Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο



                                                   ~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~

                                               ~~ ΓΙΩΡΓΟΣ  ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ~~


Γιώργος Νικολόπουλος

~Γυάλινες βάρκες -Στην άκρη της σκάλας~

Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα

και πάλι

Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα

ένα βήμα, δύο βήματα

και πάλι

ένα βήμα, δύο βήματα

Ίσως κάποτε τολμήσω ίσως τολμήσω ίσως κάποτε τολμήσω

Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα





















ΗΛΕΚΤΡΑ, ΟΠΟΤΕ ΗΤΑΝ

Και όταν γκρεμίσεις την αχυρένια καλύβα, μόνη μόνη μόνη σε ένα εχθρικό (φιλάσθενο) σύμπαν, δακρισμένη από τον Κρότο και τη Λάμψη, τότε το σιδερένιο χέρι θα σηκωθεί και θα προσπαθήσει να σε λιώσει – ναι – σαν σκνίπα – (σαν μια σκνίπα) – ναι – διαβρώνοντας την μυστική σου ουσία, βομβαρδισμένο πέλαγος από συναισθήματα…

κάποια μέρα θα ανέβω στην κορυφή του λόφου κάποια μέρα θα βρω τη γέφυρα από φεγγαρόσκονη κάποια μέρα θα ανέβω στην κορυφή του λόφου

σπασμένα τζάμια χώνονται στις παλάμες σου, θραύσματα από κρυστάλλινες χειροβομβίδες, σαν καζάνι που σιγοβράζει μέχρι να σπάσει μέχρι να ξεσπάσει μέχρι να ξεσπάσουμε

Γιώργος Νικολόπουλος


~Έχτισες το σπίτι σου~





~Γράφω~

με το μαχαίρι στο λαιμό

Γράφω

πρέπει να τελειώσω πριν πέσει η νύχτα

σκοτεινιάζει

Γράφω

μια λέξη, δύο λέξεις

και πάλι

μια λέξη, δύο λέξεις

σκοτεινιάζει

Γράφω

με αίμα

μόνο, με αίμα

Γιώργος Νικολόπουλος



ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

θέλω να… θέλω να…

θέλω να νιώσω τον ήχο των κεριών ν’ αφουγκραστώ την ανάσα των πατημένων φύλλων

θέλω να… θέλω να…

ψάχνω να βρω μέσα στη βροχή είναι όλα τόσο παράξενα, σήμερα ν’ αφουγκραστώ…

ούτε και αυτή τη νύχτα δεν… αλλά πάλι… αλλά όχι, δεν… - Ίσως αύριο, ε; Χαμογελάς…

θέλω να… θέλω να…

Σκιές τρίζουν στη γωνία. Όχι. Τα τζάμια τρίζουν. Όχι. Οι σκιές.

θέλω να χορέψω πάνω στις στάχτες σου

Διάλειμμα. Βγαίνω από την πόρτα που οδηγεί πίσω στο μέλλον. Κοιτάζω στον καθρέφτη. Όλα είναι μπλε. Πίσω μου. Μπλε τριαντάφυλλα μαραίνονται πάνω στα κύματα. Βουλιάζουν. Στα βουβά. Κύματα. Όχι άλλα δάκρυα για τον Αλέξη…; Η μνήμη σβήνει. Καθώς σβήνει ο ήχος που με τυλίγει. Μεταλλικός. Ήχος.
Είναι νύχτα.
Κοιμάμαι;
Ξυπνάω.
Μπλε.

Γράμματα με κραγιόν, πάνω στον καθρέφτη. «Να θυμηθώ να ξεχάσω…».
Καληνύχτα.
Ώρα μηδέν

Γιώργος Νικολόπουλος

ΟΜΙΧΛΗ

όχι δεν χρειαζόμαστε άλλα έξυπνα ποιήματα, άλλα κρυμμένα μηνύματα, άλλα θαύματα από ασημένιες κούκλες που κρυφοκοιτάζουν την αστερόσκονη σαν πέφτει το δείλι και όταν έρθει εκείνη η ώρα που τα φαντάσματα θα βγουν επιτέλους από τις φωλιές τους και θα περπατήσουν πάνω και κάτω και μέσα και έξω και στην ερημιά
που σιγοκλαίει και στην ερημιά που σιγοκαίει και στην ερημιά που αναδεύεται σε έναν ωκεανό μαλακών μορίων και μαλακών υπογαστρίων θα ξανανέβω στην κορυφή του λόφου και όλα θα είναι χαμένα μέσα στην ομίχλη

Γιώργος Νικολόπουλος


~Ομίχλη~







~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~

Συνέντευξη, του Γιώργου Νικολόπουλου-
στην Ρούλα Τριανταφύλλου

Σήμερα η σελίδα μας φιλοξενεί τον Λογοτέχνη, Γιώργο Νικολόπουλο.Ένα νέο άνθρωπος με πολλά ταλέντα και με πλούσιο συγγραφικό έργο.Διηγήματά του έχουν εκδοθεί σε ανθολογίες και συλλογικούς τόμους, σε ηλεκτρονικά περιοδικά καθώς και στα περιοδικά : ''Αντίποδες'' της Αυστραλίας και στο περιοδικό ''Diogen'' της Βοσνίας. Επίσης μία ποιητική ανθολογία έχει μεταφραστεί την Αλβανική γλώσσα. Με πολλές βραβεύσεις και διακρίσεις σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.Είναι μόνιμος συνεργάτης (και μέλος της συντακτικής επιτροπής) του περιοδικού Diasporic Literature, καθώς και του Λογοτεχνικού Μπιστρό της Στέλλας όπου παρουσιάζει σύγχρονους Έλληνες ποιητές και μεταφράζει ξένους.Τον τελευταίο χρόνο ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία.Εκτός από την λογοτεχνία ασχολείται με το θέατρο ,γράφοντας θεατρικά έργα και έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις καθώς και σε μία κινηματογραφική ταινία.κ.Νικολόπουλε , σας ευχαριστώ για την τιμή που μας κάνετε να σας φιλοξενήσουμε στην Λογοτεχνική Σελίδα.

κ.Νικολόπουλε, η κρίση που περνάμε είναι βέβαια οικονομική αλλά στο βάθος της είναι κρίση πνευματική και ηθική,κρίση αξιών .Που ακόμη και να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση ,θα υπάρχουν τα αίτια να ξαναδημιουργηθεί.Αυτή η κρίση πόσο έχει επηρεάσει την λογοτεχνία ως προς την θεματολογίας της;λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας; και εσάς ,σας έχει επηρεάσει ,θετικά ή αρνητικά( στο λόγο σας την γραφή σας) Τελευταία ασχολείστε σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία, ποιες -κι αν -δυσκολίες έρχεται να αντιμετωπίσει ο λογοτέχνης στο να αποδώσει σε μία άλλη γλώσσα που επίτρεψέ τε να πω(δίχως πρόθεση να προσβάλλω τους ξένους λογοτέχνες) που ''περιορίζει'' την έκφραση του λόγου,έχοντας μια πλούσια γλώσσα - ελληνική-που μαγεύει με τη γλωσσοπλαστική της δύναμη και τη ηχητική της.

Γιώργος Νικολόπουλος:

Σχετικά με την κρίση, πιστεύω ότι πρόκειται κυρίως για μια κρίση αξιών και πολιτικής. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η κρίση είναι κυρίως κρίση αξιών και πολιτικής.Ακόμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η εγγενής κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Γύρω στο 1990, εξαιτίας ενός συνδυασμού από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες όπως η άφιξη της ιδιωτικής τηλεόρασης και των lifestyle περιοδικών, και παράλληλα η απομυθοποίηση του σοσιαλισμού που προκλήθηκε από τη δίκη Παπανδρέου, τη συγκυβέρνηση ΝΔ και Αριστεράς και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ελληνική κοινωνία μετατράπηκε σε μια ακραία καπιταλιστική κοινωνία όπου η μόνη αξία για έναν άνθρωπο ήταν πόσα λεφτά είχε ή μάλλον πόσα λεφτά ξόδευε. Η μεγαλύτερη παθογένεια του καπιταλισμού είναι ότι για να λειτουργήσει πρέπει οι άνθρωποι να καταναλώνουν συνέχεια όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αγαθών και υπηρεσιών, σε ποσότητες που ξεπερνάνε κατά πολύ τις ανάγκες τους. Η κρίση όμως μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το σύστημα σε κατάρρευση καθώς όσο μειώνεται το εισόδημα του καθενός τόσο μειώνονται και οι αλόγιστες δαπάνες. Σήμερα είναι ελάχιστοι αυτοί που καταναλώνουν οτιδήποτε εκτός από τα απολύτως απαραίτητα. Αυτό από ηθική άποψη είναι καλό, καθώς περιορίζεται η απληστία και η ασυδοσία, αλλά από την άλλη δημιουργεί όλο και μεγαλύτερη κρίση καθώς χωρίς άσκοπη κατανάλωση οι περισσότερες επιχειρήσεις χρεωκοπούν. Έτσι παρατηρούμε το φαινόμενο ότι οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η Μέρκελ οδηγούν το καπιταλιστικό σύστημα σε κατάρρευση χωρίς όμως να υπάρχει ένα σοσιαλιστικό σύστημα για να το αντικαταστήσει. Αν το καπιταλιστικό σύστημα συνδέεται με μειωμένες κρατικές δαπάνες, μειωμένη φορολογία και αυξημένη κατανάλωση, και το σοσιαλιστικό σύστημα σύστημα συνδέεται με αυξημένες κρατικές δαπάνες, αυξημένη φορολογία και μειωμένη κατανάλωση, το θλιβερό υβριδικό σύστημα της Μέρκελ έχει μειωμένες κρατικές δαπάνες, αυξημένη φορολογία και μειωμένη κατανάλωση. Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα σύστημα που δεν οδηγεί πουθενά. Για να αφήσω την πολιτική ανάλυση και να έρθω στα λογοτεχνικά, η κρίση σίγουρα μπορεί να είναι ευεργετική για τη λογοτεχνία, και ιδιαίτερα για την ποίηση. Σύμφωνα με τις αξίες της προηγούμενης δεκαετίας, ο λογοτέχνης ήταν ένας απροσάρμοστος που ασχολιόταν με κάτι από το οποίο δεν κέρδιζε αρκετά χρήματα και που έχανε το χρόνο του γράφοντας αντί να τα σπάει κάθε βράδυ στα μαγαζιά της παραλιακής. Σήμερα που οι αξίες επανέρχονται στη σωστή τους μορφή ο λογοτέχνης ξαναβρίσκει τη σημασία και το κύρος του. Το σημαντικό για τον λογοτέχνη, βέβαια, είναι να μπορεί να καταλάβει τις αιτίες της κρίσης καθώς και τις αιτίες των δεινών του ελληνικού λαού (για τα οποία βέβαια κυρίως δεν ευθύνεται η ίδια η κρίση αλλά οι κυβερνητικές πολιτικές). Στο ξεκίνημα της κρίσης, για παράδειγμα, είδαμε έναν πραγματικό ποταμό από ποιήματα που μιλούσαν για την κρίση και τα προβλήματα του κόσμου χωρίς να έχουν την παραμικρή συναίσθηση ούτε των αιτίων της κρίσης ούτε των αφορμών της κρίσης ούτε των λαθών που έγιναν ούτε των δυνατοτήτων επίλυσης των προβλημάτων. Ήταν βέβαια και στην πλειοψηφία τους ποιήματα χωρίς καμία λογοτεχνική αξία, απλά «σκέφτομαι και γράφω». Οι ικανοί ποιητές, όμως, παίρνουν δύναμη από την αδυναμία και δημιουργούν σημαντικά έργα που δείχνουν δρόμους για την έξοδο από την κρίση σε αυτούς που τα διαβάζουν και μπορούν να τα καταλάβουν.
*-----Όσο αφορά, τώρα, το γράψιμο σε μια ξένη γλώσσα, οι δυσκολίες
είναι σίγουρα πολύ μεγάλες, αλλά δεν υπάρχει και άλλη εναλλακτική επιλογή από τη στιγμή που κάποιος θέλει να κάνει καριέρα σαν συγγραφέας. Σίγουρα πάντως η δυσκολία μου δεν προέρχεται από περιορισμό της έκφρασης του λόγου, μάλλον εντελώς το αντίθετο. Για την κάθε πρόταση που θα έγραφα στα ελληνικά με ένα απλό και συγκεκριμένο τρόπο, μπορεί να έχω τριάντα ή πενήντα ή εκατό τελείως διαφορετικούς τρόπους για να την αποδώσω στα αγγλικά, και αυτή ακριβώς η πολυμορφία της αγγλικής γλώσσας είναι η μεγαλύτερη δυσκολία. Δεν υπάρχει λέξη που να μην έχει τριάντα συνώνυμα, καθένα από τα οποία έχει κάποιες μικροσκοπικές διαφορές στην έννοια ή στη σημασία ή στον τρόπο που χρησιμοποιείται. Ευτυχώς έχω πάψει από καιρό να μεταφράζω διηγήματά μου από τα ελληνικά στα αγγλικά, τώρα γράφω κατευθείαν στα αγγλικά και αυτό με έχει βοηθήσει πολύ. Και η μεγαλύτερη δυσκολία βέβαια είναι το επίπεδο του συναγωνισμού, που είναι απίστευτα ψηλό. Ευτυχώς τα αγγλικά είναι μια μαγευτική γλώσσα, ιδανική για τα έργα της επιστημονικής φαντασίας και της φανταστικής λογοτεχνίας που γράφω. Σχεδόν το σύνολο των έργων της λογοτεχνίας του φανταστικού τον τελευταίο αιώνα έχει γραφτεί στα αγγλικά, και οι περισσότερες μεταφράσεις τους στα ελληνικά δεν είναι παρά θλιβερά είδωλα που δεν αποδίδουν σχεδόν το παραμικρό από το μεγαλείο τους. Και, τελικά, ένα είναι το κυριότερο. Γράφω βιβλία για να διαβάζονται. Να πληρώνω από την τσέπη μου για να εκδώσω βιβλία και να τα διαβάζουν πενήντα άτομα δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Αν έχει επιτυχία ένα έργο γραμμένο στα αγγλικά μπορεί να διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες. Έχω πει πολλές φορές ότι από την ποίηση κανείς δεν μπορεί να περιμένει να βγάλει χρήματα, την πεζογραφία όμως τη βλέπω σαν επάγγελμα και στο κάτω κάτω θα ήταν παράλογο να μην τη βλέπω ως επάγγελμα αφού είναι και αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα και αυτό που θέλω πραγματικά να κάνω. Είναι προφανές ότι γράφοντας στην Ελλάδα δεν μπορώ να ζήσω από την πεζογραφία, αυτός όμως είναι ο στόχος μου -- οπότε αν για να τον πετύχω πρέπει να γράφω στα αγγλικά, θα γράφω στα αγγλικά.

Ρούλα Τριανταφύλλου:

Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Γιώργος Νικολόπουλος:

Ποιήματα έγραφα από πολύ μικρός, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος σε ποια ηλικία ακριβώς, ίσως γύρω στα 5. Ποτέ δεν είχα αισθανθεί κάποια επιθυμία να γίνω ποιητής πάντως, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το μόνο μου όνειρο ήταν να γίνω συγγραφέας. Να γράφω μυθιστορήματα. Και αυτό εξακολουθεί να είναι το όνειρό μου. Νομίζω πως η πρώτη μου μεγάλη επιρροή ήταν ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος. Πρόσφατα επηρεάστηκα πολύ από τα Χειρόγραφα του Φθινοπώρου, του Λειβαδίτη.

ΕΡ:Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευση σας.

ΑΠ:Η κύρια και μοναδική πηγή έμπνευσής μου είναι ο άνθρωπος - και η άγνοιά του, η αφέλειά του, οι φόβοι του, η μοναξιά του, ο ρατσισμός του, οι πόλεμοί του, όλα τα δεινά που επιβάλλει μόνος στον εαυτό του σαν να μην του έφταναν αυτά που του φέρνει η ζωή από μόνη της.

ΕΡ:Ποιές είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης;

ΑΠ:Για να σας πω την αλήθεια, δεν τις έχω συναντήσει τις δυσκολίες. Ούτε ξέρω αν υπάρχουν. Δύσκολη είναι η πεζογραφία. Το ποίημα ή σου βγαίνει ή δεν σου βγαίνει. Άμα δεν σου βγαίνει...κάνεις κάτι άλλο.

ΕΡ:Ποιό είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας;

ΑΠ:Η εικόνα που δίνουν τα ποιήματά μου είναι συνήθως ενός κόσμου μαύρου και καταραμένου. Το μήνυμα που θα ήθελα να περάσω, αντίθετα, είναι ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος αν προσπαθήσουμε. Αλλά δε μπορεί το μήνυμα να διαβάζεται τόσο εύκολα. Ποιήματα γράφω, όχι δοκίμια.

ΕΡ:Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες .

ΑΠ:Δεν το ξέρω αυτό. Έχω κατά καιρούς μιλήσει με πολλούς ανθρώπους, φίλους μου και άγνωστους, και μου έχουν πει για ποιήματά μου που τους άγγιξαν πάρα πολύ. Ακόμα και ποιήματα που εγώ θεωρούσα (ή και θεωρώ) λιγότερο σημαντικά. Δεν μπορώ όμως να ξέρω αν αυτά που ένιωσαν διαβάζοντας τα ποιήματα ήταν ακριβώς αυτά που ένιωθα εγώ όταν τα έγραφα. Ή αυτά που θα ήθελα εγώ να νιώσουν αυτοί που τα διάβαζαν. Ούτε και έχει σημασία, ίσως. Εγώ αυτό που θέλω όταν γράφω ένα ποίημα είναι να δώσει κάτι σε αυτόν που το διαβάζει. Δε με νοιάζει τι. Ίσως αυτό που έχει ανάγκη ο καθένας.

ΕΡ: Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.

ΑΠ:Η ποίηση ήταν πάντα πολύ σημαντική για τον Έλληνα. Έχουμε τόσες χιλιάδες ποιητές, δεν μπορεί να μην υπάρχει κάποιος ρόλος για αυτούς. Εμένα ο στόχος μου σαν ποιητής, αν υποθέσουμε ότι έχω κάποιο στόχο σαν ποιητής, είναι να γράφω ποιήματα που αξίζει να διαβαστούν και να διαβάζονται από όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Και αυτό δε σημαίνει ότι θα ήθελα να γίνω «εμπορικός» (αν κάποιος ποιητής μπορεί να γίνει εμπορικός) - το πρώτο απαιτούμενο είναι να γράφω ποιήματα που αυτός που θα τα διαβάσει έχει κάτι να κερδίσει. Αν είναι, για να αποκτήσω αναγνώστες, να γράφω ποιήματα που δεν έχει να κερδίσει κανείς κάτι άμα τα διαβάσει, τότε δεν έχει και καμιά σημασία το πόσοι τα διαβάζουν.

ΕΡ:Όταν γράφετε ,φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.

ΑΠ:Όταν γράφω ποιήματα όχι, δε με ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία. Αν είναι να έρθει, έρχεται από μόνη της. Η ποίηση είναι υπερβατική.

ΕΡ:Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.

ΑΠ:Η ποίηση δεν μπορεί να απευθύνεται σε μια κλειστή ελίτ. Η ποίηση πρέπει οπωσδήποτε να απευθύνεται στις «μάζες», αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αλλά δεν μπορεί η ποίηση να προσπαθεί να «κατέβει» στο επίπεδο που θεωρεί ο ποιητής ότι βρίσκονται οι «μάζες». Γενικά η ποίηση δεν πρέπει να φεύγει από τη θέση της. Η ποίηση έχει αξία μόνο αν μείνει αυτή που είναι. Αν σήμερα οι «μάζες» δεν ενδιαφέρονται για την ποίηση δεν φταίνε απαραίτητα οι «μάζες». Και οπωσδήποτε δεν φταίει η ποίηση. Ίσως φταίνε οι άνθρωποι που έχουν συμφέρον οι «μάζες» να παραμένουν «μάζες». Ίσως, πάλι, φταίει η ανθρώπινη φύση που είναι αυτή που είναι. Την ανθρώπινη φύση είναι που πρέπει να αλλάξουμε, και ίσως κάποτε οι «μάζες» να αρχίσουν να διαβάζουν ποίηση. Ή ίσως να μην υπάρχουν πια μάζες, μόνο σκεπτόμενοι άνθρωποι.

ΕΡ:Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει.Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο;Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση.

ΑΠ:Ξέρω πάρα πολλούς νέους ποιητές και ποιήτριες, και πολλοί από αυτούς γράφουν εξαιρετικά. Αυτό σημαίνει ότι προφανώς οι νέοι και διαβάζουν ποίηση και τους αγγίζει. Ο τρόπος διδασκαλίας, πάλι, εξαρτάται πάρα πολύ, σε προσωπικό βαθμό, από τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος μπορεί να κάνει τον μαθητή να αγαπήσει ή να μισήσει την ποίηση. Αν και πιστεύω ότι πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το περιβάλλον. Αν αγαπάς την ποίηση πριν καν πας στο σχολείο, κανένας δάσκαλος δεν μπορεί να σου το στερήσει αυτό. Το χειρότερο είναι οι εκπαιδευτικοί που εξετάζουν τους μαθητές πάνω στο «τι θέλει να πει ο ποιητής». Πιστεύω ότι εννιά φορές στις δέκα ο ποιητής δεν θέλει να πει τίποτα από αυτά που φαντάζονται οι φιλόλογοι, και πιθανώς να ένιωθε και φρίκη αν διάβαζε αυτές τις υποθέσεις. Η ποίηση δεν διδάσκεται ούτε παπαγαλίζοντας τις φαντασιώσεις κάποιων δασκάλων πάνω στις υποτιθέμενες σκέψεις του ποιητή ούτε και με τα «καλολογικά στοιχεία». Η ποίηση διδάσκεται διαβάζοντας τα ποιήματα και προσπαθώντας να νιώσεις κάτι με αυτό το διάβασμα. Αν δε νιώθεις τίποτα διαβάζοντας δε θα νιώσεις ούτε παπαγαλίζοντας. Ο ρόλος της διδασκαλίας θα έπρεπε να είναι να προετοιμάσει τη συνείδησή σου ώστε να μπορέσεις να νιώσεις από μόνος σου. Τώρα επειδή η ερώτηση «διδάσκεται η ποίηση;» μπορεί να έχει δύο αναγνώσεις, να απαντήσω και πάνω στο κατά πόσο μπορεί κάποιος να διδαχθεί να γράφει ποιήματα. Πάρα πολλοί γνωστοί μου ποιητές και ποιήτριες έχουν διδαχθεί ποίηση σε κάποιες σχολές ή εργαστήρια, και έχω την αίσθηση ότι αυτό γενικά τους έχει βοηθήσει. Βοηθάει στην οργάνωση της σκέψης, στις τεχνοτροπίες, στο να γνωρίζεις άλλους ποιητές και άλλες σχολές ποίησης, σε πάρα πολλά. Δεν ξέρω αν κάποιος ανίκανος να γράψει ποίηση θα μπορούσε πηγαίνοντας σε κάποια σχολή να μάθει να γράφει. Δεν ξέρω καν αν θα ενδιαφερόταν να πάει σε κάποια σχολή, δε νομίζω κάποιος που του αρέσει να γράφει ποίηση θα μπορούσε να είναι ανίκανος να γράψει. Φυσικά πολλοί σπουδαίοι ποιητές είναι αυτοδίδακτοι. Το να πας σε κάποια σχολή ή σε κάποιο εργαστήριο, λοιπόν, δεν είναι απαραίτητο αλλά σίγουρα βοηθάει. Άλλους περισσότερο, άλλους λογότερο. Άλλοι κερδίζουν μαθαίνοντας καινούργιους τρόπους να διοχετεύουν το ταλέντο τους, άλλοι ασφυκτιούν μέσα σε μία σχολή και μπορεί να αντιδράσουν αρνητικά. Δεν είναι όλες οι σχολές ίδιες, ούτε όλοι οι ποιητές ίδιοι. Ευτυχώς.

ΕΡ:Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση,πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς,είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο )

ΑΠ:Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι εκδοτικοί οίκοι που προσπαθούν να παράγουν έργο. Υπάρχουν φυσικά και πολλοί που θέλουν απλά να βγάλουν κάποια χρήματα. Το θέμα είναι ότι και με σοβαρό εκδοτικό οίκο να συνεργάζεται ο ποιητής μπορεί να μην έχεις την δυνατότητα να ανταποκριθεί στο κόστος της έκδοσης. Μια λύση ίσως να είναι τα e-books, αλλά θα μπορώ να πω περισσότερα για αυτό όταν θα το έχω δοκιμάσει. Τώρα, όσο αφορά το διαδίκτυο, μπορεί να είναι και καλό και κακό. Καλό είναι γιατί μπορεί ο καθένας να δημοσιεύει ό,τι θέλει χωρίς περιορισμούς και χωρίς κανέναν να τον ελέγχει. Κακό είναι, φυσικά, γιατί μπορεί ο καθένας να δημοσιεύει ό,τι θέλει χωρίς περιορισμούς και χωρίς κανέναν να τον ελέγχει. Είναι απίστευτο το πόση κακή ποίηση κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Κυκλοφορεί όμως και τόση καλή ποίηση, ώστε πραγματικά αξίζει τον κόπο απόλυτα. Ακόμα και ποιητές που έχουν εκδώσει βιβλία, άλλωστε, έχουν δεκαπλάσιους αναγνώστες στο διαδίκτυο απ’ όσους θα μπορούσε ποτέ να αγόραζαν τα βιβλία τους. Και η λύση για να βρεις καλή ποίηση μέσα στο διαδικτυακό χάος είναι, φυσικά, τα περιοδικά, οι ανθολογίες και οι ιστοσελίδες που συντάσσονται/διαχειρίζονται από ομάδες ή άτομα που έχουν την ικανότητα να κρίνουν και να επιλέξουν το καλό από το κακό. Ένα καλό ηλεκτρονικό περιοδικό, για παράδειγμα, δεν υστερεί σε κάτι ενός καλού χάρτινου περιοδικού. Εγώ ασχολούμαι πάρα πολύ με την ποίηση στο διαδίκτυο, αφού διαχειρίζομαι την ανθολογία Regarding Poetry. Για μένα είναι δευτερεύον το να προβάλλω τα δικά μου ποιήματα, το σημαντικό είναι να δημιουργήσω ένα χώρο όπου ο καθένας θα μπορεί να διαβάσει πολύ καλή σύγχρονη ελληνική ποίηση.

ΕΡ: Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

ΑΠ:Δε γυρεύω ξένο, δε ρωτώ κρυφό, δε γυρεύω χάρη. Κάτι μου έχουν πάρει μέσ’ απ’ την ψυχή, κάτι μου έχουν πάρει. Του Κώστα Χατζόπουλου. ΕΡ:Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία . Πώς μπορεί ένας ποιητής /τρια να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του.

ΑΠ:Ο ελεύθερος στίχος δεν έχει απαραίτητα μελωδία. Μπορεί και να έχει βέβαια, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Εξαρτάται από τις ανάγκες του ποιήματος. Εκεί που η ποίηση διαφέρει από την στιχουργική είναι ότι το ποίημα δεν χρειάζεται μουσική για να λειτουργήσει. Πολλές φορές ακούγοντας ένα τραγούδι οι στίχοι του φαντάζουν αριστουργηματικοί, αλλά αν διαβαστούν χωρίς μουσική μπορεί να είναι συνηθισμένοι ή ανούσιοι. Έχει σημασία λοιπόν να ξέρουμε αν θέλουμε να γράψουμε ποίημα ή στίχους τραγουδιών. Και σε καμία περίπτωση δε θέλω να υπονοήσω ότι τα τραγούδια είναι λιγότερο σημαντικά από τα ποιήματα, κάθε άλλο. Απλώς μιλάμε για τελείως διαφορετικά πράγματα. Το ποίημα είναι ένα αυτόνομο κείμενο, οι στίχοι του τραγουδιού είναι συνοδευτικοί της μουσικής. Όσο καλούς στίχους και να έχει ένα τραγούδι, αν η μουσική υστερεί πηγαίνουν και αυτοί χαμένοι. Βέβαια υπάρχουν πάρα πολλά ποιήματα που μελοποιήθηκαν και είχαν και πολύ μεγάλη επιτυχία ως τραγούδια, αυτό μπορεί να γίνει με την κατάλληλη μουσική, αλλά η διαφορά είναι ότι και χωρίς τη μουσική δεν παύουν να είναι πολύ καλά ποιήματα. Πολλοί ποιητές τελευταία, ανάμεσά τους και αρκετοί φίλοι μου, προσπαθούν να αναβιώσουν τις παραδοσιακές μορφές ποίησης και τον ρυθμομετρικό στίχο. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, και θα μου άρεσε πραγματικά κάποια στιγμή να ασχοληθώ σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό με τον παραδοσιακό στίχο - το κακό είναι ότι σε πολλούς από αυτούς αυτό το πράγμα έχει γίνει εμμονή. Και οι εμμονές δεν είναι καλό πράγμα.

ΕΡ:Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.

ΑΠ:Δεν είναι κακό να εκδίδονται πολλά βιβλία, κάθε άλλο. Στην ποίηση, όπως έχω πει πολλές φορές, υπάρχει πάρα πολύ ταλέντο σε αυτό τον τόπο, και αμέτρητοι ποιητές. Φυσικά δεν είναι καλές όλες οι συλλογές που εκδίδονται, αλλά οι καλές δεν είναι λίγες. Όσο για την πεζογραφία, εκεί δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι αξιόλογοι συγγραφείς είναι πραγματικά ελάχιστοι, και οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι που ασχολούνται με την πεζογραφία δεν έχουν την παραμικρή ικανότητα να ξεχωρίσουν ένα καλό από ένα κακό βιβλίο - ούτε με ποιοτικά κριτήρια αλλά και ούτε καν με εμπορικά. Έτσι έχουμε πάρα πολλά μέτρια έως κακά βιβλία σε μια μικροσκοπική αγορά.

ΕΡ:Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.

ΑΠ:Είναι συνηθισμένο να λέμε ότι οι κριτικοί μεροληπτούν επειδή έχουν συμφέροντα ή σχέσεις με εκδότες αλλά δεν έχω εμπειρία από κάτι τέτοιο οπότε δε θέλω να επεκταθώ σε κάτι που δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι πολλές φορές οι κριτικοί μεροληπτούν εναντίον ενός έργου από κακία, εμπάθεια, ζήλεια, ή, πιο συχνά, από ανικανότητα. Έχω δεχτεί κριτική από πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή συναίσθηση τι είναι ποίηση, δεν θα μπορούσαν να γνωρίσουν ένα ποίημα ακόμα και αν ερχόταν το ποίημα και τους χτυπούσε στο κεφάλι με ένα ματσούκι. Και δεν ήταν από εμπάθεια, οι άνθρωποι πραγματικά πίστευαν αυτά που έγραφαν. Από την άλλη, βέβαια, εξίσου μεγάλο πρόβλημα είναι και οι κριτικές που υμνούν και εκθειάζουν βιβλία της σειράς ή ακόμα και βιβλία κάκιστα. Το θέμα είναι ο αναγνώστης μιας κριτικής να μπορεί να καταλάβει το επίπεδο του κριτικού. Αν έχει διαβάσει το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται η κριτική, βέβαια, μπορεί να καταλάβει, αλλιώς θα του είναι πιο δύσκολο (αν και πάλι πολλές φορές ο κριτικός προδίδεται από πράγματα που γράφει). Καλύτερα κανείς να τσεκάρει τον κριτικό και σε κριτικές έργων για τα οποία έχει ιδία αντίληψη και μπορεί ο ίδιος να κρίνει. Πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να κρίνουμε τους κριτικούς. Βέβαια ας μην παραγνωρίσουμε και το έργο των κριτικών που και αμερόληπτοι είναι και ικανοί να κρίνουν. Κανείς δεν έχει χρόνο να διαβάζει τα πάντα, και ο ρόλος τους είναι να μας κατευθύνουν στο τι αξίζει ή δεν αξίζει να διαβάζουμε. Αλλά, ξαναλέω, είναι καλό να τους τσεκάρει κανείς πρώτα. Αν ο κριτικός γράφει ότι ένα έργο είναι ασήμαντο και εσύ το διαβάσεις και το θεωρήσεις αριστούργημα, τότε καλύτερα να μην απορρίπτεις έργα με βάση τις κριτικές του συγκεκριμένου ατόμου.

ΕΡ:Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσής σας.

ΑΠ:Η «εμπνευση» είναι πολύ υπερτιμημένη έννοια. Δε χρειάζομαι έμπνευση για να γράψω, χρειάζομαι αυτό που στο θέατρο ονομάζουμε «αίσθηση». Και η αίσθηση μπορεί να έρθει οποτεδήποτε χρησιμοποιώντας την τεχνική που στο θέατρο ονομάζουμε «ανάσυρση». Παλιά έγραφα ελάχιστα ποιήματα και μόνο σε στιγμές που μου ερχόταν αυτή η «έμπνευση» - σε κινηματογράφους, σε μπαρ, τη νύχτα μερικές φορές ξύπναγα και έγραφα, οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Δεν είναι τυχαίο ότι ποιήματα άρχισα να γράφω σοβαρά και οργανωμένα από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο. Και τώρα έχω ξαφνικές εμπνεύσεις και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σκεφτώ κάτι και να το γράψω, αλλά δεν περιμένω πια την έμπνευση για να γράψω. Οποτεδήποτε θέλω και απλώς έχω τη δυνατότητα να αυτοσυγκεντρωθώ για λίγο, μπορώ να «ανασύρω» από τη μνήμη μου αισθήσεις και συναισθήματα και να γράψω ποιήματα.

Σας ευχαριστώ .
~Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~


Συνέντευξη, του Γιώργου Νικολόπουλου-
 στην Ρούλα Τριανταφύλλου

Σήμερα η σελίδα μας φιλοξενεί τον Λογοτέχνη, Γιώργο Νικολόπουλο.Ένα νέο άνθρωπος με πολλά ταλέντα και με πλούσιο συγγραφικό έργο.Διηγήματά του έχουν εκδοθεί σε ανθολογίες και συλλογικούς τόμους, σε ηλεκτρονικά περιοδικά καθώς και στα περιοδικά : ''Αντίποδες'' της Αυστραλίας και στο περιοδικό ''Diogen'' της Βοσνίας. Επίσης μία ποιητική ανθολογία έχει μεταφραστεί την Αλβανική γλώσσα. Με πολλές βραβεύσεις και διακρίσεις σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.Είναι μόνιμος συνεργάτης (και μέλος της συντακτικής επιτροπής) του περιοδικού Diasporic Literature, καθώς και του Λογοτεχνικού Μπιστρό της Στέλλας όπου παρουσιάζει σύγχρονους Έλληνες ποιητές και μεταφράζει ξένους.Τον τελευταίο χρόνο ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία.Εκτός από την λογοτεχνία ασχολείται με το θέατρο ,γράφοντας θεατρικά έργα και έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις καθώς και σε μία κινηματογραφική ταινία.κ.Νικολόπουλε , σας ευχαριστώ για την τιμή που μας κάνετε να σας φιλοξενήσουμε στην Λογοτεχνική Σελίδα.

κ.Νικολόπουλε, η κρίση που περνάμε είναι βέβαια οικονομική αλλά στο βάθος της είναι κρίση πνευματική και ηθική,κρίση αξιών .Που ακόμη και να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση ,θα υπάρχουν τα αίτια να ξαναδημιουργηθεί.Αυτή η κρίση πόσο έχει επηρεάσει την λογοτεχνία ως προς την θεματολογίας της;λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας; και εσάς ,σας έχει επηρεάσει ,θετικά ή αρνητικά( στο λόγο σας την γραφή σας) Τελευταία ασχολείστε σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία, ποιες -κι αν -δυσκολίες έρχεται να αντιμετωπίσει ο λογοτέχνης στο να αποδώσει σε μία άλλη γλώσσα -επίτρεψέ τε να πω(δίχως πρόθεση να προσβάλλω τους ξένους λογοτέχνες) που ''περιορίζει'' την έκφραση του λόγου,έχοντας μια πλούσια γλώσσα - ελληνική-που μαγεύει με τη γλωσσοπλαστική της δύναμη και τη ηχητική της.

Γιώργος Νικολόπουλος:

Σχετικά με την κρίση, πιστεύω ότι πρόκειται κυρίως για μια κρίση αξιών και πολιτικής. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η κρίση είναι κυρίως κρίση αξιών και πολιτικής.Ακόμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η εγγενής κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Γύρω στο 1990, εξαιτίας ενός συνδυασμού από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες όπως η άφιξη της ιδιωτικής τηλεόρασης και των lifestyle περιοδικών, και παράλληλα η απομυθοποίηση του σοσιαλισμού που προκλήθηκε από τη δίκη Παπανδρέου, τη συγκυβέρνηση ΝΔ και Αριστεράς και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ελληνική κοινωνία μετατράπηκε σε μια ακραία καπιταλιστική κοινωνία όπου η μόνη αξία για έναν άνθρωπο ήταν πόσα λεφτά είχε ή μάλλον πόσα λεφτά ξόδευε. Η μεγαλύτερη παθογένεια του καπιταλισμού είναι ότι για να λειτουργήσει πρέπει οι άνθρωποι να καταναλώνουν συνέχεια όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αγαθών και υπηρεσιών, σε ποσότητες που ξεπερνάνε κατά πολύ τις ανάγκες τους. Η κρίση όμως μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το σύστημα σε κατάρρευση καθώς όσο μειώνεται το εισόδημα του καθενός τόσο μειώνονται και οι αλόγιστες δαπάνες. Σήμερα είναι ελάχιστοι αυτοί που καταναλώνουν οτιδήποτε εκτός από τα απολύτως απαραίτητα. Αυτό από ηθική άποψη είναι καλό, καθώς περιορίζεται η απληστία και η ασυδοσία, αλλά από την άλλη δημιουργεί όλο και μεγαλύτερη κρίση καθώς χωρίς άσκοπη κατανάλωση οι περισσότερες επιχειρήσεις χρεωκοπούν. Έτσι παρατηρούμε το φαινόμενο ότι οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η Μέρκελ οδηγούν το καπιταλιστικό σύστημα σε κατάρρευση χωρίς όμως να υπάρχει ένα σοσιαλιστικό σύστημα για να το αντικαταστήσει. Αν το καπιταλιστικό σύστημα συνδέεται με μειωμένες κρατικές δαπάνες, μειωμένη φορολογία και αυξημένη κατανάλωση, και το σοσιαλιστικό σύστημα σύστημα συνδέεται με αυξημένες κρατικές δαπάνες, αυξημένη φορολογία και μειωμένη κατανάλωση, το θλιβερό υβριδικό σύστημα της Μέρκελ έχει μειωμένες κρατικές δαπάνες, αυξημένη φορολογία και μειωμένη κατανάλωση. Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα σύστημα που δεν οδηγεί πουθενά. Για να αφήσω την πολιτική ανάλυση και να έρθω στα λογοτεχνικά, η κρίση σίγουρα μπορεί να είναι ευεργετική για τη λογοτεχνία, και ιδιαίτερα για την ποίηση. Σύμφωνα με τις αξίες της προηγούμενης δεκαετίας, ο λογοτέχνης ήταν ένας απροσάρμοστος που ασχολιόταν με κάτι από το οποίο δεν κέρδιζε αρκετά χρήματα και που έχανε το χρόνο του γράφοντας αντί να τα σπάει κάθε βράδυ στα μαγαζιά της παραλιακής. Σήμερα που οι αξίες επανέρχονται στη σωστή τους μορφή ο λογοτέχνης ξαναβρίσκει τη σημασία και το κύρος του. Το σημαντικό για τον λογοτέχνη, βέβαια, είναι να μπορεί να καταλάβει τις αιτίες της κρίσης καθώς και τις αιτίες των δεινών του ελληνικού λαού (για τα οποία βέβαια κυρίως δεν ευθύνεται η ίδια η κρίση αλλά οι κυβερνητικές πολιτικές). Στο ξεκίνημα της κρίσης, για παράδειγμα, είδαμε έναν πραγματικό ποταμό από ποιήματα που μιλούσαν για την κρίση και τα προβλήματα του κόσμου χωρίς να έχουν την παραμικρή συναίσθηση ούτε των αιτίων της κρίσης ούτε των αφορμών της κρίσης ούτε των λαθών που έγιναν ούτε των δυνατοτήτων επίλυσης των προβλημάτων. Ήταν βέβαια και στην πλειοψηφία τους ποιήματα χωρίς καμία λογοτεχνική αξία, απλά «σκέφτομαι και γράφω». Οι ικανοί ποιητές, όμως, παίρνουν δύναμη από την αδυναμία και δημιουργούν σημαντικά έργα που δείχνουν δρόμους για την έξοδο από την κρίση σε αυτούς που τα διαβάζουν και μπορούν να τα καταλάβουν.
*-----Όσο αφορά, τώρα, το γράψιμο σε μια ξένη γλώσσα, οι δυσκολίες
 είναι σίγουρα πολύ μεγάλες, αλλά δεν υπάρχει και άλλη εναλλακτική επιλογή από τη στιγμή που κάποιος θέλει να κάνει καριέρα







~Σε προσωπικό επίπεδο ~

~Γιώργος Νικολόπουλος~

***Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;

~~~Να έχω όλους τους ανθρώπους που αγαπάω κοντά μου για πάντα. Και όλα τα πράγματα που αγαπάω, και όλα να είναι τέλεια, για πάντα. Μα αυτό δε γίνεται, θα πει κάποιος. Γιατί, μήπως υπάρχει απόλυτη ευτυχία; Εγώ πάντως αυτό θα ήθελα.

***Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

~~~Ο θάνατος. Ο θάνατος αγαπημένων μου προσώπων. Ο θάνατος ως απόλυτο τέρμα, όχι ως μετάβαση. Γενικά μου αρέσει τα πράγματα να είναι αιώνια.

***Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα;

~~~Όποτε πιστεύω πως το ψέμα είναι προτιμότερο από την αλήθεια. Απεχθάνομαι τα ψέματα, θα ήταν ιδανικό να λέμε πάντα την αλήθεια γιατί αλλιώς διαστρεβλώνεται η ουσία του σύμπαντος. Αλλά μερικές φορές η αλήθεια μπορεί να βλάψει ανθρώπους και τότε ίσως είναι καλύτερα να την αποφεύγουμε. Στο κάτω κάτω, τι είναι η αλήθεια; Η αλήθεια του ενός δεν είναι ίδια με την αλήθεια του άλλου, και οι αναμνήσεις είναι υποκειμενικές. Η αλήθεια δεν είναι αυτοσκοπός, αυτοσκοπός είναι μόνο να κάνουμε το καλό.

***Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

~~~Έχω κάνει αμέτρητα πράγματα τόσο ηλίθια που ανατριχιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Βέβαια τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και όσο πλησιάζουμε στο παρόν τα λάθη λιγοστεύουν -- και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο, αλλά και πάλι κάθε μέρα υπάρχουν δεκάδες μικρά πράγματα που κάνω ενώ δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, ή δεν κάνω ενώ θα έπρεπε να τα είχα κάνει, ή θα έπρεπε να έχω κάνει διαφορετικά.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω για τίποτα, ιδιαίτερα για τα μεγαλύτερά μου λάθη - αν είχα κάνει πιο σωστές επιλογές η ζωή μου θα είχε πάρει άλλους δρόμους και στην τελική δε θα είχα τίποτα από αυτά που έχω τώρα. Μπορεί να είχα άλλα καλύτερα, αλλά ποιος μπορεί να ξέρει πως θα έρχονταν τα πράγματα; Σε καμία περίπτωση δε θα θυσίαζα όλα όσα έχω και όλα όσα αγαπάω για να κυνηγήσω χίμαιρες.

***Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος;

~~~Ευτυχώς δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο να θεωρώ ότι το παρελθόν είναι καλύτερο από το παρόν, πιστεύω ακόμα πως το καλύτερο είναι το τώρα. Αν κάποτε λοιπόν υπήρξα ευτυχισμένος, είμαι τώρα.

***Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

~~~Μερικά ονόματα χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά προτίμησης γιατί μετά γίνεται πάρα πολύ δύσκολο: Ρότζερ Ζελάζνυ, Μάικλ Μούρκοκ, Τάνιθ Λη, Ούρσουλα Λεγκέν, Ντάγκλας Άνταμς, Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζην Γουλφ, Τζούλιαν Μαίη, Ρόμπερτ Τζόρνταν, Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ, Μπράιαν Άλντις. Και ακόμα Ουμπέρτο Έκο, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Μίκα Βαλτάρι, Άντον Τσέχοβ, Σάμουελ Μπέκετ, Λεονίντ Αντρέεβ, Άρθουρ Κλαρκ, Άιζακ Άσιμοβ, Ανατόλ Φρανς, Γκυστάβ Φλωμπέρ, Γκορ Βιντάλ, Τζωρτζ Όργουελ. Όσο κάθομαι θυμάμαι και άλλους, ας σταματήσω καλύτερα εδώ.

***Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας;

~~~Ο πρίγκιπας Κόργουιν. Συγχαρητήρια σε όσους καταλαβαίνουν τι εννοώ, για τους άλλους δε μπορώ να βοηθήσω. Διαβάστε Άμπερ. Είναι ο ωραιότερος εθισμός.

***Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

~~~Οι συγγραφείς. Είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Χωρίς αυτούς η ζωή δε θα είχε κανένα νόημα.

***Τι απεχθάνεστε περισσότερο;

~~~Τη μισαλλοδοξία.

***Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;

~~~Μόνο αυτές που περιμένω να έρθουν.
~Σε προσωπικό επίπεδο ~

  ~Γιώργος Νικολόπουλος~

***Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;


~~~Να έχω όλους τους ανθρώπους που αγαπάω κοντά μου για πάντα. Και όλα τα πράγματα που αγαπάω, και όλα να είναι τέλεια, για πάντα. Μα αυτό δε γίνεται, θα πει κάποιος. Γιατί, μήπως υπάρχει απόλυτη ευτυχία; Εγώ πάντως αυτό θα ήθελα.

***Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;


~~~Ο θάνατος. Ο θάνατος αγαπημένων μου προσώπων. Ο θάνατος ως απόλυτο τέρμα, όχι ως μετάβαση. Γενικά μου αρέσει τα πράγματα να είναι αιώνια.

***Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα;

~~~Όποτε πιστεύω πως το ψέμα είναι προτιμότερο από την αλήθεια. Απεχθάνομαι τα ψέματα, θα ήταν ιδανικό να λέμε πάντα την αλήθεια γιατί αλλιώς διαστρεβλώνεται η ουσία του σύμπαντος. Αλλά μερικές φορές η αλήθεια μπορεί να βλάψει ανθρώπους και τότε ίσως είναι καλύτερα να την αποφεύγουμε. Στο κάτω κάτω, τι είναι η αλήθεια; Η αλήθεια του ενός δεν είναι ίδια με την αλήθεια του άλλου, και οι αναμνήσεις είναι υποκειμενικές. Η αλήθεια δεν είναι αυτοσκοπός, αυτοσκοπός είναι μόνο να κάνουμε το καλό.

***Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;


~~~Έχω κάνει αμέτρητα πράγματα τόσο ηλίθια που ανατριχιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Βέβαια τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και όσο πλησιάζουμε στο παρόν τα λάθη λιγοστεύουν -- και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο, αλλά και πάλι κάθε μέρα υπάρχουν δεκάδες μικρά πράγματα που κάνω ενώ δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, ή δεν κάνω ενώ θα έπρεπε να τα είχα κάνει, ή θα έπρεπε να έχω κάνει διαφορετικά.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω για τίποτα, ιδιαίτερα για τα μεγαλύτερά μου λάθη - αν είχα κάνει πιο σωστές επιλογές η ζωή μου θα είχε πάρει άλλους δρόμους και στην τελική δε θα είχα τίποτα από αυτά που έχω τώρα. Μπορεί να είχα άλλα καλύτερα, αλλά ποιος μπορεί να ξέρει πως θα έρχονταν τα πράγματα; Σε καμία περίπτωση δε θα θυσίαζα όλα όσα έχω και όλα όσα αγαπάω για να κυνηγήσω χίμαιρες.

***Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος;


~~~Ευτυχώς δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο να θεωρώ ότι το παρελθόν είναι καλύτερο από το παρόν, πιστεύω ακόμα πως το καλύτερο είναι το τώρα. Αν κάποτε λοιπόν υπήρξα ευτυχισμένος, είμαι τώρα.

***Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;


~~~Μερικά ονόματα χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά προτίμησης γιατί μετά γίνεται πάρα πολύ δύσκολο: Ρότζερ Ζελάζνυ, Μάικλ Μούρκοκ, Τάνιθ Λη, Ούρσουλα Λεγκέν, Ντάγκλας Άνταμς, Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζην Γουλφ, Τζούλιαν Μαίη, Ρόμπερτ Τζόρνταν, Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ, Μπράιαν Άλντις. Και ακόμα Ουμπέρτο Έκο, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Μίκα Βαλτάρι, Άντον Τσέχοβ, Σάμουελ Μπέκετ, Λεονίντ Αντρέεβ, Άρθουρ Κλαρκ, Άιζακ Άσιμοβ, Ανατόλ Φρανς, Γκυστάβ Φλωμπέρ, Γκορ Βιντάλ, Τζωρτζ Όργουελ. Όσο κάθομαι θυμάμαι και άλλους, ας σταματήσω καλύτερα εδώ.

***Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας;


~~~Ο πρίγκιπας Κόργουιν. Συγχαρητήρια σε όσους καταλαβαίνουν τι εννοώ, για τους άλλους δε μπορώ να βοηθήσω. Διαβάστε Άμπερ. Είναι ο ωραιότερος εθισμός.

***Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;


~~~Οι συγγραφείς. Είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Χωρίς αυτούς η ζωή δε θα είχε κανένα νόημα.

***Τι απεχθάνεστε περισσότερο;


~~~Τη μισαλλοδοξία.

***Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;


~~~Μόνο αυτές που περιμένω να έρθουν.














Βιογραφικό:

Γιώργος Νικολόπουλος

Ο Γιώργος Νικολόπουλος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Στο παρελθόν έχει ζήσει στο Λονδίνο και τα καλοκαίρια στη Γαύδο. Έχει εκδώσει ένα παιδικό μυθιστόρημα • «Οι τρεις Πριγκίπισσες», σε εικονογράφηση Σάντρας Ελευθερίου, εκδόσεις Πολιτιστικού Ιδρύματος Τραπέζης Κύπρου (Λευκωσία, Απρίλιος 2010) και δύο ποιητικές συλλογές • «Γυάλινες Βάρκες», εκδόσεις Μανδραγόρας (Αθήνα, Απρίλιος 2010) • «Χαμένες Ευκαιρίες», εκδόσεις Μανδραγόρας (Αθήνα, Μάρτιος 2011). Η τρίτη του ποιητική συλλογή («Στρατοσφαίρες») κυκλοφορεί ιδιωτικά από το 2012 αλλά δεν έχει ακόμη αποφασίσει που και πως θα την εκδώσει. Πέντε διηγήματά του έχουν εκδοθεί σε ανθολογίες και συλλογικούς τόμους (από τις εκδόσεις Ελευθερουδάκη, Ανατολικός, κλπ). Επίσης διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Νησίδες» και «Συμπαντικές Διαδρομές», σε ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά του έχουν ακόμη δημοσιευθεί σε εννέα ανθολογίες (Craftbook, Το ίχνος των ιδεών και των δρόμων, κλπ) καθώς και σε μία ανθολογία μεταφρασμένη στα αλβανικά. Ποιήματά του δημοσιεύονται συχνά στο περιοδικό «Μανδραγόρας» καθώς και σε αρκετά άλλα ελληνικά περιοδικά (Παρέμβαση, Κελαινώ, Νέα Σκέψη, Νέα Αριάδνη, κλπ). Έχουν επίσης δημοσιευθεί στο περιοδικό «Αντίποδες» της Αυστραλίας και το περιοδικό “Diogen” της Βοσνίας, σε εφημερίδες («Εποχή» κλπ) και σε ηλεκτρονικά περιοδικά, εφημερίδες, λογοτεχνικούς ιστοχώρους και ιστοσελίδες (Βακχικόν, poeticanet, Ποιείν, Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας, Diasporic Literature Spot, Ένα λιβάδι στην ομίχλη που ονειρεύεται, Νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό, poetics@gr, Varelaki, Αλωνάκι της Ποίησης, Πατάρι Λογοτεχνών, Οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές (και μεγάλες) ιστορίες λόγου, Ιστολόγιο για την ποίηση και την εκπαίδευση, Λογοτεχνικές και εκπαιδευτικές αναφορές, Το Αποστακτήριο του λόγου και της τέχνης, Λογοτεχνικά επίκαιρα, Πόρτες κλειστές, κλπ) καθώς και σε σελίδες στο Facebook. Είναι μόνιμος συνεργάτης (και μέλος της συντακτικής επιτροπής) του περιοδικού Diasporic Literature, καθώς και του Λογοτεχνικού Μπιστρό της Στέλλας όπου παρουσιάζει σύγχρονους έλληνες ποιητές και μεταφράζει ξένους. Έχει πάρει 50 βραβεία και διακρίσεις σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, κυρίως στην περίοδο 2008-2010, μετά από την οποία παίρνει μέρος πια πολύ σπάνια σε ελάχιστους επιλεγμένους διαγωνισμούς. Πρόσφατα ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής σε τρεις διαγωνισμούς, ποίησης, διηγήματος και παραμυθιού. Είναι μέλος αρκετών λογοτεχνικών συλλόγων και ομάδων, όπως της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του Αττικού Πνευματικού Ομίλου Γλυφάδας, της καλλιτεχνικής ομάδας CRAFT, κλπ. Είναι επίσης μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Διασπορικής (Diasporic Literature Spot). Το έργο του έχει παρουσιασθεί στο 30ο Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (από τον Χάρη Μελιτά), στην Στοά του Βιβλίου (από τον Θωμά Τσαλαπάτη), στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (στο Συμπόσιο Αθήνας), στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στο Θέατρο της Ημέρας (στα πλαίσια της σειράς «Δημιουργών Διάλογος»), στο Art Gallery, και στην σειρά παρουσιάσεων «Θέατρο-Μουσική-Ποίηση». Έχει λάβει επίσης μέρος σε πολλές λογοτεχνικές εκδηλώσεις, όπως τις Βραδιές Ποίησης στα πλαίσια της έκθεσης Έργον Τέχνης – Γυναίκα που διοργανώθηκε από την εικαστική ομάδα Σημείο Τέχνης στην Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, την 1η Ελληνοαλβανική Συνάντηση Ποίησης που διοργανώθηκε από το Καφενείο των Ιδεών και τον Λογοτεχνικό Σύλλογο «Pegasi» στο Αργυρόκαστρο, την εκδήλωση του περιοδικού «Μανδραγόρας» «Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος» στο @Ρουφ, το φεστιβάλ «Ερωτικός Μάιος», την 1η 2matchArt – Έκθεση Φωτογραφίας & Ποίησης, τα 5 πρώτα Artogether Festival, την έκθεση «Γνάφαλα» του Λαογραφικού Μουσείου Σουφλίου, εκδηλώσεις του Φιλοζωϊκού Συλλόγου Λαμίας, κλπ. Ήταν συντονιστής στην παρουσίαση της Μαρίας Ράλλη-Υδραίου στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και έχει συμμετάσχει στην παρουσιάση της Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευθεί στον λογοτεχνικό ιστοχώρο actclick, στο περιοδικό «Σύγχρονη Άποψη» της Κύπρου και στο Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας. Επίσης το έργο του έχει παρουσιασθεί από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς «Ράδιο Ένα» του Βόλου και «Αιγαίο Live». Κριτικές του έργου του έχουν δημοσιευθεί στην Κυπριακή εφημερίδα «Αλήθεια», στο ένθετο «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας, στις εφημερίδες «Πριν» και «Εποχή», και σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες (Βακχικόν, Μανδραγόρας, Αποστακτήριο, Δήμοι News) Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον Bane Todorovic. Είναι δημιουργός και διαχειριστής της ηλεκτρονικής ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής ποίησης «Regarding Poetry». Τον τελευταίο χρόνο ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία. Ένα διήγημά του έχει δημοσιευθεί στον συλλογικό τόμο «The Gruff Variations: Writing for Charity Anthology, Vol. 1». Εκτός από τη λογοτεχνία ασχολείται επίσης με το θέατρο. Είναι μέλος δύο θεατρικών ομάδων και έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από δέκα παραστάσεις από το 2003 μέχρι σήμερα, καθώς και σε μία κινηματογραφική ταινία. Έχει γράψει δύο θεατρικά έργα. Μέχρι να μπορέσει να ζήσει αποκλειστικά από το γράψιμο, δουλεύει ως πολιτικός μηχανικός.
Βιογραφικό:

Γιώργος Νικολόπουλος

Ο Γιώργος Νικολόπουλος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Στο παρελθόν έχει ζήσει στο Λονδίνο και τα καλοκαίρια στη Γαύδο. Έχει εκδώσει ένα παιδικό μυθιστόρημα • «Οι τρεις Πριγκίπισσες», σε εικονογράφηση Σάντρας Ελευθερίου, εκδόσεις Πολιτιστικού Ιδρύματος Τραπέζης Κύπρου (Λευκωσία, Απρίλιος 2010) και δύο ποιητικές συλλογές • «Γυάλινες Βάρκες», εκδόσεις Μανδραγόρας (Αθήνα, Απρίλιος 2010) • «Χαμένες Ευκαιρίες», εκδόσεις Μανδραγόρας (Αθήνα, Μάρτιος 2011). Η τρίτη του ποιητική συλλογή («Στρατοσφαίρες») κυκλοφορεί ιδιωτικά από το 2012 αλλά δεν έχει ακόμη αποφασίσει που και πως θα την εκδώσει. Πέντε διηγήματά του έχουν εκδοθεί σε ανθολογίες και συλλογικούς τόμους (από τις εκδόσεις Ελευθερουδάκη, Ανατολικός, κλπ). Επίσης διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Νησίδες» και «Συμπαντικές Διαδρομές», σε ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά του έχουν ακόμη δημοσιευθεί σε εννέα ανθολογίες (Craftbook, Το ίχνος των ιδεών και των δρόμων, κλπ) καθώς και σε μία ανθολογία μεταφρασμένη στα αλβανικά. Ποιήματά του δημοσιεύονται συχνά στο περιοδικό «Μανδραγόρας» καθώς και σε αρκετά άλλα ελληνικά περιοδικά (Παρέμβαση, Κελαινώ, Νέα Σκέψη, Νέα Αριάδνη, κλπ). Έχουν επίσης δημοσιευθεί στο περιοδικό «Αντίποδες» της Αυστραλίας και το περιοδικό “Diogen” της Βοσνίας, σε εφημερίδες («Εποχή» κλπ) και σε ηλεκτρονικά περιοδικά, εφημερίδες, λογοτεχνικούς ιστοχώρους και ιστοσελίδες (Βακχικόν, poeticanet, Ποιείν, Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας, Diasporic Literature Spot, Ένα λιβάδι στην ομίχλη που ονειρεύεται, Νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό, poetics@gr, Varelaki, Αλωνάκι της Ποίησης, Πατάρι Λογοτεχνών, Οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές (και μεγάλες) ιστορίες λόγου, Ιστολόγιο για την ποίηση και την εκπαίδευση, Λογοτεχνικές και εκπαιδευτικές αναφορές, Το Αποστακτήριο του λόγου και της τέχνης, Λογοτεχνικά επίκαιρα, Πόρτες κλειστές, κλπ) καθώς και σε σελίδες στο Facebook. Είναι μόνιμος συνεργάτης (και μέλος της συντακτικής επιτροπής) του περιοδικού Diasporic Literature, καθώς και του Λογοτεχνικού Μπιστρό της Στέλλας όπου παρουσιάζει σύγχρονους έλληνες ποιητές και μεταφράζει ξένους. Έχει πάρει 50 βραβεία και διακρίσεις σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, κυρίως στην περίοδο 2008-2010, μετά από την οποία παίρνει μέρος πια πολύ σπάνια σε ελάχιστους επιλεγμένους διαγωνισμούς. Πρόσφατα ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής σε τρεις διαγωνισμούς, ποίησης, διηγήματος και παραμυθιού. Είναι μέλος αρκετών λογοτεχνικών συλλόγων και ομάδων, όπως της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του Αττικού Πνευματικού Ομίλου Γλυφάδας, της καλλιτεχνικής ομάδας CRAFT, κλπ. Είναι επίσης μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Διασπορικής (Diasporic Literature Spot). Το έργο του έχει παρουσιασθεί στο 30ο Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (από τον Χάρη Μελιτά), στην Στοά του Βιβλίου (από τον Θωμά Τσαλαπάτη), στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (στο Συμπόσιο Αθήνας), στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στο Θέατρο της Ημέρας (στα πλαίσια της σειράς «Δημιουργών Διάλογος»), στο Art Gallery, και στην σειρά παρουσιάσεων «Θέατρο-Μουσική-Ποίηση». Έχει λάβει επίσης μέρος σε πολλές λογοτεχνικές εκδηλώσεις, όπως τις Βραδιές Ποίησης στα πλαίσια της έκθεσης Έργον Τέχνης – Γυναίκα που διοργανώθηκε από την εικαστική ομάδα Σημείο Τέχνης στην Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, την 1η Ελληνοαλβανική Συνάντηση Ποίησης που διοργανώθηκε από το Καφενείο των Ιδεών και τον Λογοτεχνικό Σύλλογο «Pegasi» στο Αργυρόκαστρο, την εκδήλωση του περιοδικού «Μανδραγόρας» «Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος» στο @Ρουφ, το φεστιβάλ «Ερωτικός Μάιος», την 1η 2matchArt – Έκθεση Φωτογραφίας & Ποίησης, τα 5 πρώτα Artogether Festival, την έκθεση «Γνάφαλα» του Λαογραφικού Μουσείου Σουφλίου, εκδηλώσεις του Φιλοζωϊκού Συλλόγου Λαμίας, κλπ. Ήταν συντονιστής στην παρουσίαση της Μαρίας Ράλλη-Υδραίου στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και έχει συμμετάσχει στην παρουσιάση της Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευθεί στον λογοτεχνικό ιστοχώρο actclick, στο περιοδικό «Σύγχρονη Άποψη» της Κύπρου και στο Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας. Επίσης το έργο του έχει παρουσιασθεί από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς «Ράδιο Ένα» του Βόλου και «Αιγαίο Live». Κριτικές του έργου του έχουν δημοσιευθεί στην Κυπριακή εφημερίδα «Αλήθεια», στο ένθετο «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας, στις εφημερίδες «Πριν» και «Εποχή», και σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες (Βακχικόν, Μανδραγόρας, Αποστακτήριο, Δήμοι News) Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον Bane Todorovic. Είναι δημιουργός και διαχειριστής της ηλεκτρονικής ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής ποίησης «Regarding Poetry». Τον τελευταίο χρόνο ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την αγγλόφωνη πεζογραφία. Ένα διήγημά του έχει δημοσιευθεί στον συλλογικό τόμο «The Gruff Variations: Writing for Charity Anthology, Vol. 1». Εκτός από τη λογοτεχνία ασχολείται επίσης με το θέατρο. Είναι μέλος δύο θεατρικών ομάδων και έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από δέκα παραστάσεις από το 2003 μέχρι σήμερα, καθώς και σε μία κινηματογραφική ταινία. Έχει γράψει δύο θεατρικά έργα. Μέχρι να μπορέσει να ζήσει αποκλειστικά από το γράψιμο, δουλεύει ως  πολιτικός μηχανικός.

















Γιώργος Νικολόπουλος

-Βιβλιογραφία -







ΒΛΕΜΜΑ

Τόσες μηχανές

με τα μάτια καρφωμένα στο σούρουπο

εικόνες ψεύτικες

χίμαιρες

σέρνονται

κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας

και ένα τσιγάρο

φέρνει άλλο ένα τσιγάρο

και στο λαβύρινθο χωρίς μινώταυρο

αργοκυλάω

και στριμώχνομαι

κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας

χωρίς

ένα

βλέμμα

Γιώργος Νικολόπουλος





ΣΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΔΕΙΛΙ

Κρυφά σταματάμε σαν πέφτει το δείλι,
οκνοί στρατοκόποι στη μέση του δρόμου.
Στεκόμαστ’ εδώ, με σφιγμένα τα χείλη,
εκπρόσωποι σάπιοι ασήμαντου νόμου.

Οκνοί στρατοκόποι, στη μέση του δρόμου…
Κι’ οι άλλοι περνούν με γερμένο κεφάλι (εκπρόσωποι – σάπιοι – ασήμαντου νόμου)˙ μα είμαστε ίδιοι κι’ εμείς και οι άλλοι.

Κι’ οι άλλοι περνούν με γερμένο κεφάλι,
διαβάτες σκυφτοί σε στρυφνό μονοπάτι - μα είμαστε ίδιοι κι’ εμείς και οι άλλοι: χαμένες ψυχές σ’ αχυρένιο παλάτι.

Διαβάτες σκυφτοί, σε στρυφνό μονοπάτι,
και βήμα στο βήμα ένας ένας τραβάμε˙ χαμένες ψυχές, σ’ αχυρένιο παλάτι
που φοβόμαστε τόσο: γι’ αυτό προχωράμε.

Και βήμα στο βήμα ένας ένας τραβάμε
- άσωτοι γιοι της Μεγάλης Μητέρας - που φοβόμαστε,
τόσο, γι’ αυτό προχωράμε τη δειλή μας πορεία στο φέγγος της μέρας.

Άσωτοι γιοι της Μεγάλης Μητέρας,
σκιαγμένοι απ’τα δώρα που η νύχτα θα στείλει,
τη δειλή μας πορεία στο φέγγος της μέρας,
κρυφά σταματάμε σαν πέφτει το δείλι…

Γιώργος Νικολόπουλος






«ΠΛΥΝΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΟΥ», ΕΙΠΕΣ

«Πλύνε τα δόντια σου», είπες. «Με την καινούργια μας αστραφτερή οδοντόκρεμα, με ενεργό φθόριο και οξείδιο τιτανίου, που θα τα κάνει να γυαλίζουν σαν καθρέφτες. Λούσε τα μαλλιά σου. Με το υπέροχο σαπούνι με άρωμα αμύγδαλου, φασκόμηλου και άγριας λεβάντας, για να γίνουν πλούσια, πυκνά και στιλπνά. Άλειψε το κορμί σου, με το νέο συναρπαστικό αφρόλουτρο με βότανα, αγριολούλουδα και σπάνια μεταλλικά άλατα».

«Και η ψυχή μου;» σε ρώτησα. «Τι θα μου δώσεις για να καθαρίσω την ψυχή μου;»

Με κοίταξες απολογητικά. «Δυστυχώς τέτοια προϊόντα δεν έχουμε», μου απάντησες. «Δεν υπάρχει αρκετή ζήτηση».

Γιώργος Νικολόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
















~~Άσπρα κοράκια~~

μαύρα κοράκια

κρα!

(κρα...)

Βαδίζοντας ασταμάτητα κάτω από τον καυτό ήλιο, μέσα στη βροχή, στη χιονοθύελλα, οι σύντροφοι πέφτουν ένας ένας στις λάσπες, οβίδες σκάνε γύρω μας, πάνω μας, άνθρωποι χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς κεφάλι...

Τρέχουμε σαν τρελοί προς το απέναντι χαράκωμα, το απέναντι χαράκωμα είναι η ελπίδα, είναι η ζωή, είναι το φως, είναι η υπόσχεση για ένα ζεστό καλοκαιριάτικο απόγευμα με τη Μαρία, για ένα μικρούλικο ζευγάρι καλτσάκια, για το χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο της μητέρας...

Με την ξιφολόγχη να σκοτώσεις, να ζήσεις, να σκοτώσεις, να ζήσεις, να σκοτώσεις, να ζήσεις, μέχρι να... μέχρι να...

Άσπρα κοράκια

μαύρα κοράκια

κρα!

(κρα...)

Γιώργος Νικολόπουλος






















Γιώργος Νικολόπουλος: "Γυάλινες βάρκες"... του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μας το βιβλίο του ποιητή Γιώργου Νικολόπουλου: Γυάλινες βάρκες». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που έχει εκδοθεί από τις πάντα καλαίσθητες εκδόσεις «Μανδραγόρας». Ποίηση εύστοχη, θα ʽλεγε κανείς, αποφθεγματική, που κατευθύνει τα βέλη της στην καρδιά του αναγνώστη: «Για να θερίσεις δεν αρκεί να σπείρεις.» Και αλλού: «Είμαστε σκιές στο σκοτάδι. Ίσως γιʼ αυτό φοβόμαστε το φως…»

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Νικολόπουλου «Γυάλινες βάρκες» είναι χωρισμένη σε πέντε ενότητες.

Η πρώτη ενότητα φέρει τον τίτλο: «Αναμνήσεις από το τέλος του κόσμου» και περιλαμβάνει ποιήματα κοινωνικού προβληματισμού με προμετωπίδα τον παραλογισμό του πολέμου και τη φρίκη των μαχών, που περιγράφονται με αυτούς τους συγκλονιστικούς στίχους: Ήτανε σφαγή, κύριέ μου. / Μακελειό. / Βαδίζαμε και μας θέριζαν τα πολυβόλα. / Εκεί ο Βολόντια έχασε τα πόδια του. / Καημένε Βολόντια… / Εκεί ο Γκρίσα, ο Γκρίσα κύριέ μου, έφαγε μια σφαίρα στην κοιλιά. / Κατάφερε να κάνει τρία βήματα βαστώντας τʼ άντερά του, / μέχρι που χυθήκανε στις λάσπες… / Κι εγώ, κύριέ μου; / Εγώ είμαι ακόμα εδώ. / Είμαι ακόμα εδώ…»

Η δεύτερη ενότητα φέρει τον τίτλο: «Μικρές, μεγάλες στιγμές» και περιλαμβάνει μικρά ποιήματα. Εδώ η ποίηση γίνεται λιτή, απέριττη. Το νόημα συμπυκνώνεται και αποδίδεται με ελάχιστους στίχους προκαλώντας ένα συναίσθημα αισθητικής ικανοποίησης: «Ο τυφλός τρόμος / υποχωρεί / μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. / Η κυρία με τη μάσκα / την έβγαλε για να φάει…»

Η Τρίτη ενότητα της ποιητικής συλλογής του Γιώργου Νικολόπουλου «Γυάλινες βάρκες», φέρει τον τίτλο: «Τα φώτα της πόλης» και περιλαμβάνει ερωτικά και κοινωνικά ποιήματα. Στα ερωτικά ποιήματα, ανακαλύπτουμε όμορφες εικόνες, που ξαφνικά σβήνουν κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε: Μήπως, τελικά, όλα ήταν ένα όνειρο; «Το φεγγάρι ψιθυρίζει: / “Δεν υπάρχει τέλος και αρχή / όλα είναι ένας κύκλος / όλα είναι μια γέφυρα / μια γέφυρα ανάμεσα στον ουρανό και στη γη / μια γέφυρα ανάμεσα στη νύχτα και τη μέρα / μια γέφυρα ανάμεσά μας.” / Μέχρι να τελειώσει η νύχτα…» Και αλλού: «Αν μπορώ να ζήσω μέσα στο όνειρο, πρέπει – αλήθεια – να ξυπνήσω; / Και μετά, ξύπνησα.» Στα κοινωνικά ποιήματα της συγκεκριμένης ενότητας, ξαναβρίσκουμε το αντιπολεμικό αίσθημα του ποιητή, που περιγράψαμε και πιο πάνω, με μια αφήγηση, που θυμίζει έντονα τον Καβάφη: «Δακρύζει ο Πυλαγόρας. Νιώθει το βάρος των χρόνων του σαν ένα βουνό, / να τον λυγίζει, να τον λιώνει πάνω στο χώμα. / Πενήντα χρόνια, δεν έζησε ποτέ του την ειρήνη. Τόσα όνειρα, τόσες υποσχέσεις… / Αλλά την πίστη του στον άνθρωπο δε χάνει. Βουβός, τσακισμένος, / καταφέρνει και σηκώνει το κεφάλι. / Έχασε μια μάχη, αλλά όχι ακόμα την ελπίδα. / Ίσως αυτός ο πόλεμος να ʽναι ο τελευταίος…»

Η τέταρτη ενότητα της ποιητικής συλλογής του Γιώργου Νικολόπουλου «Γυάλινες βάρκες», φέρει τον τίτλο: «Οι μπαλάντες του Λονδίνου» και περιλαμβάνει ποιήματα σατυρικά, θα ʽλεγε κανείς, σκωπτικά με κοφτούς στίχους, που δίνουν έναν εύθυμο ρυθμό: Κωνσταντίνα, Κωνσταντίνα / η καρδιά μου είναι άδεια σαν κεφάλι υπουργού / η ζωή μου, Κωνσταντίνα / είναι ακόμα κρεμασμένη από ράμφος πελαργού. / Ο λαός ποτέ δεν κάνει διαδηλώσεις / οι υπάλληλοι πληρώνονται με δόσεις / όλα δουλεύουν συστηματικά / όλα δουλεύουν συναισθηματικά.»

Η πέμπτη ενότητα φέρει τον τίτλο: «Γυάλινες βάρκες» και περιλαμβάνει ποιήματα, που αναφέρονται κυρίως στο δράμα των οικονομικών μεταναστών, που σκοτώνονται πριν φτάσουν στη χώρα της επαγγελίας ή που δουλεύουν μια ζωή μακριά από τη χώρα τους, ελπίζοντας πως κάποτε θα καταφέρουν να επιστρέψουν, μα δεν γυρίζουν ποτέ: «Πλήρωσες όλα σου τα λεφτά για να φύγεις. / Στριμωγμένος μέσα στο αμπάρι, εικοσιπέντε νομάτοι, σαν τα ζώα / χωρίς ένα κομμάτι ψωμί, μια γουλιά νερό. / Τυχερός μέσα στην ατυχία σου. / Δεν πρόλαβες να γνωρίσεις την ξενιτιά. / Βυθίστηκες έξι μίλια από τη Σάμο.» Και αλλού: «Το τρένο πάλι σφυρίζει / ίσως αύριο να πάρω αυτό το τρένο / ίσως αύριο έχω μαζέψει αρκετά / τα παιδιά περιμένουν στην πατρίδα / η μητέρα περιμένει, η γριά μητέρα. / Ίσως πάλι, όχι. / Ίσως δεν πάρω ποτέ το τρένο. / Ίσως περιμένω για πάντα στο σταθμό.»

Θα κλείσουμε την μικρή αυτή κριτική προσέγγιση, στην ποιητική συλλογή του Γιώργου Νικολόπουλου «Γυάλινες βάρκες» παραθέτοντας το τελευταίο ποίημα με τον εύστοχο τίτλο: «Στην άκρη της σκάλας»: «Στάθηκε στην άκρη της σκάλας / κοίταξε πίσω / δίστασε / επέστρεψε / έκλεισε την πόρτα / κλείδωσε καλά την πόρτα / και πάλι. / Στάθηκε στην άκρη της σκάλας / κοίταξε πίσω / δίστασε / επέστρεψε / έκλεισε την πόρτα / κλείδωσε καλά την πόρτα / ένα βήμα, δύο βήματα / και πάλι / ένα βήμα, δύο βήματα. / Ίσως κάποτε τολμήσω ίσως τολμήσω ίσως κάποτε τολμήσω. / Στάθηκε στην άκρη της σκάλας / κοίταξε πίσω / δίστασε / επέστρεψε / έκλεισε την πόρτα / κλείδωσε καλά την πόρτα».

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

21-05-2012






~Εσείς, σκοτεινές σκιές~



ΑΛΙΚΗ















ΑΡΓΩ ΝΑ ΓΕΙΡΩ

Αργώ να γείρω.

Στις λασπωμένες όχθες.

Εκεί που κουρνιάζουν τ’ αγριοπερίστερα, σαν πέφτει
η νύχτα.

Στις μουσκεμένες όχθες.

Ένα άλλο καλοκαίρι.

Το τελευταίο καλοκαίρι, πριν από...

Εκείνο το καλοκαίρι.

Αργώ να γείρω.

Κοιτάζω τη μορφή σου, στο στερέωμα.

Τα όνειρα πέφτουν πάνω μας σαν χρυσή βροχή,

μας μουσκεύουν μέχρι το κόκκαλο.

Φιλντισένια πουλιά διαλαλούν το μούχρωμα.

Τρελά πουλιά.

Στον ορίζοντα.

Τα κύματα πλησιάζουν, ορθώνονται μολυβένια.

Μέχρι τα σύννεφα.

Αργώ να γείρω.

Γιώργος Νικολόπουλος
















~~Στο τζάμι ~~

χτυπάω το χέρι στο τζάμι

και ακούγεται ένας ήχος

βρεγμένος

από χάρτινα

όνειρα

που

τσαλακώνονται

όπως

κυλάει

το νερό

της βροχής

κάτω από τα χάρτινα

αστέρια

που τσαλακώνονται

και δεν έχουν

μια δεύτερη

ευκαιρία

~~ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ~~

Έστησα με προσοχή όλα μου τα πιόνια. Τοποθέτησα το βασιλιά, τη βασίλισσα, τους ευγενείς, τους αυλικούς, τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς, τους απλούς φαντάρους. Έβαλα στην κατάλληλη θέση τα κανόνια, τις βόμβες και τις νάρκες.

«Η σειρά σου», είπα. «Τι περιμένεις;»

Με κοίταξες περίεργα. «Ποτέ δε μαθαίνεις από τα λάθη σου», είπες και σηκώθηκες από το τραπέζι θριαμβευτικά.

«Τι θέλεις να πεις;» ρώτησα. «Τι έκανα πάλι λάθος;»

Χαμογέλασες και μου έδειξες ένα χοντρό βιβλίο. «Ξέχασες τους κανόνες του παιχνιδιού», είπες.

Άνοιξα με προσοχή το βιβλίο. Ήταν δερμάτινο, με χρυσά γράμματα, και φάνταζε πελώριο. Το ξεφύλλισα. Εκατοντάδες σελίδες, όλες λευκές. Και μόνη στην πρώτη σελίδα, με μεγάλα κόκκινα γράμματα, έγραφε: «ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ: ΕΧΕΙΣ ΧΑΣΕΙ».

Γιώργος Νικολόπουλος





















ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Κάνανε τη νύχτα μέρα. Τα πολυβόλα. Στο Εκατερίνενμπουργκ.
Στο αναθεματισμένο Εκατερίνενμπουργκ…

Στη Μεγάλη Πορεία. «Μεγάλη Πορεία» την ονόμασαν, οι ηλίθιοι…

Ήτανε σφαγή, κύριέ μου.

Μακελειό.
Βαδίζαμε και μας θέριζαν τα πολυβόλα.

Εκεί ο Βολόντια έχασε τα πόδια του.
Καημένε Βολόντια… Εκεί ο Γκρίσα, ο Γκρίσα κύριέ μου,
έφαγε μια σφαίρα στην κοιλιά.

Κατάφερε να κάνει τρία βήματα βαστώντας τ’ άντερά του,
μέχρι που χυθήκανε στις λάσπες...

Κι’ εγώ, κύριέ μου; Εγώ είμαι ακόμα εδώ. Είμαι ακόμα εδώ…

Γιώργος Νικολόπουλος












ΑΛΙΚΗ

Επιστροφή στη χώρα των θαυμάτων. Χάρτινα φτερά στους ώμους. «Μη φεύγεις, Αλίκη». Ή, μάλλον, όχι. «Μη γυρίσεις. Ποτέ μη γυρίσεις». Βιώνοντας την αίσθηση της απώλειας. Μικρές, μεγάλες χαρές.

Το ποτάμι πλαταίνει, πλησιάζοντας στις εκβολές του. Ο καιρός της επιστροφής, μήπως…; Ή ίσως, «Όχι, είναι ακόμη ανεπίτρεπτο»… Προσομοιώνοντας τις στιγμές με… «στάχτες»;

Πολύ φοβάμαι πως η επιστροφή, τελικά, ματαιώνεται. Το ποτάμι, καθώς λένε,
δε γυρίζει πίσω. …
Στερεότυπα;

Γιώργος Νικολόπουλος

ΑΛΙΚΗ









Γιώργος Νικολόπουλος

ΑΛΙΚΗ











ΕΧΤΙΣΕΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ…

Έχτισες το σπίτι σου γερό, από πέτρα.
Ήρθαν και σου το γκρέμισαν.
Έχτισες το σπίτι σου πρόχειρα, από λάσπη και κλαριά.
Το γκρέμισαν κι’ αυτό.
Έχτισες το σπίτι σου από ξύλο.
Ήρθαν και το έκαψαν.
Έχτισες σπίτια από τούβλα, από χώμα, από καραβόπανο, από άχυρα.
Μάταιος κόπος.
Ότι και να έκανες, έρχονταν πάντα να γκρεμίσουν τα όνειρά σου.
Έμαθες πια.
Τώρα το σπίτι σου είναι χτισμένο μόνο από σάρκα και αίμα.
Κι’ όσες φορές κι’ αν σε διώξουν, το παίρνεις μαζί σου.

Γιώργος Νικολόπουλος




















ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΒΑΡΚΕΣ - Η ΠΙΚΡΑ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΜΟΥ

Ξένος στη χώρα που έζησες
Κι’ όταν κάποτε γύρισες στη χώρα που γεννήθηκες, πάλι ξένος
Τίποτα δεν ήταν όπως το θυμόσουν
Όλα ψεύτικα, χάρτινα, αδειανά

Εκεί, και πάλι πίσω
Σκέφτηκα: καμιά φορά δεν ταξίδεψες πέρα από τα σύννεφα
Μα ποιο το όφελος; Κι’ εκεί ξένος θάσουν

Ίσως η πίκρα
Ίσως να ήταν η πίκρα
Ίσως, πάλι, μόνο, η πίκρα

Γιώργος Νικολόπουλος











ΟΙ ΑΛΛΟΙ

«Και οι άλλοι;» ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»

«Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι. Μέχρι το επόμενο πρωί. Μέχρι το πρωί. Μέχρι το τελευταίο πρωί».

Χαμογέλασες ικανοποιημένος. «Προπαντός, να μην ξεχνάνε τη μυλόπετρα», μου

είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε». Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι’ εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι’ εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».

Γιώργος Νικολόπουλος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης