Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις~Μανώλης Αλυγιζάκης


Κωστής Παλαμάς-Βραδινή Φωτιά/Kostis Palamas-Evening Fire

a89b2-palamas
Ἡδονισμός
Ἀπὸ τραγούδια ἒν᾿ ἄυλο κομπολόϊ
σ᾿ ἐσὲ δὲν ἦρθα σήμερα νὰ δώσω.
Μὲ τὰ παιγνίδια ἐγὼ θὰ σὲ λιγώσω
καὶ μὲ τὰ ξόρκια, ἀγάπη μου, ἑνὸς γόη.
Γυμνοί. Καὶ σὰν κισσὸς θὰ σκαρφαλώσω
γιὰ νὰ φάω τὸ κορμί σου ποὺ μὲ τρώει.
Τοῦ λαγκαδιοῦ σου τὴ δροσάτη χλόη
μὲ τὸ χέρι θρασὰ θὰ τὴν πυρώσω.
Τὸ κρασὶ ποὺ ξανάφτει καὶ τὸ γάλα
ποὺ κοιμίζει, θὰ φέρω στάλα-στάλα,
μ᾿ ὅλο μου τὸ κορμί, νὰ σὲ ποτίσω.
Καὶ στὰ πόδια σου τ᾿ ἀσπροσκαλισμένα,
δύο βάζα ποὺ μοῦ παίρνουνε τὰ φρένα,
στερνὴ μανία τὸ μέλι μου θὰ χύσω.
Hedonism
A fleshless string of beads made of songs
I haven’t given you today.
With the spells and games of a charmer
I’ll cloy you, my love.
Naked. And like a vine I’ll climb
to taste your body that devours me.
The tender hairs of your mound
with my fingers I’ll conflagrate.
Wine that enraptures and milk that soothes
to sleep, drop by drop I’ll bring,
to moisten you with all my body.
And on your white sculptured legs
two vases that drive me crazy,
my honey, like a maniac, at last, I’ll ejaculate.
Τranslated by Manolis Aligizakis
 Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Ταπεινωσύνη
Ἡ περηφάνια μου εἶναι νὰ σταθῶ
γυμνὸς μπροστά σου· κάτου ἡ περηφάνια!
Σοῦ φέρνω τὴν ψυχή μου, ἀστάλωτον ἀνθὸ
τὴ σκέψη μου σοῦ φέρνω, τὴν ὀρφάνια,
σοῦ φέρνω τὴν ἀγάπη μου, τὴ φτώχια.
Ἦρθα, καὶ θέλω νὰ δεθῶ στοῦ πόθου σου τὰ βρόχια.
Σοῦ φέρνω τὸ γυαλὶ ποὺ καθρεφτίζει
τοῦ ἡλιοῦ τὰ γέρματα ὅλα, ὅλα τ᾿ ἀστέρια·
ὅπως σ᾿ ἀρέσει κ᾿ ἡ ὄρεξή σου ὅπως ὁρίζει,
σύντριψέ το μὲ τὰ χρυσά σου χέρια.
Στὴ χώρα τῶν ἀπέραντων ὀνειρευτὰ
ταξίδια, εὐτυχισμένα κατευόδια…
Κάλλιο ἀπὸ σᾶς ἔχω τὴ γῆ ποὺ μὲ πατᾶν τὰ λατρευτά,
τὰ πλαστικά σου πόδια…
Humility
It is my pride to stand before you
naked; down with my pride!
I bring my soul to you, a tender flower
my thought I bring to you, my orphanhood
I bring to you my love, my poverty.
I came wishing to be caught in the net of your lust.
I bring to you the mirror that reflects
all the sunsets and all the stars
as you wish them, as your desire commands
smash it to pieces with your golden hands.
To the lands of immenseness: dreamy
voyages, wishes for a safe trip…instead
of these the earth I want that I’m stepped on
by your beloved tender soles.
Βραδινὴ φωτιά, 1944
Evening Fire, 1944


Τranslated by Manolis Aligizakis
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Becsapódás


Two poems from my book UBERMENSCH translated into German, presented in the magazine SZOROS KO.
Δύο ποιήματα από το βιβλίο μου ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ μεταφρασμένα στη Γερμανική γλωσσα, παρουσιάστηκαν στο περιοδικό SZOROS KO



Manolis
mivel elérkezett az új valóság, elfogadtuk: Istenünk halott. Tegnap délután temettük, dicshimnuszok, siralmak nélkül, de megkönnyebbülve.  Az ingerlően gyászos nap hangulata utánozhatatlan volt, inkább azt mondanám, a félelem lakozott mélyen a szívünkben.
Gyász uralkodott a temetkezési irodában is, miközben valamivel távolabb koldusok nyújtogatták felénk kezüket, nem létező tartalékainkért könyörögve, a tisztesség, mint fogatlan kígyó jelent meg, lázasan szórta ágyunkra a virágba borult bíbor magnóliát, sasfészekben töltöttük bátorsággal kelyheinket, majd szétküldtük az univerzum négy sarkába és megfogadtuk, soha többé nem leszünk egy rendszer idiotizmusának foglyai. Az Andok keselyűit tesszük húsod örökösévé. A szélnek az esőnek hirdetjük katarzisunkat. Evoé, ó, ti szabadok, Evoé.
Szaporodjatok és hajtsátok hatalmatokba a Földet, mondta valaki.
És így lett jó.

Jelentéktelenség
Hirtelen érezni kezdtük húsunkban a fájdalmat és álmaink idegenekké váltak számunkra, hisz Ő meghalt: a mi Istenünk: lehetetlenség volt nem észrevenni a temetkezési vállalkozó könnyeit. Árvák lettünk, gondoltuk, de végül hallgattunk az angyalokra, akik együttérzésre buzdítottak, erkölcsösséget tanácsoltak nekünk, mivel ők is holtak voltak, így egyedül a madarakra számíthattunk, hogy újra magunkra ölthessük szentimentális szeretetünket és megérthessük felebarátunkat, aki pisztolyát lóbálva szemmel tart, mintha mondani akarná: ne merészeljétek…, e mondat meghiúsította vasárnapi vacsoránkat miközben hiábavalóan igyekeztünk meggyújtani olajlámpásainkat.
Thiele Csekei Enikő fordításai







  • ''Παγωνιά''

    Οχτώ Βαθμοί υπό το Μηδέν

    Στης τούντρας το σκληρό βοριά

    η τέντα μας παγώνει από αγωνία

    στερεωμένη σε σφάγνο κι άβαθο χώμα

    κρατιέται με παγωμένα δόντια σε

    λειχήνα που άδοξα ονειρεύεται πως ψήλωσε

    και κουλουριάζεσαι στην αγκαλιά μου—

    κρυώνεις—με ρωτάς με προσπάθεια

    να ξεχάσεις το βαθύ χιόνι λίγο έξω

    από την είσοδο της τέντας που πλαταγίζει

    απ το επίμονο αγεράκι και λέω—

    όχι με σένα μές στήν αγκαλιά μου—

    και ξάφνου μου γελάς γελάκι ζεστασιάς

    κι αφού τεντώνεις τόσο δά το πόδι σου—

    ούτε και γώ—μου λές και μου φιλάς τα χείλη

    Μανώλης Αλυγιζάκης

    'Τα Λόγια της Σιωπής"



    ''Λαχτάρα''

    Στιγμή με τη στιγμή η λαχτάρα

    οξύνθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας

    και με σιωπηλούς στεναγμούς

    έκαμε ρίζες σαν δεντρό

    που κρυφακούει έξω

    απ το υπνοδωμάτιο σου

    κι εγώ δίπλα σου ανέλυα

    με τα μάτια την αριστερή σου θηλή

    αμφίβολος να την αγγίξω

    η να την αφήσω να ηρεμήσει

    στον ποιητικό της οίστρο

    απαλή αύρα από το ανοιχτό παράθυρο

    έφερνε γλυκές ανάμνησες ακρογιαλιάς

    κι είπες—

    τι καλά να κολυμπούσαμε

    στο δικό μας κρυφό περιγιάλι
     


''Δελφοί'

Κι αυτό το απομεινάρι του πανάρχαιου ναού

σάν αναχωρητής του πεπρωμένου

που στην πλαγιά βουνού διαλογίζεται

κι αυτό μια μέρα θα το βεβηλώσουν

—να το θυμάσαι, είπα

άντρες μιγάδες με τις φαρδιές τίς ωμοπλάτες

και ιερόδουλες με ζυγωματικά εξαίσια

τούς προκλητικούς γλουτούς κουνώντας

για τούς ανέμους ευδαιμονικά και

για τής θάλασσας τήν πρώτη αρμύρα

—να το θυμάσαι, είπα

άδοξα καταμπροστά στ αθώα αγάλματα

θα ιεροσυλύσουν και τη ζωή πόρνη θα πούν

με μένος και με στέρνα επιμονή βαθιά

θα θάψουν τούς παμπάλαιους θεσμούς

κι αφού σηκώσουν το πρωπατορικό μίσος

και την ενοχή το πνεύμα θα κλείσουνε

σε φυλακή νεκρούς νόμους θα βάλουν

για σκοπιά που να κρατούν τα μπράτσα

τής αλκής στα σίδερα και στις φωτιές

του πρωαιώνιου κακού δικός τους ο πλούτος

της κοιλάδας και του λαού μου ο μιστός μόνο

το αίμα χυμένο σε δρόμους και σε γειτονιές

που κάποτες εσύ και γω ξέγνοιαστα παίζαμε

όνειρα σχεδιάζοντας και κατορθώματα—κι είπες

καλό θε νάτανε να μέναμε πιστοί στα όσια

και ιερά που κάποιοι φέρανε στη γη μας

κι άς ήταν νόθα και λειψά τουλάχιστον

είχαν σαν αμοιβή έναν λαμπρό παράδεισο

Μανώλης Αλυγιζάκης
Συλλογή "Tα Λόγια τής Σιωπής"


Manolis Aligizakis

Άμορφος

Ήμουν εκεί
πριχού στη μήτρα μπω
καπνός από φωτιά που σιγοσβύνει
αγέρας που χτυπά το παραθύρι σου
του είναι σου ρωγμή και δέτης

τραγούδι ήμουν του πανηγυριού
εσπερινής ακολουθίας ύμνος
πριχού πάρω το σχήμα ζωντανού
και το 'νομά μου να διαλέξω

ήμουν εκεί
άρωμα άχρωμου τριαντάφυλλου
ενός πουλιού πετάγισμα

ήμουν του δειλινού λυγμός πορτοκαλής
πριχού στης σάρκας την παγίδα μπω
της θάλασσας αλάφριο κύμα
μονιάς αητός των πέτρινων κορφών
απ΄τα ψηλά εσένα εθωρούσα

ήμουν εκεί πριχού να γεννηθώ
λεύθερος κι ασχημάτιστος
του αιώνειου συντρόφι
ένας απλός αναστεναγμός
που μέλλονταν τα χείλη σου να βάψει

ήμουν εκεί
χαρμόσυνος καμπάνας ήχος
ήμουν εκεί ο απροσδιόριστος

Manolis Aligizakis




''Μικρός Επαναστάτης''

Ήρθανε χθές γλυκά οι ανάμνησες

στου Πέτρου το χαγιάτι

οι άνοιξες που διάβηκαν

στο πλάϊ του αγώνα

οι κύκλοι των ρωδώνων

που ξαφνικά χαθήκαν

Ήρθανε χθές ξανά οι θύμησες

στου Πέτρου το χαγιάτι

η αγορά κι η οχλαλοή

τα φύλλα σαν εμοίραζε

οι πόθοι των ερώτων

που ξαφνικά σβυστήκαν

Ήρθανε χθές οι τέσσερις

με την φωτιά

στου Πέτρου το χαγιάτι

τινάχτηκαν ψηλάθε

οι λεύτεροι μυαλοί

γράφοντας στόν αγέρα

νενικήκαμεν

Μανώλης Αλυγιζάκης

Από τη συλλογή "Τα λόγια της Σιωπής"





Bιογραφία:

O Μανώλης Αλυγιζάκης, είναι ένας Ελληνο-Καναδός ποιητής και συγγραφέας. Τελευταία έγινε επίτιμος καθηγητής και συνεργάτης της International Arts Academy και του απενεμήθη ο τιμητικός τίτλος Master of Arts in Literature. Ξεχωρίζει για τη δυνατότητά του να κομίζει εικόνες και ιδέες με πλούσιο και συνειρμικό τρόπο που αγγίζουν βαθειά τον αναγνώστη. Γεννήθηκε στο χωριό Κολυμπάρι δυτικά από τα Χανιά της Κρήτης το 1947. Όταν ήταν σε παιδική ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα όπου εσπούδασε παίρνοντας πτυχίο Πολιτικών Επιστημών από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία για δυο χρόνια κι ύστερα μετανάστευσε στο Βανκούβερ του Καναδά όπου ζει ώς τώρα. Παρακολούθησε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Σαϊμον Φρεϊζερ για ένα χρόνο. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, ένα μεγάλο αριθμό βιβλίων ποίησης που άρχισαν να εκδίδονται τα τελευταία χρόνια, αρκετά άρθρα, διηγήματα και μελέτες στα αγγλικά και στα ελληνικά που έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, ανθολογίες και εφημερίδες στον Καναδά, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στην Αυστραλία στη Ρουμανία, στη Σουηδία και στην Ελλάδα. Μετά από χρόνια δουλειάς ως βοηθός σιδηρουργού, εργάτης στα τραίνα, ταξιτζής, και χρηματιστής πήρε σύνταξη και τώρα ζει σ’ ένα προάστιο του Βανκούβερ όπου και ασχολείται με το γράψιμο, τον κήπο του και με ταξίδια. Γύρω στο τέλος του 2006 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Libros Libertad με σκοπό την έκδοση λογοτεχνικών βιβλίων.

Διακρίσεις και Βραβεία

1ο Διεθνές Βραβείο Ποίησης σε μετάφραση, International Arts Academy, 2013

Master of the Arts, International Arts Academy, 2013

2o Βραβείο διήγημα, Interartia festival, 2012

2ο Βραβείο ποίησης, Interartia Festival, 2012

1ο βραβείο ποίησης, 7ος ετήσιος διαγωνισμός Βόλου, 2012


Yannis Ritsos ~The World is One”

*Translated by Manolis Aligizakis

*Πομπηία—Θάνατος κι έρωτας//Pompey—Death and Love

Νά τό πείς τιμωρία; Νά τό πείς ανταμοιβή; — Θάνατος ήταν.

Τά δυό απανθρακωμένα σώματα μέσα στά γυάλινα κουτιά τους,

μαρμαρωμένη τέφρα, — δέν τρομάξαμε διόλου. Έξω, στό δρόμο,

ένα παιδί μάζευε πέτρες τής Πομπηίας στό γαλάζιο κουβά του,

οι φύλακες — γέροντας ο ένας, σπίθιζε τό μάτι του

κάτω απ’ τό μπλέ κασκέτο του κοιτώντας τίς ωραίες τουρίστριες, ο άλλος,

νέος, μέ κατάμαυρο μουστάκι, ακούμπησε τό δείχτη του

επάνω στήν τοιχογραφία, πάνω ακριβώς στόν αφαλό τής γυμνής γυναίκας

σάν νά μάς έδειχνε τόν ομφαλό τής γής. (Καί βέβαια

πιό δυνατός απ’ τό θάνατο ο έρωτας).

Βγήκαμε

απ’ τή δεύτερη πύλη, μές στό ένδοξο χρυσοπόρφυρο λιόγερμα,

σφίγγοντας μές στά δάχτυλά μας τό εισητήριο εισόδου, σάν νά σφίγγαμε

ένα άσεμνο ερωτικό σημείωμα πού θέλαμε ωστόσο νά τό ανακοινώσουμε σ’

όλο τόν κόσμο.

Γιάννης Ρίτσος~“Ο Κόσμος Είναι Ένας”

Pompey—Death and Love

To call it punishment? To call it repayment?— It was death.

The two charred bodies in their glass boxes,

petrified ash—we didn’t get scared at all. Outside, in the street

a child collected stones from Pompey in his light blue bucket,

the guards—one, an old man, his eyes sparkling under his

blue cap looking toward the pretty tourist girls, the other

young, with a pitch black mustache, touched the mural, with his

pointer, exactly on top of the naked woman’s belly button

as if showing to us the center of earth. (And of course

love more powerful than death).

We came out through

the second archway, inside the glorious gold-purple sundown

holding tight in our fingers the admission ticket, like we held tight

an obscene erotic note although we wanted to announce it to

the whole world.

Pompey,17-9-78

Yannis Ritsos ~The World is One”

*Translated by Manolis Aligizakis

Κωστής Παλαμάς-Βραδινή Φωτιά/Kostis Palamas-Evening Fire

a89b2-palamas
Ἡδονισμός
Ἀπὸ τραγούδια ἒν᾿ ἄυλο κομπολόϊ
σ᾿ ἐσὲ δὲν ἦρθα σήμερα νὰ δώσω.
Μὲ τὰ παιγνίδια ἐγὼ θὰ σὲ λιγώσω
καὶ μὲ τὰ ξόρκια, ἀγάπη μου, ἑνὸς γόη.
Γυμνοί. Καὶ σὰν κισσὸς θὰ σκαρφαλώσω
γιὰ νὰ φάω τὸ κορμί σου ποὺ μὲ τρώει.
Τοῦ λαγκαδιοῦ σου τὴ δροσάτη χλόη
μὲ τὸ χέρι θρασὰ θὰ τὴν πυρώσω.
Τὸ κρασὶ ποὺ ξανάφτει καὶ τὸ γάλα
ποὺ κοιμίζει, θὰ φέρω στάλα-στάλα,
μ᾿ ὅλο μου τὸ κορμί, νὰ σὲ ποτίσω.
Καὶ στὰ πόδια σου τ᾿ ἀσπροσκαλισμένα,
δύο βάζα ποὺ μοῦ παίρνουνε τὰ φρένα,
στερνὴ μανία τὸ μέλι μου θὰ χύσω.
Hedonism
A fleshless string of beads made of songs
I haven’t given you today.
With the spells and games of a charmer
I’ll cloy you, my love.
Naked. And like a vine I’ll climb
to taste your body that devours me.
The tender hairs of your mound
with my fingers I’ll conflagrate.
Wine that enraptures and milk that soothes
to sleep, drop by drop I’ll bring,
to moisten you with all my body.
And on your white sculptured legs
two vases that drive me crazy,
my honey, like a maniac, at last, I’ll ejaculate.

Τranslated by Manolis Aligizakis
 Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Ταπεινωσύνη
Ἡ περηφάνια μου εἶναι νὰ σταθῶ
γυμνὸς μπροστά σου· κάτου ἡ περηφάνια!
Σοῦ φέρνω τὴν ψυχή μου, ἀστάλωτον ἀνθὸ
τὴ σκέψη μου σοῦ φέρνω, τὴν ὀρφάνια,
σοῦ φέρνω τὴν ἀγάπη μου, τὴ φτώχια.
Ἦρθα, καὶ θέλω νὰ δεθῶ στοῦ πόθου σου τὰ βρόχια.
Σοῦ φέρνω τὸ γυαλὶ ποὺ καθρεφτίζει
τοῦ ἡλιοῦ τὰ γέρματα ὅλα, ὅλα τ᾿ ἀστέρια·
ὅπως σ᾿ ἀρέσει κ᾿ ἡ ὄρεξή σου ὅπως ὁρίζει,
σύντριψέ το μὲ τὰ χρυσά σου χέρια.
Στὴ χώρα τῶν ἀπέραντων ὀνειρευτὰ
ταξίδια, εὐτυχισμένα κατευόδια…
Κάλλιο ἀπὸ σᾶς ἔχω τὴ γῆ ποὺ μὲ πατᾶν τὰ λατρευτά,
τὰ πλαστικά σου πόδια…
Humility
It is my pride to stand before you
naked; down with my pride!
I bring my soul to you, a tender flower
my thought I bring to you, my orphanhood
I bring to you my love, my poverty.
I came wishing to be caught in the net of your lust.
I bring to you the mirror that reflects
all the sunsets and all the stars
as you wish them, as your desire commands
smash it to pieces with your golden hands.
To the lands of immenseness: dreamy
voyages, wishes for a safe trip…instead
of these the earth I want that I’m stepped on
by your beloved tender soles.
Βραδινὴ φωτιά, 1944
Evening Fire, 1944


Τranslated by Manolis Aligizakis
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη


~Χρώματα~

Διάφανο μπλε αγωνιώδες

σαν λαιμός γκαζέλας σφιχτά

στα δόντια λιονταριού

κι ο αυχένας της ήβης

με τρίχωμα ψιλό

ίδιο απαλό χάδι αγέρα

στα δάχτυλα σου

πολυτελές μώβ ηλιοβασίλεμα

χωρισμένο σε δυο ίσια μέρη

απέραντο στον εσωτερικό σου

καθρέφτη το χέρι με λίγο κίτρινο

κι ένα τριαντάφυλλο κατακόκκινο

για την αιματηρή σου πορεία προς

τα πέρα εκεί ανάμεσα στις φωτεινές

αχτίδες που σταθερό το γόνατο

την ομορφιά μετουσιώνει

σ ένα αμφορέα διαφάνειας

Μανώλης Αλυγιζάκης

"Φύλλα του Απρίλη"

~~Συνέντευξη ~~Του Μανώλη Αλιγιζάκη

στη Ρούλα Τριανταφύλλου


Ρ.Τ.
Σήμερα, φιλοξενούμε στη σελίδας μας τον ποιητή, μεταφραστή και συγγραφέα Μανώλη Αλυγιζάκη.

κ. Αλυγιζάκη ,πρώτα να σας καλωσορίσω και να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μας κάνετε , να σας φιλοξενήσουμε στην σελίδα μας.Μέσα από αυτό το μικρό αφιέρωμα -παρουσίαση -μας δίνεται η ευκαιρία , να σας γνωρίσουμε ,να γνωρίσουμε το έργο σας .Και μέσα από τις ερωτήσεις ,να μας δώσετε μια γενική εικόνα για την ποίηση και τι είναι η ποίηση.Είστε ένας αξιόλογος ποιητής και συγγραφέας με πλούσιο συγγραφικό έργο .Με πολλές διακρίσεις και βραβεία.Επίτιμος καθηγητής και συνεργάτης της International Arts Academy . Η Ποιητική σας συλλογή" Νόστος και άλγος" μεταφράστηκε από τη Lucia Gorea και σε λίγο θα κυκλοφορήσει στη Ρουμανία .

Ένα πολύ σημαντικό έργο σας ,είναι οι μεταφράσεις εκλεγμένων ποιημάτων των: Γιάννη Ρίτσου , Κωνσταντίνου Καβάφη,Τάσου Λειβαδίτη και Γιώργου Σεφέρη. Η μετάφραση ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη απέσπασε το πρώτο διεθνές βραβείο ποίησης.( “George Seferis-Collected Poems”, Libros Libertad 2012).

κ.Αλυγιζάκη,πόσο δύσκολη -κι αν ήταν- η αναγνώριση και η καταξίωση στον χώρο της Λογοτεχνίας -Ποίησης -σε μία ξένη χώρα, σε έναν λαό ,με διαφορετική κουλτούρα και ιδιοσυγκρασία από την δική μας.Βέβαια για σας ο Καναδάς είναι δεύτερη πατρίδα.

Μανώλης.Αλυγιζάκης: "Πολύ πιο δύσκολη η κατάσταση γιατί ο μετανάστης σπάνια καταφέρνει να μιλά τη γλώσσα του καινούργιου τόπου αρκετά καλά για να μπορεί να συναγωνιστεί με τον Καναδό στην περίπτωσή μου ποιητή που είναι ευκολώτερα αποδεκτός. Κι εξ άλλου ο ξένος είναι πάντα ξένος στην ξένη γη κι όλα αυτά που ακούμε για ισότητες κλπ είναι παραμύθια. 40 χρόνια στο εξωτερικό κι ακόμα και τώρα μόλις πω το όνομά μου βλέπεις τον άλλο να μαζεύεται και να προσπαθεί να με αποφύγει.
Ρούλα Τριαντ.
Συνηθίζουμε να λέμε: Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.Πιστεύετε αν ήσασταν εδώ, θα είχατε την ίδια αναγνώριση στο συγγραφικό σας έργο;

Μαν.Αλυγιζάκης:Δεν το νομίζω γιατί δεν ξέρω καν αν ήμουν στην πατρίδα αν έγραφα έτσι όπως κάνω στο εξωτερικό. Δεν το λέω αυτό υπονοώντας ότι θα μου ήταν δύσκολο μήτε ούτε η ζωή στην πατρίδα θα μου δημιουργούσε κάποιο κώλυμα. Απλά είναι κάτι που δεν γνωρίζω.

ΡούλαTriantafyllou

Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Μανώλης.Αλυγιζάκης.

Άρχισα να γράφω χρόνια πίσω, από την εποχή που ήμουνα στην Ελλάδα. Έφυγα το 1973 και οι κύριες επιρροές μου ήταν τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής λογοτεχνίας, Παλαμάς, Καζαντζάκης, Κάλβος, Σικελιανός, Ελύτης, Σεφέρης, καβάφης, Ρίτσος, Λειβαδίτης.

Ρ.Τ.

Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευση σας.

Μ.Α.

Οτιδήποτε που έχει να κάνει με τα καθημερνά, τα απλά του κόσμου τα θέματα.

Ρ.Τ.

Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

Μ.Α.

Όπως όλες τις άλλες μορφές δημιουργίας έχει τις δυσκολίες αλλά και τις χάρες της. Είναι μια συνεχής μάθηση, που ο καθένας όσο πιο πολύ που ασχολείται τόσο καλύτερος γίνεται.

Ρ.Τ.
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.

Μ.Α.
Να κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί, να αναρωτηθεί, να διαλέξει, να ικανοποιηθεί πως αυτό που αισθάνεται δεν είναι μοναχά δικό του αλλά κάτι κοινό ανάμεσα σ’ αυτόν και στον άνθρωπο δίπλα του.

Ρ.Τ.
Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες .

Μ.Α.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι δύσκολο όταν ο ποιητής εξωτερικεύει καθαρά και χωρίς πολλές γαρνιτούρες τα αισθήματά του μέσω των λέξεων. Αν η πρόθεση είναι καθαρή, το άγγιγμα του αναγνώστη είναι δεδομένο.

Ρ.Τ.
Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.

Μ.Α.
Ο ρόλος του ποιητή ποτέ δεν αλλάζει παρ’ όλο που οι συνθήκες είναι σε διαρκή ροή. Ο ποιητής πάντα δημιουργεί τον κόσμο μέσα στον οποίο οι συνθήκες εξομαλύνονται και γίνονται πιο υποφερτές. Κι αυτό χάρη στην τέχνη και τη δύναμη του λόγου.

Ρ.Τ.
Όταν γράφετε ,φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.

Μ.Α.
Όχι, γιατί συνήθως όταν γράφω, όπως κι καθένας, η διαδικασία είναι λεύτερη. Το μυαλό και η έμπνευση και οι διάφορες εικόνες δεν έρχονται σαν το νερό που τρέχει στο αυλάκι, αλλά δημιουργούνται από το συνδυασμό όλων αυτών των στοιχείων και την πνευματο-ψυχική διάθεση του γράφοντος. Γι αυτό και δεν είναι καθόλου παράλογο όταν ένα ποίημα κοιταχτεί μερικές μέρες αφότου γράφτηκε ο ποιητής διερωτάται…’αλήθεια εγώ το έγραψα αυτό;’

Ρ.Τ.
Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.

Μ.Α.
Η ποίηση απευθύνεται σε όλους. Δυστυχώς οι πολλοί δεν έχουν την ποίηση στη ζωή τους όσο εκείνους της ελίτ, όπως είπες. Οι λόγοι που οι πολλοί δεν δίνουν τόση προσοχή στην ποίηση, θάλεγα, είναι πολλοί και διάφοροι. Είναι θέμα καθαρά προσωπικό, του καθενός. Αν κάποιος θέλει την ποίηση στη ζωή του αυτός θα κάνει την προσπάθεια να την κάνει μέρος της ζωής του.

Ρ.Τ.

Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει.Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο;Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση.

Μ.Α.

Οι σημερινοί νέοι, γνώμη μου φυσικά, δεν είναι καθόλου διαφορετικοί από τους νέους άλλων εποχών. Μερικοί είναι ποιητικοί (αν επιτρέπεται η έκφραση) και μερικοί όχι. Η ποίηση διδάσκεται όπως και οποιοδήποτε άλλο είδος τέχνης, αλλά πάντα πρέπει να θυμούμαστε το προσωπικό, υποκειμενικό στοιχείο που διεργάζεται εδώ. Εννοώ του διδάσκοντος.

Ρ.Τ.

Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση,πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς,είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σου με αυτό. (διαδίκτυο )

Μ.Α.

Δεν την εκδίδουν γιατί είναι οικονομικά ασύμφορη. Κανείς δεν κερδίζει χρήματα γράφοντας ποίηση, ή εκδίδοντας ποίηση. Γι αυτό στα κράτη του εξωτερικού, δεν ξέρω εδώ στην Ελλάδα αν υπάρχει τέτοιο σύστημα που να ενισχύεται χρηματικά ο εκδότης ή ο ποιητής. Στο εξωτερικό γίνεται αυτό, αλλά κατά την γνώμη μου δεν συμβάλει καθόλου στην καθαρή δημιουργία αλλά αντίθετα την κωλύει. Αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα και απαιτεί πολύ χρόνο και χώρο για να συζητηθεί.

Ρ.Τ.

Πες μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Μ.Α.

Από πάντα θυμάμαι δυό στίχους του Ελύτη που πραγματικά με συγκινούν…

‘Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή
καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει”

Ρ.Τ.

Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία . Πώς μπορεί ένας ποιητής να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του.

Μ.Α.

Με υπομονή και επεξεργασία. Η μουσική κάθε ποιήματος βγαίνει-δημιουργείται από την πένα του ποιητή. Είναι θέμα προσπάθειας και εξέλιξης.

Ρ.Τ.
Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.

Μ.Α.
Είναι ευχάριστο που υπάρχουν τόσες πολλές εκδόσεις γιατί υπογραμμίζει τη σημασία που έχει ο γραπτός λόγος στη ζωή των ανθρώπων. Στη Β. Αμερική που ζω ο κόσμος σε γενικές γραμμές είναι πολύ πιο πίσω από τον Ευρωπαίο, δυστυχώς.

Ρ.Τ.
Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.

Μ.Α.
Τίποτα δεν είναι ποτέ αμερόληπτο τη στιγμή που είναι άνθρωποι που αποφασίζουν στην κάθε περίπτωση. Όλα υποκειμενικά και συμβατικά κατά κάποιον τρόπο. Γι αυτό και όλα πρέπει να θεωρούνται κάτω από αυτό το φακό. Ο κριτικός είναι απαραίτητος όσο είναι και ο ποιητής, ο γράφων άνθρωπος.

Ρ.Τ.
Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσής σας.

Μ.Α.
Προσωπικά βρίσκω τη μουσική σαν το πιο βοηθητικό ενδιάμεσο, που πάντα με εμπνέει με κάποια εικόνα, με κάποιο συναίσθημα
που μεταφράζεται σ’ ένα καινούργιο ποίημα.
Ρ.Τ.

Ευχαριστώ.




~~ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ -ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΛΥΓΙΖΑΚΗΣ~~

1)Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας;

Μ::έμπνευση, χαρακτήρας, περιέργεια, επιμονή, ελευθερία

2)Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον.

Μ::πειθαρχεία, υπομονή, τόλμη, επιμονή, κατανόηση

3)Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;

Μ::Τη βιασύνη μου για κάθε τί.

4)Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας;

Μ::Την αλήθεια του χαρακτήρα.

5)Τι απεχθάνεστε περισσότερο στους ανθρώπους;

Μ::Τη μικροπρέπεια, τη δουλοπρέπεια

6)Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση;

Μ::Γράψιμο, περίπατος, κήπος, διακοπές

7)Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Μ::Την έλλειψη αυτοσεβασμού.

8)Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;

Μ::Την πανελεύθερη σκέψη

9)Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;

Μ::Τις λέξεις …διαφάνεια, ηλιοφάνεια, χρωματισμός

10)Σε ποιες περιπτώσεις -κι αν- λέτε ψέματα;

Μ::Σε έσχατη ανάγκη, όταν δεν θέλω να προσβάλω κάποιον

11)Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Μ:Δεν φοβούμαι τίποτα.

12)Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;

Μ::Πολλά…

13)Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο;

Μ::Τη σύζυγό μου

14)Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Μ::Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Γιώργος Σεφέρης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Νίκος Καζαντζάκης

15)Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας;

Μ::Ερωτόκριτος

16)Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

Μ::Ο κάθε πραγματικά λεύτερος-φτασμένος άνθρωπος. Κι όταν λέω φτασμένος εννοώ ότι έχει πλήρη αυτογνωσία.

17)Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι' αυτό;

Μ::Δεν το έχω σκεφτεί αυτό.

19)Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;

Μ::Που ζω σε ξενόγλωσσο κόσμο και η δουλειά μου είναι περισσότερο γνωστή από αυτήν των ντόπιων.

20)Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

Μ::Ποτέ μην ενδίδεις στο φόβο.

21)Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει;

Μ::Με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται.

22)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Μ::Δεν μετανιώνω για τίποτα. Ό,τι έχω κάνει είναι αποτέλεσμα αποφάσεών μου κι είναι επίσης ένα μάθημά μου.

23)Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος;

Μ:: Είμαι τις πιο πολλές φορές ευτυχής.

24)Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;

Μ::Της αυτογνωσίας και του αυτοσεβασμού.
























































 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης