτα, τη κατανόηση, την ειλικρινή στήριξη στον σύντροφό της να πλάθεται μέσα της η εικόνα πως δίνει την απαιτούμενη ώθηση στον άντρα της να συνεχίσει να δημιουργεί, μένοντας και η ίδια ικανοποιημένη, νομίζοντας πως έχει φέρει εις πέρας τον αντικειμενικό της σκοπό που δεν είναι άλλος από έναν ευτυχισμένο και χαρούμενο σύζυγο ή η εμμονή με το χορό του συζύγου που λαμβάνει ως ικανοποίηση την αμέριστη στήριξη και παρότρυνση της συντρόφου του για το έργο του ισορροπώντας μεταξύ πάθους και συνήθειας; Το αποτέλεσμα και για τις δύο πλευρές λυτρωτικό από τη στιγμή που δεις τα γεγονότα με μια πιο καθαρή ματιά!

Νίκος Μπίνος


****************************************
~Πληγές~

Ποίηση, Ασημίνα Ξηρογιάννη

H Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι μία καταξιωμένη ποιήτρια. Στο ποιητικό της ιστορικό συμπεριλαμβάνονται ήδη διακρίσεις σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Επίσης έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, για τη νουβέλα της «Tο σώμα που έγινε σκιά».

Στην ποιητική της συλλογή «Πληγές» παρουσιάζει με έναν σουρεαλιστικό και μαγικό τρόπο το κενό που αφήνει μια απώλεια καθώς και τον πόνο που αυτή συνεπάγεται.

Οι «Πληγές» στάθηκαν αφορμή για να γράψω εγώ με τη σειρά μου ένα κείμενο το οποίο να βγάζει στην επιφάνεια με έναν περιεκτικό τρόπο, το πως βίωσα εσωτερικά τα ποιήματα της Ασημίνας Ξηρογιάννη.

Το κείμενο λοιπόν αναφέρεται σε τρείς γυναίκες (η μια από αυτές είναι η Ασημίνα Ξηρογιάννη) οι οποίες έχουν βιώσει τρία διαφορετικά είδη απώλειας, όπως και στα συναισθήματά τους. Παρ’ όλα αυτά επειδή φαίνεται να συμφωνούν, δεν γίνεται χρήση πληθυντικού αριθμού αλλά τρίτου ενικού σαν να εξιστορεί κάποιος τον εσωτερικό κόσμο μιας και μόνο γυναίκας. ΤΡΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ- ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΚΑΤΙ ΚΟΙΝΟ (Ασημίνα «πληγές», Αριάδνη «προδοσία», Αγγελίνα «θέλει να ακουστεί»)

Γυναίκα μόνη σ’ ένα μέρος σκοτεινό Πιο σκοτεινό δε γίνεται Σ’ έναν παράλληλο κόσμο Σε μια σκοτεινή τρύπα Την τρύπα της απελπισίας Οδηγημένη εκεί απ’ την ίδια της την εμπιστοσύνη Από την αφοσίωσή της… Φοβάται φοβάται πολύ Θέλει να φύγει από ‘κει Θέλει να ΦΥΓΕΙ!! Όχι δε μπορεί Την κρατάνε όμηρό τους οι βασανιστικές σκέψεις της Μπήγει τα νύχια της στον τοίχο για να σκαρφαλώσει στην επιφάνεια Αυτά όμως αποχωρίζονται απ’ τη σάρκα τους ….. Δε μπορεί να τη βοηθήσει κανείς Είναι μόνη και φοβισμένη στη σκοτεινή τρύπα Γιατί δεν τη βοηθάει κανείς;;; Μόνη της αναμένει να δει ένα φως από ψηλά Να νιώσει μια γαλήνη στη σκέψη της και στην ψυχή της Να καταφέρει να «βγει έξω» Οι μέρες περνούν Ο πόνος μεγαλώνει

-ΑΣΗΜΙΝΑ: Κι όμως ξέρει ότι ο πόνος αυτός δεν της ανήκει Ξέρει ότι ανήκει σε εκείνους που τον προκάλεσαν

-ΑΓΓΕΛΙΝΑ: Έτσι θέλει να ακουστεί Να ακουστεί η δική της πλευρά της ιστορίας

-ΑΡΙΑΔΝΗ: Θέλει να γνωστοποιηθεί η αδικία Να κερδίσει αυτό που της ανήκει Τη ΔΙΚΑΙΩΣΗ!

-ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ: Έτσι μόνο θα έρθει η λύτρωση Έτσι μόνο θα βγει απ’ το σκοτεινό μέρος Έτσι μόνο θα ξεπεράσει την απώλεια



-ΑΣΗΜΙΝΑ: Κάθε απώλεια πάντα θα τη βιώνει ως απώλεια και θα την ξεπερνά Και πάλι θα αναζητά αυτό που πραγματικά την αφουγκράζεται…… 

Φαίη Νάση
EΠΙΘΥΜΙΑ

Δεν θα΄θελα να είμαι λέξη. Να μην συρθώ σαν πόρνη από στόμα σε στόμα. Να μην με σπαταλήσουν ασυλλόγιστα ασυνείδητοι δημαγωγοί του έρωτα. Να μην μ΄αλλοιώσουν πένες προδομένων εραστών και μετά γυρνώ στους δρόμους
Ψάχνοντας να δώσω νόημα στην υπόστασή μου Γυρεύοντας να τρυπώσω παράνομα στα κιτάπια κάποιου διάσημου ποιητή... Μήπως και σώσω κάτι από την υπόληψή μου. Δεν θα ΄θελα να είμαι λέξη.

ΘΛΙΨΗ
Στο κλειστό δωμάτιο Με τους μαύρους καθρέφτες Εκεί.Υπάρχει μια αίσθηση
Θανάτου απελπιστικά βαριά Μυρωδιά πεθαμένου λουλουδιού τραγουδιού του χρόνου του φθίνοντος του αγγίζοντος την θαλπωρή παρέχουν τα φαντάσματα του παρελθόντος ονείρου που καλούσαμε ζωή.



Ασημίνα Ξηρογιάννη




~Πέρασμα~




Στέκομαι σε απόσταση Ικανή. Με βλέπω να περπατώ Ανάμεσα απ΄το πλήθος Να περνώ....




Χωρίς να γυρίσουν να με κοιτάξουν Τα χαμηλωμένα βλέμματα Οι πόνοι οι κρυμμένοι πίσω από μαύρα γυαλιά Όλοι την ίδια ηλικία μοιάζουν να΄χουν Έτσι περνώντας...




Στέκομαι σε απόσταση Ικανή. Να με ψάξω μες στους ανθρώπους Να με βρω Να με ρωτήσω Για τον προορισμό,την ταυτότητα, Την ποιότητα,την ομοιότητα, Το λάθος,το άλλοθι....




Μα να μην θυμάμαι ούτε το όνομά μου;




Ασημίνα Ξηρογιάννη




Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ


ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ



ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ

<Οι μάσκες μας περιέχουν ως τον ερωτικό σπασμό.> Μάνος Χατζιδάκης

Ημουν μάσκα όταν με γνώρισες-μάσκα χαράς ήταν το πρόσωπό μου. Αφημένη σ΄απατηλά όνειρα αγνοούσα τα μονοπάτια της ηδονής,τα παράδοξα παραστρατήματα του Έρωτα.Κι όταν με κράτησες...μου χάρισες ρούχο καθαρό-καινούριο-μα τόσο βασανιστικά ιδανικό,που είπα να το διώξω από πάνω μου λίγο προτού αβίαστα αφανιστώ.

Κι έγινα μάσκα κούρασης-με λίγες ρυτίδες,σκιές κάτω από τα μάτια. Πήρα τους δρόμους,κρύφτηκα στ΄αριστερό καταφύγιο-λίγο πριν το ρυάκι.
Έτρεξα...απαρνούμενη την καταστροφική φορά του έρωτα από φόβο.

Από φόβο μήπως γίνω μάσκα θανάτου.

Ασημίνα Ξηρογιάννη




Σ΄όσους με αγαπάνε

Τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού. Να σε πηγαίνει η σκέψη σε ό,τι αγαπάς και
σου αρέσει. Και να μην είναι ανάγκη να επιστρέψεις Αυτά κοντά σου πάντα είναι Μέσα σου εικόνες αληθινές Σα να πήγες... Αναμνήσεις χωρίς χρονικότητα Σα να πήγες... Σαν να γύρισες...

Ασημίνα Ξηρογιάννη






Ασημίνα Ξηρογιάννη

~Παράπονο~

Και να σκεφτείς, Ούτε στιγμή δεν πίστεψα Πως η κοπέλα με τα σανδάλια,τα λυτά μαλλιά,τα μύρα Η σχεδόν διάφανη Ήταν η Αφροδίτη.

Κι όμως την είδα να κατεβαίνει Από ψηλά το κόκκινο βουνό Με ελαφρό περπάτημα Αγέρωχο βλέμμα Πλατύ χαμόγελο.

Μα με προσπέρασε Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει Τα βλέφαρα,τα μάτια,το
πρόσωπο Που το βασάνιζε ένα συννεφάκι θλίψης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης