Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Μικρό βιογραφικό σημείωμα~

Απόστολος Βεργίνης

Γεννήθηκα στην Αθήνα, ζω στην Καρδίτσα, έκανα σπουδές πάνω στο φυσικό περιβάλλον και στο marketing, αλλά τελικά με κέρδισε η λογοτεχνία.

Απόστολος Βεργίνης



Αφιέρωμα
Της Ποιητικής Σελίδας:Νεοέλληνες Λογοτέχνες και Διανοητές

Απόστολος Βεργίνης





Συνέντευξη : Απόστολος Βεργίνης



Ρούλα Τριανταφύλου:

Σήμερα έχουμε την τιμή να φιλοξενήσουμε στην σελίδα μας, έναν νέο άνθρωπο, έναν αξιόλογο Λογοτέχνη, με ιδιαίτερη ευαισθησία και αμεσότητα στον λόγο. Έναν άνθρωπο που δεν μένει απαθής, δεν κοιτάζει από την ''αντίπερα όχθη'' τις ανησυχίες, προβληματισμούς τα αδιέξοδα της εποχής μας ιδιαίτερα των προβλημάτων που βιώνουν οι νέοι.Τον Απόστολο Βεργίνη. Απόστολε. Καλησπέρα Απόστολε, μου επιτρέπεις τον ενικό.

Πρόσφατα, εκδόθηκε η πρώτη ποιητική σου συλλογή: ΕΚΦΡΑΣΗ .Σε κάποιο σημείο του προλόγου λες:Έκφραση λοιπόν το όνομά της, διαβάστε κρατήστε ότι σας εκφράζει ότι μιλά στην ψυχή σας πάρτε δύναμη, γιατί η ζωή μας, είναι πια πολύ δύσκολη, για να είναι πεζή. Εδώ θα αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα από το :''Γράμμα του Ποιητή στη νέα γενιά'' -

''Γενιά μου νέα …

Μάθε …

Από μένα, τον φτωχό, μα πάντα πλούσιο σε όνειρα.

Μάθε …

Και γίνε δαμαστής του εαυτού σου.

Ταμπέλες μην κοιτάς …

Μόνο ψάξε…

Ψάξε σου λέω …

Και σώσε τα όνειρα σου.

Και την ψυχή κάνε την δύναμη και πλούτο. -

Γι'αυτόν τον πλούτο,τη δύναμη, τα όνειρα, τους καρπούς της Ποίησης να μας πεις λίγα λόγια.

Ρούλα Τριανταφύλλου:

Πότε άρχισες να γράφεις και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχεις επηρεαστεί .

Απόστολος Βεργίνης: Άρχισα να γράφω το 1985. Το πρώτο μου μικρό ποιηματάκι, δημοσιεύτηκε μόλις φέτος. Η αρχική μου ποίηση, δεν έχει σαφή επηρεασμό. Ήλθα σε επαφή με την μεγάλη ποίηση, μέσω του πατέρα μου και των βιβλίων του Γ. Ρίτσου και του Οδ. Ελύτη, που μου αγόραζε.

Πρώτη μου καλή στιγμή ήταν ένα βραβείο μαθητικού διαγωνισμού, για ένα κείμενο που είχα γράψει για το "Άξιον Εστί". Ήταν καλή η ανάλυση που είχα κάνει, αν και τώρα, θα την έκανα διαφορετικά. Μετά ήλθαν και άλλοι ποιητές και έρχονται ακόμη. Ο επηρεασμός έρχεται από παντού. Το θέμα όμως πια είναι η εξέλιξη. Το πως θα πάρεις κάτι, θα το μεταλλάξεις και θα το προσφέρεις στον λαό που σε διαβάζει, δείχνοντάς του, πως ναι, η ποίηση ζει και ξεπερνά το τέλμα των τελευταίων 30 ετών. Θα έλεγα πως η ποίηση, ακολούθησε στην παρακμή, ολόκληρη την χώρα.Μα οι καιροί πια έχουν αλλάξει και δέν περιμένουν .

ΕΡ:Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής και Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

ΑΠ:Ξεκινάμε από τον έρωτα. Όποιος ποιητής πει πως δεν ξεκινά από εκεί, λέει ψέματα. Η κοινωνία, η καθημερινότητα, η ζωή, ο θάνατος, ο Θεός, οι αγώνες. Δεν έχω κρύψει, πως είμαι ποιητής, που γράφει κυρίως για την κοινωνία, χωρίς να ανήκω κάπου. Αυτό μου δίνει την ελευθερία, της κριτικής ματιάς προς τα πάντα και δίνει και την δυνατότητα να εκφράσω την αλήθεια, που κρύβουν πάντα πίσω από τα δελτία τύπου τους οι εξουσίες. Ο πραγματικός ποιητής εξορίζεται, πεθαίνει, αλλά πάντα μιλά και δικαιώνεται. Για μένα, η ποίηση πρώτα από όλα είναι ψυχή, μετά είναι διαίσθηση και στο τέλος επικοινωνία και διαχρονικότητα. Οι μεγάλοι ποιητές, αυτοί που θέλω να τους μοιάσω, έστω και στο ελάχιστο, το πιο σημαντικό πράγμα που πέτυχαν με τα έργα τους είναι το να είναι διαχρονικοί. Οι δυσκολίες πρακτικά στο να φτιάξω ένα ποίημα, όταν κάτι με συγκινεί είναι ανύπαρκτες, γιατί το αισθάνομαι σαν χρέος τιμής και το ταλέντο πλέον γνωρίζω πως υπάρχει.

ΕΡ:Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να περάσεις μέσα από τα ποιήματά σας,πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες .

ΑΠ:Δεν είναι ένα το μήνυμα. Κάθε ποίημα, έχει και το δικό του. Είναι επιλογή μου, να χρησιμοποιώ απλά Ελληνικά, με το δυνατόν πιο λίγα καλολογικά στοιχεία, για να γίνομαι κατανοητός. Κακά τα ψέματα, το επίπεδο των Νεοελλήνων, έχει πέσει και πρέπει να βοηθήσουμε, γράφοντας πιο απλά. Αναφορά σε αυτό έχει κάνει και ο Σεφέρης πιο παλιά και συμφωνώ μαζί του. Ο λόγος της ποίησης, είναι πάντοτε αφαιρετικός, και ως εκ τούτους, πιο δύσκολος. Είναι πρόβλημα μεγάλο η κατανόηση. Γιαυτό ετοιμάζω τώρα δυο μυθιστορήματα, που όταν τα διαβάσετε, στο βάθος τους, θα βρείτε δυο τεράστια και μακρόσυρτα ποιήματα, ή δυο δοκίμια, που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε πολύ καλά την ποίηση μου. Αν θα ήθελα να δώσω κάτι σαν σύνθημα, θα έλεγα πως είμαι αντίθετος στις εξουσίες και στην ομοιομορφία και υποστηρικτής του έρωτα.

ΕΡ:Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του. Πιστεύεις ότι η σημερινή εποχή μπορεί να εμπνεύσει τους Ποιητές.

ΑΠ:Η ποίηση στην Ελλάδα, πλην της εποχής Παλαμά, Καβάφη κτλ, ήταν πάντα στο περιθώριο. Η έκρηξη έγινε στις δεκαετίες 60 και 70, μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες. Σε αυτό συντέλεσαν να λέμε την αλήθεια τέσσερα πράγματα. Δυο Νόμπελ,δυο Λένιν, ο τεράστιος Μίκης Θεοδωράκης και το ΚΚΕ. Όλοι αυτοί οι παράγοντες, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και για την δική του σκοπιμότητα, έκαμαν την ποίηση ουσιαστικά μόδα και μετά, ήλθε η εποχή των λαπάδων. Δεν ήταν η λέξη του πολιτικού που την είπε ο λαπάς, αλλά η στάση ζωής απέναντι στην ποίηση του λαιφ σταιλ. Και ότι καλό υπήρξε αυτά τα 30 χρόνια χάθηκε και έμεινε γνωστό, στο κλειστό κλάμπ των λίγων. Αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις ποιος ήταν ο Γιάννης Βαρβέρης -που κατά την γνώμη μου είναι ένα χαμένο Νόμπελ για την χώρα μας, ελάχιστοι θα γνωρίζουν. Και εδώ έρχομαι εγώ. Μια λέξη, που την λέω μια φορά κάθε τρεις μήνες, αντίθετα με κάποιους του χώρου, που την λένε κάθε λεπτό, παραμένοντας όμως ουσιαστικά άσφαιροι. Ναι, με εμπνέει η εποχή, κάνω κριτική στην εποχή, ψάχνω ελπίδες πραγματικές για τις επόμενες ημέρες, τάσσομαι με τους νέους και γράφω για αυτούς. Πιστεύω στην επανάσταση. Πρώτα στην επανάσταση της ποιότητας και της γνώσης. Μετά η επόμενη επανάσταση, θα συντρίψει εξουσίες και ολοκληρωτισμούς, γιατί οι άνθρωποι, θα ξέρουν τι ζητάνε. Τις αξίες δόξα να έχει ο Θεός, τις έχουν δώσει οι αρχαίοι κλασσικοί, η διδασκαλία του Ιησού, ο Μάρξ, ο Ρουσσώ και αμέτρητοι άλλοι. Το θέμα είναι οι αξίες να κατακτηθούν από τους ανθρώπους. Όλα μετά θα είναι εύκολα. Είναι στο χέρι του λαού να έλθει ξανά στην ποίηση ...Οι εξουσίες, οι παρατάξεις και οι λεγόμενοι θεσμοί, μισούν την ποίηση, γιατί είναι απρόβλεπτη.

ΕΡ:Όταν γράφεις ,φροντίζεις να προσαρμόζετε τις ιδέες σου ή δε σε ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.

ΑΠ: Η ποίηση, δεν έχει την λογική του πεζού κειμένου. Οι ιδέες στην ποίηση, διαχέονται παντού. Οι τρόποι ανάλογα το μοτίβο που χρησιμοποιώ σε κάθε ποίημα, για την διάχυση αυτή, αλλάζουν. Διαφορετικά θα γράψω ένα σκοπίμως υπερρεαλιστικό ποίημα, διαφορετικά ένα ποίημα με βάση τον συμβολισμό και διαφορετικά σε κάτι ωμά ρεαλιστικό.

ΕΡ:Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.

ΑΠ:Για την μεγάλη ποίηση, δεν υπάρχουν ούτε οι μάζες, ούτε οι ελίτ. Υπάρχουν μόνο ποιήματα που διαβάζονται φωναχτά και ποιήματα που είναι ένας ψίθυρος και είναι εξίσου καλά και σπουδαία. Ο κίνδυνος είναι η κακή ποίηση, που παρελαύνει καθημερινά γύρω μας. Πράγματα προφανή και εύπεπτα, στα όρια της ανυπαρξίας, προιόνται της ματαιοδοξίας κάποιων, που νομίζουν πως είναι ποιητές ή κάποιων που θέλουν να δίνουν την ποίηση με τρόπο που στο τέλος κάνει τους αναγνώστες να είναι άτομα πλήρους ελεγχομένων συνειδήσεων. Η δεύτερη κατηγορία ποιητών, όταν απευθύνεται σε μάζες δημιουργεί μεγάλους κινδύνους- στο να έχουμε μάζες με ελεγχόμενες συνειδήσεις και μπορώ να πω πως έχουν πετύχει τον σκοπό τους.Αυτό ουσιαστικά κρύβει και η απαξίωση της ποίησης των τελευταίων ετών.

ΕΡ:Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει.Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο;Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση.

ΑΠ: Την ποίηση μου, την διαβάζουν άνθρωποι κάθε ηλικίας. Λίγοι βέβαια άνθρωποι και πιο πολύ άνθρωποι με ηλικία λίγο πιο πάνω από αυτό που οι Αμερικάνοι λένε teenagers, αν και στην ουσία η ποίηση μου απευθύνεται πρώτα σε αυτά τα νέα παιδιά. Όμως βλέπω με έκπληξη πως αυτά τα παιδιά λατρεύουν πραγματικά τα πεζά μου κείμενα. Αυτό κάτι δείχνει. Τα νέα παιδιά δεν διδάσκονται ποίηση. Νομίζουν πως ποιητής είναι όποιος γράφει στίχους για τραγούδια ή κάποιος άλλος λαπάς. Η ποίηση και το πως γίνεται δεν διδάσκεται, αλλά απαιτεί διαίσθηση και ταλέντο- όμως μπορούν να διασχισθούν τα ρεύματα γύρω από την ποίηση. Ρεύματα φιλοσοφικά, ρεύματα τρόπων γραφής, ρεύματα ακόμη με αναφορές σε κοινωνικά συστήματα. Και η ποίηση, είναι μια από τις τέχνες που παράγει αφειδώς τέτοια ρεύματα- η άλλη είναι η ζωγραφική και ακολουθούν η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και τελευταία η μουσική όταν εμφανίζεται αυτόνομη- στις άλλες περιπτώσεις απλά συνοδεύει τον λόγο ή την εικόνα. Γιαυτό και μεταξύ ποιητών και ζωγράφων έχουν κατά καιρούς δημιουργηθεί μεγάλες φιλίες, με αλληλεπιδράσεις, που έγραψαν ιστορία. Συμπέρασμα, στα σχολεία δεν διδάσκεται γενικώς αυτό που λέμε τέχνη.

ΕΡ: Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση,πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς,είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο )

ΑΠ:Η ποίηση, είναι πάντα εχθρός της εξουσίας. Οι εκδοτικοί οίκοι, εξαρτιούνται από την κάθε εξουσία, οπότε προτιμούν να εκδίδουν άλλα πράγματα. Αν προσέξτε τις πιο πολλές εκδόσεις τις κάνουν οι οδηγοί μαγειρικής, γιατί είναι ότι πιο ανώδυνο. Από την άλλη η κακή διδασκαλία και διάδοση της ποίησης στους νέους, αλλά και η αγάπη τους για τον πεζό λόγο, γιατί από εκεί και όσοι έχουν όρεξη μαθαίνουν πιο εύκολα, οδηγούν σε πολύ καλές πωλήσεις στων πεζογραφημάτων στο νεανικό κοινό, που όπως είναι γνωστό παντού αφήνει και τα πιο πολλά λεφτά και βλέποντας αυτό οι εκδοτικοί οίκοι επενδύουν στους πεζογράφους και όχι στους ποιητές. Ευτυχώς τελικά ανακάλυψα πως έχω και τα δυο χαρίσματα, οπότε έχω ελπίδες.Και έχω και την δυνατότητα να περάσω την ποίηση και μέσα από κείμενα πεζά.Το διαδίκτυο είναι μεγάλος φίλος, γιατί μέσα από τις σελίδες μας μπορούμε να παρουσιάσουμε και να δείξουμε πως ναι γράφεται και σπουδαία ποίηση σε αυτόν τον τόπο, αλλά και εχθρός, γιατί εκτός από τους λίγους ταλαντούχους, το ίδιο πράγμα κάνουν και χιλιάδες ατάλαντοι δήθεν ποιητές, οι οποίοι μάλιστα λόγω ενός απύθμενου θράσους που έχουν αποκτούν τον πιο σημαντικό ζωτικό χώρο, φτιάχνοντας απλά...όνομα. Έμαθα να ζω με αυτούς, δημιουργώντας και εντός διαδικτύου μια προσωπική εξορία. Τελικά αυτό κάνει καλό, γιατί δίνει στον δημιουργό την απόσταση από την κοινωνία που του είναι αναγκαία, για να παρατηρεί, να σκέφτεται και τελικά να δημιουργεί. Για μένα η λογοτεχνία είναι χαρτί και τυπώνεται, αποτυπώνοντας τις εποχές, αλλά και είναι εμπορεύσιμο αγαθό, γιατί έχει αξία. Και ότι έχει αξία, πληρώνεται και στην τιμή του. Σε κάποιο ποίημα έχω γράψει τον στίχο "την ποίηση και την επανάσταση, για να τις μάθεις, πρέπει να τις πληρώσεις ακριβά". Είναι και η αισθητική του τζάμπα ένα θέμα που πρέπει κάποτε να το αναπτύξουμε...Ίσως σε μιαν άλλη συνέντευξη.

Ερ:Πες μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

ΑΠ: Θα σας πω τρεις: 'Νυν το μηδέν!" "Στην αρχή μου, είναι το τέλος μου!" "Χίλιες φορές αν γεννηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν!"

ΕΡ:Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία . Πώς μπορεί ένας ποιητής να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του.

ΑΠ:Ο Οδ. Ελύτης έδωσε την πιο ουσιαστική απάντηση σε αυτό το θέμα. Η ποίηση γράφεται για να διαβάζεται, το πολύ να απαγγέλεται . Όμως όπως έχουμε δει, υπάρχουν ποιήματα, με μέτρα και ρυθμούς, που μπορούν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να μελοποιηθούν. Ταλαντούχοι συνθέτες μπορούν να μελοποιήσουν ακόμη και ελεύθερο στίχο. Όμως έχουμε ακούσει και εκτρώματα... Τα μουσικά χαλιά πίσω από τις απαγγελίες, πολλές φορές μου αρέσουν ακόμη και πάρα πολλές εικονογραφήσεις είναι αξιόλογες αν και εκεί υπάρχει ο κίνδυνος της υπέρμετρης προκλητικότητας για να πέσει το μάτι πιο πολύ στην εικόνα παρά στο ποίημα. Γενικά θα έλεγα πρέπει να κρατάμε παντού τα μέτρα και στην μουσική και στις εικόνες, που πρέπει να βοηθάνε το ποίημα και όχι να το πνίγουν. Όσο για μένα, μερικές φορές παίζω με τις λέξεις κάνοντας έμμετρα. Κάποια από αυτά μου αρέσουν πολύ. Ζητείται συνθέτης. Αν και ξέρω μουσική, ξέρω ότι δεν έχω και ταλέντο στην μελοποίηση.

ΕΡ:Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα; -

ΑΠ:Εκδίδουν πρώτα από όλους όλοι οι πρώην υπουργοί... Εκδίδουν οι επιδοτούμενοι συγγραφείς... Εκδίδουν οι σπουδαίοι συγγραφείς (έχουμε κάποιους)... Εκδίδουν αμπελοφιλόσοφοι... Εκδίδουν κάποιοι γνώστες της φιλοσοφίας... Εκδίδουν οι κατασκευαστές ερωτικών και αστυνομικών περιπετειών (Άρλεκιν, Βιπερ, Νόρα κτλ)... Εκδίδουν τα ψώνια, που γράφουν τα (χαίρομαι που σ αγαπώ, σε ποθώ και σε φιλώ και στα σεντόνια σου θέλω εγώ να ρθω) και τα λένε ποίηση, ξοδεύοντας τα λεφτά, που προφανώς δεν τους λείπουν ... Εκδίδουν και οι ταπεινοί και πραγματικοί ποιητές... Όσο λιγότερο μιλάει ένας ποιητής για το εγώ του, τόσο πιο μεγάλος είναι... Όσο λιγότερο παρακαλάει, τόσο ακόμη πιο μεγάλος γίνεται... Τα ταλέντα είναι λίγα, το πολύ είναι το εμπόριο και η βλακεία...

ΕΡ:Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται;

ΑΠ:Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κριτική. Υπάρχουν μόνο παρέες που δικαιολογούν η μια τους τενεκεδισμούς της άλλης. Δύσκολη ποίηση λέει ο κριτικός για σαχλαμάρες ενός που το παίζει ποιητής, αλλά τα ρίχνει σε ρευστό, αντί να πει μια σαχλαμάρα είναι τα ποιήματα του. Μόνοι κριτές, οι ψυχές των ανθρώπων και ο χρόνος. Πρέπει να σπάσουμε τον χρόνο. Και επειδή ποίηση χωρίς μελέτη δεν υπάρχει αυτή την εποχή μελετώ τα άπαντα του Κώστα Κρυστάλη και πραγματικά τα ποιήματα αυτού του ανθρώπου, που χάθηκε τόσο νέος το λιγότερο που μπορώ να πω είναι πως με ταξιδεύουν στο χρόνο και στη ζωή. Κάποιος κριτικός θα τον έλεγε παλιακό, εγώ των λέω νεαρό ποιητή της διπλανής πόρτας με σπάνιες ευαισθησίες.Ζήτω ο χρόνος λοιπόν αλλά και σπάστε τον χρόνο για να φύγουμε μπροστά πιο γρήγορα.

Ρούλα Τριανταφύλλου:

Κάτι τελευταίο να κλείσουμε . Τι σε βοηθάει περισσότερο να
απελευθερώσεις την έμπνευσή σου.

Απόστολος Βεργίνης:

Το κλάμα...

Ευχαριστώ Απόστολε ,καλή συνέχεια πάντα επιτυχίες .




________________________________________________________________________________

Κουβεντούλα με έναν Ποιητή:



Απόστολος Βεργίνης



  • Roula Triantafyllou Καλησπέρα Απόστολε ,σκέφτηκα μέσα από αυτό το μικρό αφιέρωμα να γνωρίσουμε λίγο και τον άνθρωπο Απόστολο Βεργίνη.Μέσα από 10 απλές προσωπικές ερωτήσεις.Πρέπει να αναφέρω πως δεν γνωρίζεις το περιεχόμενο τους.Ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες και σε αυτήν μου στην πρόσκληση.
  • Απόστολος Βεργίνης Καλησπέρα, να είσαι καλά και σε ευχαριστώ για την πρόσκληση αυτή. Διανύει αυτός ο τόπος μέρες δύσκολες και αυτό που κάνετε με τα αφιερώματα σε λογοτέχνες, είναι πολύ σημαντικό, γιατί βοηθά στην παίδευση των συνανθρώπων μας, κάτι που 30 χρόνια μέσα από την κυριαρχία του λάιφ στάιλ συστήματος είχε πάει πολύ πίσω.

  • Roula Triantafyllou Ευχαριστώ , ας ξεκινήσουμε και παρακαλώ να μου μιλάς στον ενικό .Πες μου ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σου.Με λίγα λόγια τι σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο.

    Απόστολος Βεργίνης Ένα ελάττωμα θα το έλεγα, το να πιστεύω στους ανθρώπους και να μάχομαι για αυτούς.Κάτι, που το έχω πληρώσει πολλές φορές... Αλλά τι να γίνει; Έτσι είμαι. Και δυο άλλα πράγματα που με χαρακτηρίζουν και που είναι και αυτά ελαττώματα για την εποχή που ζούμε, είναι η φυσική μου ευγένεια, και η έλλειψη εγωισμού. Αυτό το τελευταίο, προσπαθώ να το διορθώσω...

    Roula Triantafyllou Να μου επιτρέψεις να πω, πως αυτά που θεωρείς ελαττώματα στην εποχή μας είναι προτερήματα.Και έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που πιστεύουν και παλεύουν .
  • Roula Triantafyllou Και μέσα από την απάντησή σου η επόμενη ερώτηση.Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας που μετανιώνουμε για κάποιες πράξεις μας .-Με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι προδώσαμε τον εαυτόν μας.Που πιστεύεις έχεις προδώσει τον εαυτό σου.

    Απόστολος Βεργίνης Είναι προτερήματα, σε μια νορμάλ κοινωνία, μα τώρα πια στην κοινωνία του ρεαλισμού, που ζούμε, ο εύπιστος, ο ευγενής και ο ονειροπόλος, θεωρούνται ελαφροίσκιωτοι και αφελείς. Άλλο αυτό που πρέπει και που είναι σωστό και άλλο αυτό που υπάρχει γύρω μας. Τα έχω ζήσει και τα ζω...Και πρέπει να τα αλλάξουμε. Πρόδωσα τον εαυτό μου, που δεν ξεκίνησα να γράφω πιο μικρός. Χρειάστηκε ένα μεγάλο μου λάθος, για να καταλάβω την ικανότητα μου αυτή. Και τώρα τρέχω να κερδίσω τον χρόνο που έχασα...Και πίστεψε με είναι κάτι που με κάνει πολύ χαρούμενο και με απελευθερώνει. Πιστεύω δε πως έχω αρχίσει να προσφέρω ένα σημαντικό έργο γύρω μου, καθώς όλα αυτά τα χρόνια στ η λογοτεχνία μας έχουν δημιουργηθεί τεράστια κενά και βασιλεύει το εύκολο και η έλλειψη ταλέντου και οραμάτων.

    Roula Triantafyllou Μέσα από τα λάθη ανακαλύπτουμε πολλά -μαθαίνουμε .Τώρα, ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου .
  • Απόστολος Βεργίνης Τα πιο πολλά τα μαθαίνουμε από τα λάθη. Προσωπικά ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι η κατάσταση του να μην μπορεί κανείς να φροντίσει τον εαυτό του λόγω υγείας. Για την κοινωνία ο πιο μεγάλος φόβος, είναι η επιστροφή της βαρβαρότητας στην καθημερινότητα μας, για κάποιους μάλιστα,σαν κάτι το απολύτως φυσιολογικό.

    Roula Triantafyllou Στην εποχή μας ,που δυστυχώς πλεονάζει το κακό ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή.
  • Απόστολος Βεργίνης Σήμερα όλες οι αρετές είναι χρήσιμες, όταν υπάρχουν. Γενικά όμως κυριαρχεί η έλλειψη αρετών από τον κόσμο μας. Η έλλειψη ανθρωπισμού και ο ρεαλισμός της παγκοσμιοποίησης, που μας ζητά να κλείνουμε τα μάτια και να δεχόμαστε σαν φυσιολογικά πράγματα την ανεργία, την φτώχεια, τον θάνατο, κάνει ένα πλανήτη να ακροβατεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Το ζητούμενο είναι η ισορροπία και καμία αρετή πια δεν περισσεύει.

    Roula Triantafyllou Μιλάς για μια ισοπέδωση των πάντων ,αλλά όλοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης σε όλα και για όλα όσα αναφέρθηκες .

    Roula Triantafyllou Επόμενη ερώτηση, φοβάσαι το θάνατο .

    Απόστολος Βεργίνης Στο βαθμό που δεν αντιδρούμε έχουμε ο καθένας την ευθύνη του. Κάποιοι που τόσα χρόνια αποτελούσαν εξουσία, έχουν τις πιο μεγάλες, αλλά και τις πιο μοιραίες ευθύνες. Γιατί ο λαός αγόραζε για χρόνια διαφθορά, αλλά κάποιοι την πουλούσαν και μάλιστα σε ακριβή συσκευασία...και το κακό είναι πως οι ίδιοι, θέλουν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να την πουλούν. Φοβόμουν το θάνατο πολύ. Από την ώρα που έκανα την ζωή μου ποίηση, δεν τον φοβάμαι, απλά θέλω να αφήσω πίσω μου έργο που θα ναι διαχρονικό και χρήσιμο για τις γενιές που θα ρθουν. Γιαυτό και η ποίηση μου, δεν μένει στο εύκολο, αλλά αναζητά νέες αναζητήσεις και αξίες...

    Roula Triantafyllou Μέχρι τώρα ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη επιτυχία σου.

    Απόστολος Βεργίνης Το ότι ολοκλήρωσα την πρώτη γραφή του μυθιστορήματος (Η αγάπη είναι ένα περαστικό λεωφορείο), που θα το έχετε στα χέρια σας περίπου σε ένα χρόνο και που αν είναι δυνατό πρέπει να το διαβάσουν όλοι. Κυριολεκτικά με εξάντλησε η γραφή του, κυρίως ψυχικά. Θα το ονόμαζα το κατά Αποστόλη Ευαγγέλιο, αν μου επιτρεπόταν αυτή η έκφραση.

    Roula Triantafyllou Χαίρομαι και εύχομαι καλή επιτυχία Απόστολε.

    Απόστολος Βεργίνης Ευχαριστώ πολύ!

    Roula Triantafyllou Δεν διάλεξα τυχαία την εικόνα που κάτω από αυτήν γίνετε η συνομιλία μας.ΑΝΑΓΚΗ:Όταν τα λόγια περισσεύουν,η σιωπή γίνεται αρετή ανάγκης.Πότε περισσεύουν τα λόγια ; έχεις καταφύγει σε αυτήν την ανάγκη -σιωπής-αρετής- κι' αν ναι , τι σε έκανες να διαλέξεις τη σιωπή.

    Απόστολος Βεργίνης Α...πολλές φορές η σιωπή είναι πράξη αρετής και πολλές φορές την αγάπησα... σε ερωτικές στιγμές ,ι σε στιγμές δημιουργίας , σε στιγμές εντάσεων.... Μακάρι και οι πολιτικοί μας να γνώριζαν αυτό και να έμεναν σιωπηλοί όταν έπρεπε.

    Roula Triantafyllou Προσπαθώ να κρατήσω την κουβέντα μας έξω από αυτά.Πολλά θα μπορούσαν να κάνουν) .Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει και έχεις δώσει.

    Απόστολος Βεργίνης Η καλύτερη συμβουλή που μου έλαβα και μεταδίδω, είναι η χρησιμοποίηση στις αναλύσεις μας της λεγόμενης αφαιρετικής σκέψης. Δηλαδή να αφαιρούμε από ότι λαμβάνουμε ότι το άχρηστο και να κρατάμε τα ουσιώδη και με αυτά να κάνουμε τις δικές μας συνθέσεις.

    Roula Triantafyllou Τι θεωρείς πιο σημαντικό -ουσιαστικό στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους .

    Απόστολος Βεργίνης Στην εποχή μας πλέον το πιο σημαντικό πράγμα στις σχέσεις, θα πρέπει να είναι η κατανόηση, γιατί οι ζωές μας αλλάζουν σχεδόν κάθε λεπτό, όπως το ίδιο και των συνανθρώπων μας. Η κατανόηση, θα αποτελέσει έτσι όπως πηγαίνουμε σε λίγο καιρό, πολύ σπουδαίο αγαθό.

    Roula Triantafyllou Και κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος .Ας κλείσουμε με αυτό. Πες μου ένα αγαπημένο σου απόφθεγμα .

    Απόστολος Βεργίνης Αφού ευχαριστήσω για την φιλοξενία θα σας πως το απόφθεγμα που μου ήλθε αυτόματα στο μυαλό μου: Τα πάντα ρει!

    Roula Triantafyllou Τα πάντα ρευστά -χάνονται- ναι, αλλά μη κοιτάμε με απαισιοδοξία τα πάντα.--Τι κοινότατον; Ελπίς. Και γαρ οις άλλο μηδέν, αύτη παρέστη.--Ευχαριστώ Απόστολε ,ζητώ την κατανόηση των φίλων και τη δική σου αν σε κούρασα .Εύχομαι καλή συνέχεια και είμαι σίγουρη έχεις να προσφέρεις πολλά.Καλή σου νύχτα!

    Απόστολος Βεργίνης Σε ευχαριστώ πολύ και εύχομαι πολλά και όμορφα και χρήσιμα αφιερώματα!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Απόστολος Βεργίνης

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΜΗΝΑ

Τώρα χαράζει η ύπαρξη του ήλιου και οι πειρατές εισβάλουν στον πόλη
από την Τρωική Κερκόπορτα .

Στο μεταξύ οι διαδρομές παραμένουν πάντοτε ίδιες,
όπως και οι συνήθειες.

Και έμειναν πάντοτε φρουροί, να φυλάγουν
αποθήκες ιματισμού και αρχαιολογικής αξίας όπλων.

Τότε χάρηκαν πολύ οι παρθένες της μπλε κοιλάδας, του ποταμού του έρωτα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ



Απόστολος Βεργίνης

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΣΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ

Με έναρξη ένα κακό, που γύρισε την θάλασσα στη Μπαρμπαριά, ο αιώνας του μοναχικού θαλάσσιου λέοντος, μια μέρα χτύπησε τις πόρτες των στοιβαγμένων σαν ένα σύνολο ανθρώπων
και άλλαξε την μεταξύ αυτών ισορροπία, σαν το σκουλήκι που μπερδεύεται σε μάζα μια σκούρου χρώματος, σκάβοντας σαν άλλος τυμβωρύχος.
Όλα λοιπόν μαζί, σε μια εκκίνηση μέσα από το χώμα και στόχο το μοναδικό ολόγιομο φεγγάρι.
Λέγε με Αύγουστο, λέγε με καλοκαίρι.
Και όλο κάτι το καινούριο θα βρεθεί., για να αλλάξει το μαύρο της απολυτότητας.
...
"Σκέψου σχετικά και μίλα διφορούμενα."
Όταν το κλίμα του τόπου θα αλλάξει, η επιβίωση θα μιλήσει μόνο με όσους έχουν δυο πρόσωπα.
Δείγμα, ο πόλεμος, συμπέρασμα, ειρήνη.
Γιορτές ειρήνης.
Και ο υπουργός να κάνει τα εγκαίνια, μόνο αφού πρώτα υπογράψει την καταστροφή ενός υποσυνόλου.
Όμοια, ευνουχισμός...
...
Μεγάλου μεγέθους οι έρωτες της μέρας ενός σήμερα.
Λόγοι και φωτογραφίες μιας στιγμής.
Σαν τον αφελή χωρικό του αιώνα που μας πέρασε και χάθηκε μέσα σε μια μοντέρνα όπερα του σήμερα.
Τελικά το σύνολο της πρόσθεσης είναι μια απορία.
Το πιο αγνό κι ευγενικό αποτέλεσμα.
...
Εκεί που περιμένει ένα κορίτσι φτιαγμένο από όνειρα, γυρίζοντας από την καλημέρα κι οδεύοντας προς μια χώρα φτιαγμένη μοναχά με λόγια όμορφα.
...
Μικρό στο μπράτσο της το τατουάζ, κρύβει την μυστική του δύναμη.
Μια δύναμη πικρή, σαν τον ήλιο ενός τέλους.
Όχι! Δεν θέλω να τραγουδήσω ξανά ποτέ.
Μετά την τέταρτη της άρνηση, ο αμνός αλλάζει χρώμα.
Και κανένα αφεντικό πια δεν πληρώνει τους δασμούς, για να περάσει στον διάδρομο, απέναντι...
Δεν είναι θράσος, είναι κατιτίς πραγματικό.
...
Μαύρο το μέσα των ανθρώπων τελικά.
Κατά βάθος ετερόφωτοι.
Λίγοι πια οι ήλιοι.
...
Το κορίτσι λέει, έμαθε μόνο να γελά.
Ένα ακόμη αμάρτημα των προπατόρων.
Γιατί έτσι χάνεται τελικά η εκτίμηση στο τι είν ο έρωτας πραγματικά.
Ειν και γέλιο, ειν και δάκρυ.
Είναι η διαφορά.
Κι εκεί πια νικά η ωριμότητα.
Άδικο...
...
Άλλωστε το δέρμα του καλοκαιριού, έχει κάτι το σκούρο πάνω του, που το κάνει να ερεθίζει τον άνεμο της δύσης.
Λόγια αισθήσεων, απουσία άποψης σχεδιασμού μιας νέας άνοιξης.
Σαν τα τζιτζίκια.
Δεν ξέρω τι μου λένε γύρω, αλλά εγώ τα τζιτζίκια τα αγαπώ.
Γιατί πεθαίνουν τραγουδώντας.
Σαν τους ανθρώπους, όπου τις εποχές αλλάζουν.
Αλλαγές με θάνατο, εποχές με το τραγούδι.
...
Αγαπώντας τα στήθη μιας γυναίκας και τον αφρό μιας θάλασσας, ένα απόγευμα μου δείχνει πως ήλθα στην ζωή, για να μαι κάποιος άλλος.
Και ο απέναντι αιωνόβιος γέρος να μου κουνά το δάκτυλο, χλευάζοντας την όποια μου νεότητα.
Αυτό θα πει εκδίκηση.
Μέχρι ο ουρανός να βρέξει φως αληθινό.
...
Κοίταξα στα μάτια αυτό τον Αύγουστο που φεύγει.
Δικαίωση, μόνο σε πολυτελή συσκευασία ενός μικρού ονείρου.
...
Κάποιος μου είπε ν αγαπήσω το κορίτσι με το τατουάζ στο μπράτσο.
Κάποιοι τάχθηκαν με την πλευρά της ωριμότητας.
Κάποιος έβγαλε μια τελευταία απαγόρευση.
Τελικά η μουσική θα επιστρέψει πλέον σαν ανάγκη.
...
"Μιλώντας με τις εποχές, μόνον αυτές κερδίζουν."

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ





Απόστολος Βεργίνης

ΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ

Έσκισα το στήθος μου και έτρεξε έρωτας.
Έστυψα την καρδιά μου και έσταξε δάκρυ.
Μάζεψα τα συντρίμμια των φιλιών της
και έφτιαξα ποίηση.
Κράτησα άδεια χέρια και κατάλαβα το χάδι τους.
Επόμενες ώρες - γκρεμισμένα θαύματα.
Επόμενες νύχτες - φαντασία σε λευκά σεντόνια.
Επόμενες ημέρες - κρίση πραγματικότητας.
Έτσι, χτυπώ την πόρτα του ματωμένου καλοκαιριού
και έρχονται οι μέρες του χειμώνα, που ξέχασε τον έρωτα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ


Απόστολος Βεργίνης

ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΕΠΤΑ

Μέσα από τ΄ αστέρια πρόβαλε.

Μπορεί και όχι.

Από το παρελθόν ενός χειμώνα, από το παρελθόν μιας άνοιξης.

Απρόσιτη, με τα μάτια της να δείχνουν τότε: χρόνο αόριστο.

Εγκλωβισμένη σήμερα: στα έγκατα της μνήμης.

Γιατί οι Θεοί τιμώρησαν την κατάχρηση μιας όποιας περηφάνιας

Γιατί οι Θεοί πήραν απόφαση να μην μετρούν ποτέ: αγάπη με το χρήμα.

...

Όμορφη! πολύ όμορφη!

Πολύ όμορφη και η άλλη, που για χρήματα ελάχιστα χάριζε το κορμί της.

Λίγα χρήματα, γιατί τα πολλά είναι για λίγους.

Ω! αιώνιε τυφλέ έρωτα!

Ω! έρωτα, αιώνιε του κόσμου ψεύτη!

...

Λίγη ώρα- πολύς έρωτας.

Στα μυστικά αγάπη.

Και τότε, τι να πεις και τι ν ακούσεις.

Μόνο νιώθεις.

Και το νιώσα και το ξέρω.

Σίγουρα, δεν θα έφτανε τριάντα

Σίγουρα θα ήθελε να είν αλλού.

Ίσως σε κάποια έπαυλη απ ένα αρχοντόπουλο

Ίσως σε καποιανού ωραίου το σαλέ.

Όνειρα λέει...ζωή λέει...

...

Δεν δικαιούμουν να την αγαπήσω για χρόνο πέραν της μισής της ώρας.

Δεν δικαιούνταν ποτέ να αγαπήσει.

Αποστάτησα...

Ίσως αποστάτησε κι εκείνη.

Η πραγματική αγάπη, ζητά ανθρώπους αποστάτες

Κι ανθρώπους, που ξέρουν να συνθέτουν όνειρα

Ανθρώπους εκτεθειμένους: σε μια φύση, σε ένα σταθμό, σ ένα κρεβάτι.

...

Έτσι, κάθε που βγαίνει το φεγγάρι, πάντοτε πια σ εκείνη μοιάζει

Τότε φοράω μια στολή νεότητας,και υποκύπτω πάντα

Στην τελειότητα μιας αγάπης, στην τελειότητα ενός έρωτα, στην τελειότητα μιας ανάγκης

Ντύνοντας τις στιγμές, μ εκείνης τ όμορφο κορμί.

Γιατί είναι η επιστροφή της ένα θαύμα

Κάθε επιστροφή της κι ένα θαύμα.

Οδηγός- καταγραφέας των θαυμάτων της: η ποίηση.

...

Βρίσκει τον τρόπο πάντα να κρύβεται η αγάπη

Έργο ανθρώπων και Θεού

Μα οι γρύλοι, δεν σταματούν το ελεγειακό τους κρώξιμο.

Χρήμα όπου δεν αξίζει

Αγάπη εκεί, που να κυκλοφορήσει δεν μπορεί.

Ζητώ ένα θαύμα

Γιατί τα θαύματα Θεέ μου, να είναι κάτι τόσο σπάνιο;

Γιατί δεν προστατεύεις τους ερωτευμένους;

Γιατί θα πρέπει, τις πιο πολλές φορές, η νίκη να πηγαίνει στους κακούς;

Έφτιαξες ένα κόσμο: τόσο λάθος...

Κι εμείς πρέπει να τον αλλάξουμε.

Εμείς;

Κάποιοι από εμάς.

Αυτοί που μας διδάσκουν το δίκιο μιας αγάπης.

...

Τούτη την ώρα, ετούτη τη στιγμή, εκείνη στέκεται εμπρός στο ανοικτό της παραθύρι

Βλέπει στην άκρη τ΄ ουρανού, το τελευταίο αστέρι: την μισή την ώρα έρωτα, εκείνης της φοράς.

Κρύβουνε τ΄ άστρα, πολύ αγάπη μέσα τους

Κρύβουνε οι ανώνυμες ψυχές μέσα τους, τα πιο αιώνια θαύματα.

Τα όνειρα ξεχνούν πως πρέπει να υπάρξουν, αφού κάθε χρόνο πια, οι μπλέ περικοκλάδες της αυλής της εκκλησίας, ρίχνουν νωρίς τα άνθη τους

Σαν τις λέξεις που προβάλουν, χωρίς μια σκέψη πίσω τους

Σαν τον τρελό κάθε χωριού, που αγαπάει τα κορίτσια

Κι εκείνα δεν το ξέρουν.

...

Κοιτάζει το λευκό το δέρμα των χεριών της και νιώθει να αναζητά μονάχα μιαν επιστροφή.

Γυναίκα λάθος, γυναίκα από λάθος, γυναίκα από ελπίδα, γυναίκα ελπίδα, ελπίδα.

Και στ όνειρο της μπαίνει το δικό μου όνειρο

Σαν συμβολή

Το λεν ξανά έρωτα αυτό, το λεν κραυγή.

Είναι μια σπαρακτική ερωτική κραυγή, που πρέπει να γίνει υπεράσπιση, όλων των ερωτικά στη γη αδικημένων .

Συμπέρασμα: όλη η ερωτική αξία μιας ζωής: τριάντα λεπτά έρωτα.

Συμπέρασμα: τυχεροί όσοι τα ζήσαν.

Ιερές, τίμιες κι αγνές στιγμές, όπως και οι άνθρωποι μέσα σ αυτές.

Τι θα γινόταν χωρίς έρωτα οι άνθρωποι;

Θα ζούσαν μαραμένοι ή θα μετανάστευαν ευθύς στο επόμενο λιμάνι και θα τραβάγανε και πάλι εμπρός: στις θάλασσες του απείρου.

...

Τώρα που βλέπω της ζωής μου όλο το πριν

Νοιώθω πως έσφαλα, που τ όνομα εκείνης δεν το ρώτησα

Θυμάμαι την άλλη, που μαζί μου ήταν και δεν ήταν

Κι εκείνη, που σε χρόνο έτσι απλά ελάχιστο, μου έδωσε, ότι κανείς δεν μου δωσε ποτέ, μου έμεινε για πάντα άγνωστη.

Ίσως να ήταν άμυνα- δική μου ή δική της

Ίσως ενός Θεού η εντολή.

Γιατί: ότι πολύ αγαπάμε στη ζωή, μένει για πάντα ζωντανή μες την ανωνυμία.

...

Τα ονόματα: είναι φθορά.

Τα ονόματα, τραβούν επάνω τους τις σκέψεις μας

Ενώ τα συναισθήματα πετάνε μακριά

Όπως οι χαρταετοί, την ώρα που ο άνεμος φυσάει δυνατά.

Και μας αφήνουν μόνους, παρέα με τα ονόματα, παρέα μοναχά με τύψεις.

Τότε τα συναισθήματα γυρνάνε πίσω, μέσα σε μια ανωνυμία.

Σωτηρία μας: μια ανωνυμία.

Σωτηρία μου: εκείνος ο έρωτας μου, ο ανώνυμος.

Εκείνο το μισάωρο.

Εκείνη! η γυναίκα με τα άστρα στα μαλλιά, με τα δεμένα πάνω μου τα πόδια.

Εκείνη! η γυναίκα, με την καρδιά της να χτυπά, πίσω απ το πιο αθώο στήθος, με τις λεπτές αναπνοές και με τα λίγα λόγια.

Εκείνη! απλά εκείνη! απλά μονάχα εκείνη!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Απόστολος Βεργίνης


ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΕΠΤΑ


Μέσα από τ΄ αστέρια πρόβαλε.

Μπορεί και όχι.

Από το παρελθόν ενός χειμώνα, από το παρελθόν μιας άνοιξης.

Απρόσιτη, με τα μάτια της να δείχνουν τότε: χρόνο αόριστο.

Εγκλωβισμένη σήμερα: στα έγκατα της μνήμης.

Γιατί οι Θεοί τιμώρησαν την κατάχρηση μιας όποιας περηφάνιας

Γιατί οι Θεοί πήραν απόφαση να μην μετρούν ποτέ: αγάπη με το χρήμα.

...

Όμορφη! πολύ όμορφη!

Πολύ όμορφη και η άλλη, που για χρήματα ελάχιστα χάριζε το κορμί της.

Λίγα χρήματα, γιατί τα πολλά είναι για λίγους.

Ω! αιώνιε τυφλέ έρωτα!

Ω! έρωτα, αιώνιε του κόσμου ψεύτη!

...

Λίγη ώρα- πολύς έρωτας.

Στα μυστικά αγάπη.

Και τότε, τι να πεις και τι ν ακούσεις.

Μόνο νιώθεις.

Και το νιώσα και το ξέρω.

Σίγουρα, δεν θα έφτανε τριάντα

Σίγουρα θα ήθελε να είν αλλού.

Ίσως σε κάποια έπαυλη απ ένα αρχοντόπουλο

Ίσως σε καποιανού ωραίου το σαλέ.

Όνειρα λέει...ζωή λέει...

...

Δεν δικαιούμουν να την αγαπήσω για χρόνο πέραν της μισής της ώρας.

Δεν δικαιούνταν ποτέ να αγαπήσει.

Αποστάτησα...

Ίσως αποστάτησε κι εκείνη.

Η πραγματική αγάπη, ζητά ανθρώπους αποστάτες

Κι ανθρώπους, που ξέρουν να συνθέτουν όνειρα

Ανθρώπους εκτεθειμένους: σε μια φύση, σε ένα σταθμό, σ ένα κρεβάτι.

...

Έτσι, κάθε που βγαίνει το φεγγάρι, πάντοτε πια σ εκείνη μοιάζει

Τότε φοράω μια στολή νεότητας,και υποκύπτω πάντα

Στην τελειότητα μιας αγάπης, στην τελειότητα ενός έρωτα, στην τελειότητα μιας ανάγκης

Ντύνοντας τις στιγμές, μ εκείνης τ όμορφο κορμί.

Γιατί είναι η επιστροφή της ένα θαύμα

Κάθε επιστροφή της κι ένα θαύμα.

Οδηγός- καταγραφέας των θαυμάτων της: η ποίηση.

...

Βρίσκει τον τρόπο πάντα να κρύβεται η αγάπη

Έργο ανθρώπων και Θεού

Μα οι γρύλοι, δεν σταματούν το ελεγειακό τους κρώξιμο.

Χρήμα όπου δεν αξίζει

Αγάπη εκεί, που να κυκλοφορήσει δεν μπορεί.

Ζητώ ένα θαύμα

Γιατί τα θαύματα Θεέ μου, να είναι κάτι τόσο σπάνιο;

Γιατί δεν προστατεύεις τους ερωτευμένους;

Γιατί θα πρέπει, τις πιο πολλές φορές, η νίκη να πηγαίνει στους κακούς;

Έφτιαξες ένα κόσμο: τόσο λάθος...

Κι εμείς πρέπει να τον αλλάξουμε.

Εμείς;

Κάποιοι από εμάς.

Αυτοί που μας διδάσκουν το δίκιο μιας αγάπης.

...

Τούτη την ώρα, ετούτη τη στιγμή, εκείνη στέκεται εμπρός στο ανοικτό της παραθύρι

Βλέπει στην άκρη τ΄ ουρανού, το τελευταίο αστέρι: την μισή την ώρα έρωτα, εκείνης της φοράς.

Κρύβουνε τ΄ άστρα, πολύ αγάπη μέσα τους

Κρύβουνε οι ανώνυμες ψυχές μέσα τους, τα πιο αιώνια θαύματα.

Τα όνειρα ξεχνούν πως πρέπει να υπάρξουν, αφού κάθε χρόνο πια, οι μπλέ περικοκλάδες της αυλής της εκκλησίας, ρίχνουν νωρίς τα άνθη τους

Σαν τις λέξεις που προβάλουν, χωρίς μια σκέψη πίσω τους

Σαν τον τρελό κάθε χωριού, που αγαπάει τα κορίτσια

Κι εκείνα δεν το ξέρουν.

...

Κοιτάζει το λευκό το δέρμα των χεριών της και νιώθει να αναζητά μονάχα μιαν επιστροφή.

Γυναίκα λάθος, γυναίκα από λάθος, γυναίκα από ελπίδα, γυναίκα ελπίδα, ελπίδα.

Και στ όνειρο της μπαίνει το δικό μου όνειρο

Σαν συμβολή

Το λεν ξανά έρωτα αυτό, το λεν κραυγή.

Είναι μια σπαρακτική ερωτική κραυγή, που πρέπει να γίνει υπεράσπιση, όλων των ερωτικά στη γη αδικημένων .

Συμπέρασμα: όλη η ερωτική αξία μιας ζωής: τριάντα λεπτά έρωτα.

Συμπέρασμα: τυχεροί όσοι τα ζήσαν.

Ιερές, τίμιες κι αγνές στιγμές, όπως και οι άνθρωποι μέσα σ αυτές.

Τι θα γινόταν χωρίς έρωτα οι άνθρωποι;

Θα ζούσαν μαραμένοι ή θα μετανάστευαν ευθύς στο επόμενο λιμάνι και θα τραβάγανε και πάλι εμπρός: στις θάλασσες του απείρου.

...

Τώρα που βλέπω της ζωής μου όλο το πριν

Νοιώθω πως έσφαλα, που τ όνομα εκείνης δεν το ρώτησα

Θυμάμαι την άλλη, που μαζί μου ήταν και δεν ήταν

Κι εκείνη, που σε χρόνο έτσι απλά ελάχιστο, μου έδωσε, ότι κανείς δεν μου δωσε ποτέ, μου έμεινε για πάντα άγνωστη.

Ίσως να ήταν άμυνα- δική μου ή δική της

Ίσως ενός Θεού η εντολή.

Γιατί: ότι πολύ αγαπάμε στη ζωή, μένει για πάντα ζωντανή μες την ανωνυμία.

...

Τα ονόματα: είναι φθορά.

Τα ονόματα, τραβούν επάνω τους τις σκέψεις μας

Ενώ τα συναισθήματα πετάνε μακριά

Όπως οι χαρταετοί, την ώρα που ο άνεμος φυσάει δυνατά.

Και μας αφήνουν μόνους, παρέα με τα ονόματα, παρέα μοναχά με τύψεις.

Τότε τα συναισθήματα γυρνάνε πίσω, μέσα σε μια ανωνυμία.

Σωτηρία μας: μια ανωνυμία.

Σωτηρία μου: εκείνος ο έρωτας μου, ο ανώνυμος.

Εκείνο το μισάωρο.

Εκείνη! η γυναίκα με τα άστρα στα μαλλιά, με τα δεμένα πάνω μου τα πόδια.

Εκείνη! η γυναίκα, με την καρδιά της να χτυπά, πίσω απ το πιο αθώο στήθος, με τις λεπτές αναπνοές και με τα λίγα λόγια.



Εκείνη! απλά εκείνη! απλά μονάχα εκείνη!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ



Απόστολος Βεργίνης

Ποιητική Συλλογή ''Έκφραση '',2013



Απόστολος Βεργίνης

ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ

Η φωνή ενός στείρου απογεύματος,
κηρύσσει την αξία της απόστασης των αγγέλων,
από της φωτιάς τα αντικείμενα.
...
"Δεν έχω ηλικία, μα χρέος μου η διαδήλωση,
μα χρέος μου ο χορός της άνοιξης."
...
Έχει πολύ ομορφιά κρυμμένη μέσα του ο κόσμος, μα την κρύβει.
Δουλειά του ποιητή, η αποκάλυψη.
...
Χωρίς να καταλάβω τις αιτίες μιας αρχής,
προσπάθησα να εξηγήσω μια πορεία προς ένα τέλος, λάθος!
Το τέλος κρύβεται πάντα στην πρώτη ημέρα της δημιουργίας.
Όλα τα άλλα είναι απλά μια πλοκή.
...
Το καλοκαίρι, η ζωή είναι μια βόλτα.
Τον χειμώνα είναι η αναμμένη φωτιά στο τζάκι.
Φθινόπωρο και άνοιξη, ειν΄ αναμονές νοσοκομείων
ή περάσματα μες από δύσκολα και λασπωμένα μονοπάτια.
Εποχές βροχών, εποχές δακρύων, επαναστατημένες εποχές.
...
Με τρόπο επιβλητικό, δηλώνω την λατρεία μου, προς την Αγία Μαρίνα,
στο μοναχικό της εκκλησάκι, μες τα πλατάνια και στους αμπελώνες.
Ζω για το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι ζει για να θριαμβεύει.
Και τέλος, τις Άγιες Μορφές, τις μαζεύει με το κύμα της,
η κόκκινη η θάλασσα της δύσης.
...
Για να γνωρίσω το σύμπαν, αρκέστηκα
σ΄ ένα Ευαγγέλιο και ένα μανιφέστο.
Όλα τα άλλα, τα παρέδωσα σε γυναικεία χέρια.
Όλα τα άλλα, ταξίδεψαν ανάμεσα σε γυναικεία πόδια, με γεύση από αλάτι.
...
Μίλησε ο δημιουργός με την μορφή του έργου του.
Δεν του έδωσε ποτέ πνοή, μόνο του είπε λόγια.
Και του έδειξε την εικόνα, που έδειχνε ένα ακρωτήριο, ένα βουνό και ένα κάμπο.
"Όλα εις σάρκαν μία", αναφώνησε...και έγιναν η ποίηση, η ζωγραφική, η μουσική
και όλες οι άλλες τέχνες των δειλινών του Αυγούστου.
...
"Χαρίζω τα μάτια μου στους ανθρώπους
και αμείβομαι με κομπολόγια από πατουλιάς αγκάθια.
Το αίμα και του δειλινό, απαιτούν
το χρώμα να είναι πάντα κόκκινο."
...
Ένας ύπνος ενός στρατιώτη μέσα σε σκηνή, ανάμεσα σε δυο σετ από ασκήσεις ακριβείας.
Ένας ύπνος μιας πόρνης, μετά απ την ταπείνωση του σεξ με βίαιους ανθρώπους.
Ο πόλεμος, είναι εκπόρνευση της σκέψης.
Η βία είναι ακύρωση της σημασίας ενός έρωτα ή μιας ονείρου πράξης.
Ευτυχώς πέρασε από αυτή την Γη η Παναγία!
...
"Άγιες πράξεις, που πρέπει να γυρίσουν στην αξία του πρωτογενούς.
Άγιες σκέψεις , σε πονηρό περιτύλιγμα. Ναι! Για πράξεις έρωτα μιλώ!"
...
Μίλησαν τα κομμένα κυπαρίσσια, διάβασαν την τελευταία την ελπίδα του καημού,
Δημιούργησαν άσματα διθυραμβικά και όμορφα.
Και από κάτω οι νεκροί, όλα να μας ζητούν αθανασία.
Οι μοιρολογήτρες πια τραγουδούν ρυθμούς μοντέρνους.
...
Φύλλα πράσινα, θάλασσα χρυσάφι, ήλιος κόκκινος και άνεμος όλο δροσιά.
Τι άλλο να ζητήσει πια κανείς, για να χαρεί το θείο της ζωής το χάρισμα.
...
"Σχηματίζω με λέξεις το πλέγμα της αισιόδοξης πλευράς του κόσμου, ανασυνθέτοντας
τις άσχημες ημέρες από το παρελθόν. Έπειτα ζωγραφίζω τις λέξεις "ΔΕΛΦΙΝΙ",

"ΓΥΝΑΙΚΑ", "ΑΕΤΟΣ". Όποιος έλαβε την ευλογιά του καλοκαιριού, μόνο αυτός θα καταλάβει!"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ


Απόστολος Βεργίνης

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Είναι οι ώρες που το μυαλό μου, ανοιγοκλείνει τις πόρτες του.
Τα παράθυρα στο σπίτι σήμερα, είναι ανοικτά.
Παντού ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαϊδεύει ο ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαϊδεύει ο πρώτος ήλιος της άνοιξης.
Ο ήλιος είναι τα χέρια σου.
Τα δάκτυλα σου οι ακτίνες.
Αυτό είν΄ ένα χάδι ποίησης.
Αυτό είν΄ ένα κίνητρο να γράφω ποίηση.
Και πως αλήθεια να μην σε αγαπώ γλυκιά μου ποιήτρια;
Πως;
...
Όταν οι στίχοι μας μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι ερωτικό,
Όταν οι στίχοι μας κάνουν έρωτα κάτω απ΄ τις σκιές των γραμμάτων τους,
Όταν ο ουρανός διαβάζοντας την ποίηση μας, χαμογελάει σαν μικρό παιδάκι.
Και όλα γίνονται ήλιος, μα και φεγγάρι.
Μες το μυαλό μου, είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι.
Εκεί είν΄ ο δικός μας έρωτας.
Στο μυαλό σου, στο μυαλό μου...
Τα σώματα μας είν΄τα εκτελεστικά του όργανα.
Και γύρω μας παντού η ποίηση.
...
Βιβλία, μολύβια, χαρτιά...
Και μια φωτογραφία σου σ΄έρημη παραλία ή εμπρός από τεράστια βιβλιοθήκη.
Διαβάζοντας ή γράφοντας ή και τα δυο.
Σου γράφω, βλέποντας εμπρός μου δυο βουνά να φλερτάρουν με το τέλος του ουρανού.
Μου γράφεις, βλέποντας μια θάλασσα γαλήνια, να ρουφά έναν ήλιο, βαμμένο κόκκινο.
Είναι όμορφος ο ήλιος, είσαι όμορφη και συ, όταν ο αέρας σου απλώνει τα μαλλιά, σαν τα φτερά λευκού περιστεριού.
...
Και είσαι ντυμένη στ΄άσπρα.
Ένα λουλούδι, βαδίζει πάνω στο μέτωπο σου.
Στέκομαι και το κοιτάζω.
Τα μάτια της ποίησης, διασχίζουν τον χρόνο και υπερβαίνουν τις σχέσεις.
...
Κάποιες ημέρες είμαι μελαγχολικός.
Μετά, σου γράφω ποιήματα.
Κάποια απ΄ αυτά τα σκίζω.
Θέλω να μείνουν τα πιο τέλεια.
Μα τέλεια γράφω, μόνο όταν γράφω για σένα.
Όταν πετύχω της γυναίκας την γραφή, θα είμαι ο βασιλιάς της ποίησης.
Γιατί την τρυφεράδα σου γυναίκα, εγώ ποτές δεν θα χω.
...
Γιαυτό σου γράφω ποίηση, κυνηγώντας τ΄ όνειρό μου.
Το όνειρο μου είσαι συ.
Το όνειρό μου είναι έρωτας.
Είσαι γυναίκα, είμαι άνδρας.
Γράφουμε ποίηση, γράφουμε ζωή.
Και επικοινωνούμε, δημιουργώντας.
Όταν μια δημιουργία κρύβει μέσα της αγάπη, αποτελέσματα της είναι μόνο θαύματα.
...
Μικροί κι εμείς, που μεγαλώνουμε.
Μαζί με τα θαύματα, που μεγαλώνουν σαν τα μικρά παιδιά.
Και σαν τα όνειρα, βουτάμε σ΄αυτή την θάλασσα την ήρεμη.
Την δική σου την θάλασσα.
Εγώ κρατάω τα βουνά.
...
Κοιτάζω απέναντι μου, ένα μπουκάλι με νερό.
Νερό απ΄ το απέναντι βουνό.
Αυτό το νερό, έχει την μορφή σου.
Με το νερό αυτό πια ξεδιψώ και μόνο που το βλέπω.
...
Με τους στίχους σου, εδώ τώρα, γαληνεύω.
Και σέρνω το μολύβι μου.
Σχεδιάζω την καρδιά σου με γράμματα.
Μόνο έτσι η ποίηση μου αποκτάει νόημα.
Και γίνεται ζεστή αγκαλιά, για να χωρέσεις μέσα της.
...
Δεν μπορώ να είμ΄ αλλιώς, έτσι με έφερε στον κόσμο η μαμά μου.
Δεν τα μπορώ τα πεζοδρόμια, λατρεύω τις πλατείες.
...
Φέτος οι αγροί γέμισαν κίτρινα λουλούδια.
Είναι κι αυτά τα λουλούδια, που σε φέρνουνε σαν έρωτα κοντά μου.
Και είναι ο δικός σου έρωτας, που γράφει όλα τ΄άλλα.
Τα άλλα που πονάνε, τα άλλα της ζωής τα γκρίζα.
Κι εσύ με καταλαβαίνεις,
Γιατί είσαι ποιήτρια.
...
Γιατί σ΄ αγαπώ.
Γιατί αγαπώ τα μάτια σου όταν δακρύζουν, βλέποντας τα παιδιά των φαναριών και άστεγους των δρόμων.
Θεός δεν είμαι, ούτε επαναστάτης, τον κόσμο για ν αλλάξω.
Αντίσταση μου, η γραφή.
Όνειρο μου η αγάπη, όνειρο μου η ποίηση.
...
Άκουσε με αγάπη μου.
Τούτα τα βουνά που βλέπω μπρος μου, απελευθερώνουν την άνοιξη.
Και τα χέρια μου, χαϊδεύουν το χαρτί που γράφω.
Όχι το χαρτί!
Το δέρμα σου χαϊδεύουν.
...
Ανταποδίδω την αγάπη σου, με άλλη αγάπη.
Ανταποδίδω το χάδι σου με χάδι.
...
Αύριο, θα έχει και πάλι ήλιο.
Τον δικό σου τον ήλιο...
Αγάπη μου, χθες διάβασα τα τελευταία λόγια από το ποίημα που μου γραψες.
Ένοιωσα πως κάναμε έρωτα.
Ίσως να το νοιώσες και συ.
Ήταν σαν να βλέπα μαζί σου μια ανατολή,
Σε μια ακρογιαλιά, κάπου στα δικά μας τα επτάνησα.
Μόνο εμείς οι ποιητές ξέρουμε να κάνουμε έρωτα, όπου θέλουμε και κάθε μας στιγμή.
Αρκεί που γράφουμε.
Μια ματιά και πέντε λέξεις μας, μετακινούν τον κόσμο όλο.
...
Ζέστανε ο καιρός.
Αγάπη μου, ζηλεύω...
Ζηλεύω τα μικρά παιδιά.
Κάνε με μικρό παιδί και πάλι.
Σε παρακαλώ!
Μόνο εσύ μπορείς.
...
Θα σε κάνω κι εγώ κοριτσάκι.
Στο υπόσχομαι.
Γιατί αυτό ακριβώς είσαι.
Ένα όμορφο μικρούλι κοριτσάκι.
Κι εγώ σε αγαπάω κοριτσάκι.
...
Η αγάπη, γυρίζει τον χρόνο πίσω.
Μα η μέρα τελειώνει.
Είναι η ώρα σου!
Είναι η ώρα, που γίνεται πιο όμορφη.
Και γράφεις σε πολλές γλώσσες.
Αγγλικά, Ελληνικά, Ρώσικα...
Και γίνεσαι πολλές.
Γίνεσαι όλες οι ποιήτριες του κόσμου.
Το πρόσωπο σου αλλάζει, παίρνει το κιτρινόμαυρο το χρώμα, που δείχνει δύση.
...
Είναι η ώρα των αισθήσεων.
Αναπαύομαι στην πολυθρόνα μου.
Αρκούμαι να σε κοιτάζω.
Και χορεύεις...
Χορεύεις μέσα σ΄ένα κύμα από ύπουλο φως,
Μέσα σε ένα τρέμουλο από αναπνοές και όνειρα.
Και από το στόμα σου βγαίνουν λέξεις αόριστες και διεισδυτικές.
Σαν τις ιδέες στο μυαλό μου.
...
Στο έχω ξαναπεί
Ο έρωτας είναι το μυαλό μας,
Το φιλί μας είναι τα μάτια μας,
Οι αγκαλιές μας είναι τα ποιήματα μας.
...
Βλέπω την μύτη του μολυβιού μου, που σώνεται.
Σώνεται σαν την ζωή μας.
Αγάπη μου μην φοβάσαι,
Οι ποιητές δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
Οι έρωτες των ποιητών δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
...
Και εικόνες και χρώματα.
Μια ποίηση γεμάτη με εικόνες και με χρώματα.
...
Τελευταία μου λείπεις πολύ.
Διαβάζω ξανά και ξανά παλιά σου ποιήματα.
Κι εγώ σου γράφω νέα.
Μετά τα πετώ στον ουρανό, να τα διαβάσουν τα πουλιά και να ρθουν να στα πούνε.
...
Αγάπη μου είναι η ώρα για να κυλιστώ και πάλι στα όνειρα μου.
Αγάπη μου εσύ κι η ποίηση γίνατε τα πιο όμορφα μου όνειρα.
Και ένα τραγούδι από αγγέλους κυματίζει μες το νου μου, όταν ονειρεύομαι το λευκό σου το κορμάκι.
Αυτά τα όνειρα κουβαλούν μαζί τους όλο το χθες, όλο το αύριο, όλες τις ελπίδες, όλους τους ανθρώπους.
Αλλά εγώ αγαπάω το κορμάκι σου, τα ματάκια, την φωνούλα σου.
Γίνεσαι κρεβάτι να κοιμάμαι, γίνεσαι τραπέζι για να γράφω.
...
Πως να μη δακρύζω από χαρά όταν σε σκέφτομαι.
Πως να μην πετώ ψηλά στ αστέρια.
Κουβαλώντας σε σαν δώρο ιερό.
Γιατί μου είσαι μια δημιουργία, μου είσαι έρωτας και ποίηση μαζί.
...
Έξω φυσάει...
Αφού σ αγαπώ, δεν με νοιάζει τίποτε.
Και ξέρω την αγάπη όπως κι την ποίηση.
Όλη μου η ποίηση, είναι μια αγάπη.
Η αγάπη μου για σένα, η αγάπη για τον κόσμο όλο.
Εσύ είσαι όλος μου ο κόσμος.
Και σε φυλάω πάντοτε στην τσέπη μου, σαν φυλαχτό αγάπης.
...
Απόψε έχει και φεγγάρι.
Μόλις το πρόσεξα να μου κλείνει το ένα του το μάτι.
Κλείνω τα μάτια...
Πετάω...
Πετάω πάνω από την θάλασσα, πάνω από τις κορυφές των πιο πανήψηλων βουνών.
...
Και σε έχω αγκαλιά.
Αυτή την μόνιμα θερμή για σένα αγκαλιά.
Κοίταξε κάτω!
Δέντρα, σπίτια, εκκλησίες.
Όλες οι εκκλησούλες του κόσμου ειν η καρδούλα σου αγάπη μου.
Κοίταξε και τα μικρά παιδιά, που πάνε στο σχολείο.
Θυμάμαι μικρό εμένα και εσένα μικρή, να περπατάμε χέρι - χέρι.
Από μικροί μαζί...
...
Αγάπη μου, της ποίησης το χάρισμα, το λάβαμε μικροί.
Και το ταξίδι, συνεχίζει τον δρόμο του.
Κι ο έρωτας φυσάει την αύρα του μες τις καρδιές μας.
Και απλώνει την αγάπη του, κάνοντας μας να λέμε την φράση σ΄ αγαπώ.
...
Αγάπη μου, είν δύσκολοι οι χρόνοι που περνάμε.
Για τους ποιητές οι χρόνοι είναι πάντα δύσκολοι.
Γιατί η ποίηση δεν συμβιβάζεται και δεν γυρνά την πλάτη,
Στον καημό, στην προδοσία και στην λύπη.
Παρηγορεί και συμβουλεύει,
Προτρέπει, ξεσηκώνει και αγωνίζεται.
Γιατί πάντοτε αγαπάει..
Ποίηση και μίσος είν έννοιες αντίθετες.
...
Δες τα χέρια μου, δες τα χέρια σου...
Δεν είναι έργα τέχνης;
Θέλω να φιλήσω τα χέρια σου,
Γιατί παράγουν έρωτα!
Θέλω να σου πω: ευχαριστώ!
Που έχεις γεννηθεί και που υπάρχεις.
Ευχαριστώ που γράφεις!
...
Ευχαριστώ τον Θεό, που σ έκανε ποιήτρια και μένα ποιητή.
Μόνο δυο ποιητές μπορούν να νοιώσουν την αξία που χει ο έρωτας.
Και είναι του έρωτα η ώρα και ειν η ώρα της σιωπής.
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να το ζήσει!
...
Άλλα δεν έχω να σου γράψω.
Έφτασε η ώρα να μιλήσουνε τα όνειρα.

Σου φιλώ τα δροσερά σου χείλη.
Καληνύχτα αγαπημένη μου ποιήτρια!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Απόστολος Βεργίνης

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Είναι οι ώρες που το μυαλό μου, ανοιγοκλείνει τις πόρτες του.
Τα παράθυρα στο σπίτι σήμερα, είναι ανοικτά.
Παντού ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαϊδεύει ο ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαϊδεύει ο πρώτος ήλιος της άνοιξης.
Ο ήλιος είναι τα χέρια σου.
Τα δάκτυλα σου οι ακτίνες.
Αυτό είν΄ ένα χάδι ποίησης.
Αυτό  είν΄ ένα κίνητρο να γράφω ποίηση.
Και πως αλήθεια να μην σε αγαπώ γλυκιά μου ποιήτρια;
Πως;
...
Όταν οι στίχοι μας μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι ερωτικό,
Όταν οι στίχοι μας κάνουν έρωτα κάτω απ΄ τις σκιές των γραμμάτων τους,
Όταν ο ουρανός διαβάζοντας την ποίηση μας, χαμογελάει σαν μικρό παιδάκι.
Και όλα γίνονται ήλιος, μα και φεγγάρι.
Μες το μυαλό μου, είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι.
Εκεί είν΄ ο δικός μας έρωτας.
Στο μυαλό σου, στο μυαλό μου...
Τα σώματα μας είν΄τα εκτελεστικά του όργανα.
Και γύρω μας παντού η ποίηση.
...
Βιβλία, μολύβια, χαρτιά...
Και μια φωτογραφία σου σ΄έρημη παραλία ή εμπρός από τεράστια βιβλιοθήκη.
Διαβάζοντας ή γράφοντας ή και τα δυο.
Σου γράφω, βλέποντας εμπρός μου δυο βουνά να φλερτάρουν με το τέλος του ουρανού.
Μου γράφεις, βλέποντας μια θάλασσα γαλήνια, να ρουφά έναν ήλιο, βαμμένο κόκκινο.
Είναι όμορφος ο ήλιος, είσαι όμορφη και συ, όταν ο αέρας σου απλώνει τα μαλλιά, σαν τα φτερά λευκού περιστεριού.
...
Και είσαι ντυμένη στ΄άσπρα.
Ένα λουλούδι, βαδίζει πάνω στο μέτωπο σου.
Στέκομαι και το κοιτάζω.
Τα μάτια της ποίησης, διασχίζουν τον χρόνο και υπερβαίνουν τις σχέσεις.
...
Κάποιες ημέρες είμαι μελαγχολικός.
Μετά, σου γράφω ποιήματα.
Κάποια απ΄ αυτά τα σκίζω.
Θέλω να μείνουν τα πιο τέλεια.
Μα τέλεια γράφω, μόνο όταν γράφω για σένα.
Όταν πετύχω της γυναίκας την γραφή, θα είμαι ο βασιλιάς της ποίησης.
Γιατί την τρυφεράδα σου γυναίκα, εγώ ποτές δεν θα χω.
...
Γιαυτό σου γράφω ποίηση, κυνηγώντας τ΄ όνειρό μου.
Το όνειρο μου είσαι συ.
Το όνειρό μου είναι έρωτας.
Είσαι γυναίκα, είμαι άνδρας.
Γράφουμε ποίηση, γράφουμε ζωή.
Και επικοινωνούμε, δημιουργώντας.
Όταν μια δημιουργία κρύβει μέσα της αγάπη, αποτελέσματα της είναι μόνο θαύματα.
...
Μικροί κι εμείς, που μεγαλώνουμε.
Μαζί με τα θαύματα, που μεγαλώνουν σαν τα μικρά παιδιά.
Και σαν τα όνειρα, βουτάμε σ΄αυτή την θάλασσα την ήρεμη.
Την δική σου την θάλασσα.
Εγώ κρατάω τα βουνά.
...
Κοιτάζω απέναντι μου, ένα μπουκάλι με νερό.
Νερό απ΄ το απέναντι βουνό.
Αυτό το νερό, έχει την μορφή σου.
Με το νερό αυτό πια ξεδιψώ και μόνο που το βλέπω.
...
Με τους στίχους σου, εδώ τώρα, γαληνεύω.
Και σέρνω το μολύβι μου.
Σχεδιάζω την καρδιά σου με γράμματα.
Μόνο έτσι η ποίηση μου αποκτάει νόημα.
Και γίνεται ζεστή αγκαλιά, για να χωρέσεις μέσα της.
...
Δεν μπορώ να είμ΄ αλλιώς, έτσι με έφερε στον κόσμο η μαμά μου.
Δεν τα μπορώ τα πεζοδρόμια, λατρεύω τις πλατείες.
...
Φέτος οι αγροί γέμισαν κίτρινα λουλούδια.
Είναι κι αυτά τα λουλούδια, που σε φέρνουνε σαν έρωτα κοντά μου.
Και είναι ο δικός σου έρωτας, που γράφει όλα τ΄άλλα.
Τα άλλα που πονάνε, τα άλλα της ζωής τα γκρίζα.
Κι εσύ με καταλαβαίνεις,
Γιατί είσαι ποιήτρια.
...
Γιατί σ΄ αγαπώ.
Γιατί αγαπώ τα μάτια σου όταν δακρύζουν, βλέποντας τα παιδιά των φαναριών και άστεγους των δρόμων.
Θεός δεν είμαι, ούτε επαναστάτης, τον κόσμο για ν αλλάξω.
Αντίσταση μου, η γραφή.
Όνειρο μου η αγάπη, όνειρο μου η ποίηση.
...
Άκουσε με αγάπη μου.
Τούτα τα βουνά που βλέπω μπρος μου, απελευθερώνουν την άνοιξη.
Και τα χέρια μου, χαϊδεύουν το χαρτί που γράφω.
Όχι το χαρτί!
Το δέρμα σου χαϊδεύουν.
...
Ανταποδίδω την αγάπη σου, με άλλη αγάπη.
Ανταποδίδω το χάδι σου με χάδι.
...
Αύριο, θα έχει και πάλι ήλιο.
Τον δικό σου τον ήλιο...
Αγάπη μου, χθες διάβασα τα τελευταία λόγια από το ποίημα που μου γραψες.
Ένοιωσα πως κάναμε έρωτα.
Ίσως να το νοιώσες και συ.
Ήταν σαν να βλέπα μαζί σου μια ανατολή,
Σε μια ακρογιαλιά, κάπου στα δικά μας τα επτάνησα.
Μόνο εμείς οι ποιητές ξέρουμε να κάνουμε  έρωτα, όπου θέλουμε και κάθε μας στιγμή.
Αρκεί που γράφουμε.
Μια ματιά και πέντε λέξεις μας, μετακινούν τον κόσμο όλο.
...
Ζέστανε ο καιρός.
Αγάπη μου, ζηλεύω...
Ζηλεύω τα μικρά παιδιά.
Κάνε με μικρό παιδί και πάλι.
Σε παρακαλώ!
Μόνο εσύ μπορείς.
...
Θα σε κάνω κι εγώ κοριτσάκι.
Στο υπόσχομαι.
Γιατί αυτό ακριβώς είσαι.
Ένα όμορφο μικρούλι κοριτσάκι.
Κι εγώ σε αγαπάω κοριτσάκι.
...
Η αγάπη, γυρίζει τον χρόνο πίσω.
Μα η μέρα τελειώνει.
Είναι η ώρα σου!
Είναι η ώρα, που γίνεται πιο όμορφη.
Και γράφεις σε πολλές γλώσσες.
Αγγλικά, Ελληνικά, Ρώσικα...
Και γίνεσαι πολλές.
Γίνεσαι όλες οι ποιήτριες του κόσμου.
Το πρόσωπο σου αλλάζει, παίρνει το κιτρινόμαυρο το χρώμα, που δείχνει δύση.
...
Είναι η ώρα των αισθήσεων.
Αναπαύομαι στην πολυθρόνα μου.
Αρκούμαι να σε κοιτάζω.
Και χορεύεις...
Χορεύεις μέσα σ΄ένα κύμα από ύπουλο φως,
Μέσα σε ένα τρέμουλο από αναπνοές και όνειρα.
Και από το στόμα σου βγαίνουν λέξεις αόριστες και διεισδυτικές.
Σαν τις ιδέες στο μυαλό μου.
...
Στο έχω ξαναπεί
Ο έρωτας είναι το μυαλό μας,
Το φιλί μας είναι τα μάτια μας,
Οι αγκαλιές μας είναι τα ποιήματα μας.
...
Βλέπω την μύτη του μολυβιού μου, που σώνεται.
Σώνεται σαν την ζωή μας.
Αγάπη μου μην φοβάσαι,
Οι ποιητές δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
Οι έρωτες των ποιητών δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
...
Και εικόνες και χρώματα.
Μια ποίηση γεμάτη με εικόνες και με χρώματα.
...
Τελευταία μου λείπεις πολύ.
Διαβάζω ξανά και ξανά παλιά σου ποιήματα.
Κι εγώ σου γράφω νέα.
Μετά τα πετώ στον ουρανό, να τα διαβάσουν τα πουλιά και να ρθουν να στα πούνε.
...
Αγάπη μου είναι η ώρα για να κυλιστώ και πάλι στα όνειρα μου.
Αγάπη μου εσύ κι η ποίηση γίνατε τα πιο όμορφα μου όνειρα.
Και ένα τραγούδι από αγγέλους κυματίζει μες το νου μου, όταν ονειρεύομαι το λευκό σου το κορμάκι.
Αυτά τα όνειρα κουβαλούν μαζί τους όλο το χθες, όλο το αύριο, όλες τις ελπίδες, όλους τους ανθρώπους.
Αλλά εγώ αγαπάω το κορμάκι σου, τα ματάκια, την φωνούλα σου.
Γίνεσαι κρεβάτι να κοιμάμαι, γίνεσαι τραπέζι για να γράφω.
...
Πως να μη δακρύζω από χαρά όταν σε σκέφτομαι.
Πως να μην πετώ ψηλά στ αστέρια.
Κουβαλώντας σε σαν δώρο ιερό.
Γιατί μου είσαι μια δημιουργία, μου είσαι έρωτας και ποίηση μαζί.
...
Έξω φυσάει...
Αφού σ αγαπώ, δεν με νοιάζει τίποτε.
Και ξέρω την αγάπη όπως κι την ποίηση.
Όλη μου η ποίηση, είναι μια αγάπη.
Η αγάπη μου για σένα, η αγάπη για τον κόσμο όλο.
Εσύ είσαι όλος μου ο κόσμος.
Και σε φυλάω πάντοτε στην τσέπη μου, σαν φυλαχτό αγάπης.
...
Απόψε έχει και φεγγάρι.
Μόλις το πρόσεξα να μου κλείνει το ένα του το μάτι.
Κλείνω τα μάτια...
Πετάω...
Πετάω πάνω από την θάλασσα, πάνω από τις κορυφές των πιο πανήψηλων βουνών.
...
Και σε έχω αγκαλιά.
Αυτή την μόνιμα θερμή για σένα αγκαλιά.
Κοίταξε κάτω!
Δέντρα, σπίτια, εκκλησίες.
Όλες οι εκκλησούλες του κόσμου ειν η καρδούλα σου αγάπη μου.
Κοίταξε και τα μικρά παιδιά, που πάνε στο σχολείο.
Θυμάμαι μικρό εμένα και εσένα μικρή, να περπατάμε χέρι - χέρι.
Από μικροί μαζί...
...
Αγάπη μου, της ποίησης το χάρισμα, το λάβαμε μικροί.
Και το ταξίδι, συνεχίζει τον δρόμο του.
Κι ο έρωτας φυσάει την αύρα του μες τις καρδιές μας.
Και απλώνει την αγάπη του, κάνοντας μας να λέμε την φράση σ΄ αγαπώ.
...
Αγάπη μου, είν δύσκολοι οι χρόνοι που περνάμε.
Για τους ποιητές οι χρόνοι είναι πάντα δύσκολοι.
Γιατί η ποίηση δεν συμβιβάζεται και δεν γυρνά την πλάτη,
Στον καημό, στην προδοσία και στην λύπη.
Παρηγορεί και συμβουλεύει,
Προτρέπει, ξεσηκώνει και αγωνίζεται.
Γιατί πάντοτε αγαπάει..
Ποίηση και μίσος είν έννοιες αντίθετες.
...
Δες τα χέρια μου, δες τα χέρια σου...
Δεν είναι έργα τέχνης;
Θέλω να φιλήσω τα χέρια σου,
Γιατί παράγουν έρωτα!
Θέλω να σου πω: ευχαριστώ!
Που έχεις γεννηθεί και που υπάρχεις.
Ευχαριστώ που γράφεις!
...
Ευχαριστώ τον Θεό, που σ  έκανε ποιήτρια και μένα ποιητή.
Μόνο δυο ποιητές μπορούν να νοιώσουν την αξία που χει ο έρωτας.
Και είναι του έρωτα η ώρα και ειν η ώρα της σιωπής.
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να το ζήσει!
...
Άλλα δεν έχω να σου γράψω.
Έφτασε η ώρα να μιλήσουνε τα όνειρα.


Σου φιλώ τα δροσερά σου χείλη.
Καληνύχτα αγαπημένη μου ποιήτρια!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ


Απόστολος Βεργίνης

Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Λουλούδι νεαρό μου και πρόκληση ουσιαστική,
κοντά σου τάχτηκα να είμαι διαρκώς.
Κοντά στην θύελλα των άλλων δρόμων.
Δίνοντας ουσία στην διαφορά.
Δίνοντας διπλή την δύναμη, στην επομένης μέρας την δημιουργία.
...
Δείχνει το ρολόι της άνοιξης, οι πόνοι πως τελειώνουν.
Δείχνει το ρολόι του ουρανού, πως η δουλεία ειν΄τελειωμένη,
είν΄ τελειωμένη πριν αρχίσει.
...
Όταν τα δέντρα περπατούν σαν άνθρωποι,
όταν ο ένας ξεπερνάει τους πολλούς,
όταν η Δύση καταργείται σαν θεσμός
και πάλι γίνεται: η απαρχή των αλλαγών.
Γιαυτό λουλούδι μου: μάθε τι σημαίνει Αναγέννηση...
...
Μάθε πως οι σκιές των ανθρώπων, στους τοίχους μεγαλώνουν.
Γιαυτό να μην φοβάσαι τις σκιές, κρύβουν μικρούς ανθρώπους.
...
Διαφορετικά οι εικόνες και πάλι θα νικήσουν
και οι ουρές απεγνωσμένων κι αυτές θα επιστρέψουν,
για να ζητήσουν συγχώρεση, από τοίχους, ξύλα και μπογιές.
...
Η συγχώρεση έρχεται πάντα από ψηλά.
Η συγχώρεση ζητά την σκέψη, για να κατακτηθεί.
Δεν αγοράζεται και ούτε υφαρπάζεται...
...
Έτσι όταν σου μιλώ, ο έρωτας διαρκεί σαν μια αιώνια διδασκαλία.
Οι πράξεις που τον ακολουθούν, δεν πρέπει να ειν΄ εκδίκηση,
αλλά μονάχα πίστη.
Και μετά την πίστη η ανάλυση και μετά την ανάλυση η ανανέωση...
...
Λουλούδι μου, αν είναι κάτι που πιστεύω, είναι μονάχα ο έρωτας.
Δύσκολη πίστη, μα πίστη.
Μα πίστη, για όσους την κατέχουν.
Χρειάζεται κι ένα επίπεδο.
...
Και μετά τον λόγο έχει, το χάρισμα που λέγεται σιωπή
και ζωντανές εικόνες.
Γιαυτό μην τρέχεις.
Είναι όμορφο να βλέπεις τα βουνά.
Ειν΄ αγαθό να τα διδάσκεις στους γυμνούς ανθρώπους.
Έλα να τους ντύσουμε με ποίηση...
...
Ντύσου όμορφα...
Μίλα όμορφα...
Αποκήρυξε το κάθε τι, που την ασχήμια δείχνει.
Άλλο ταπεινός και άλλο άσχημος...
Άλλο όμορφος και άλλο λαμπερός...
...
Χρόνια πίσω από τα χρόνια,
μα η αλεπού πάντα να ψάχνει κάτι,
αδέσποτη και πλούσια.
σαν το τυφλό χρημάτων το κεφάλαιο...
Χρέος μας να την ξεπεράσουμε,
χρέος μας να την μηδενίσουμε.
Με την δύναμη των όπλων του μυαλού.
...
Θάλασσες με ακτές πετρώδης.
Αλλιώς καταφύγια...
Αλλιώς κρυμμένη ομορφιά, που πρέπει να την ψάχνεις.
Μην την ψάχνεις την ομορφιά, μα δημιούργησε την.
Σαν την σπηλιά της Αφροδίτης,
σαν τον κάβο του Ιάσονα,
σαν την γυναικεία αμαρτία,
που την τιμώρησαν στα χρόνια του Μεσαίωνα...
...
Βρες τον δρόμο κι εγώ μαζί σου.
Η ζωή είναι έξω, η ζωή είναι στους δρόμους,
τα σπίτια είναι μόνο σημεία ανεφοδιασμού.
Αξία είναι που είσαι γυναίκα. αξία υπάρχει εντός του είναι σου.
...

Μην σπαταλάς την θέληση σου να ερωτευτείς, αυτό που η καρδιά σου θέλει.
Αυτό που θα σου δώσει την όψη της νέας, της ωραίας της γλυκιάς...
Κι εγώ μαζί σου!

Απόστολος Βεργίνης


Απόστολος Βεργίνης

ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ήταν η ώρα που αναζήτησα τον έρωτα, επάνω σε γυμνό κορμί μιας νεαρής γυναίκας. Πρόσφερα αγάπη τίμια σε ένα θαύμα, έλαβα τους αναστεναγμούς των τελευταίων της δευτερολέπτων πριν το τέλος, που ήταν κάτι γνήσιο. Και την επόμενη στιγμή χαμογελούσε και μου έδειχνε ένα κόκκινο γαρύφαλλο ή μια ζωή καινούρια. Την κράτησα στην αγκαλιά μου, έτσι ήρεμα, από το κάθε τι το πρόστυχο ξεγυμνωμένη- δηλαδή γυναίκα. Και το φθινόπωρο έμπαινε, χαρίζοντας μας τις πρώτες της βροχής του τις σταγόνες...

Απόστολος Βεργίνης






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».